Το Πνεύμα του Τόνου

Γιατί τόσο μίσος;
, Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τι μίσος υπάρχει για τους ανθρώπους που η ιστορία κατέταξε στους εκλεκτούς της. Από αρχαιοτάτων χρόνων οι μεγάλες προσωπικότητες τιμώνται με μνημεία, πορτρέτα, αγάλματα, αναμνηστικές στήλες. Και τα μνημεία αυτά γίνονται αντικείμενα λατρείας, σεβασμού, μαθητείας, παιδείας γενικής και βέβαια μίμησης για τους νεώτερους και άμιλλας για τους λογοτέχνες. Έτσι γύρω από το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί ένα πάρκο πνευματικών ανθρώπων με τις προτομές τους. Εκεί ο Καζαντζάκης και ο Γκρέκο, η Κυβέλη και ο Καλομοίρης, ο Τερζάκης, ο Θεοτοκάς, ο Μπαστιάς, ο Κονδυλάκης. Λίγο παρακάτω ο Παλαμάς, ο Ρήγας, ο Πατριάρχης Γρηγόριος. Και μέσα στο κτίριο Παλαμά πορτρέτα μεγάλων επιστημόνων, καθηγητών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτά όλα τα τεκμήρια δόξας, ταλέντου, ηρωισμού και έρευνας έχουν βεβηλωθεί, μουντζουρωθεί, εξευτελιστεί από τους καταδρομείς κουκουλοφόρους. Γιατί τόσο μίσος; Θα μου πείτε αυτό διαφοροποιεί την ανωνυμία από τη διασημότητα και την ένδοξη επωνυμία. Το ξανάγραψα: κουκούλες είχαμε ξαναδεί μόνο την εποχή των καταδοτών της Κατοχής. Αλίμονο!!