[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] «Νέοι της Ελλάδας (2009 μ.Χ.)»

ΕΦΕΤΟΣ συμπληρώνονται εκατό χρόνια από τη γέννηση του Γ. Ρίτσου. Θα υπάρξουν αρκετές εκδηλώσεις για την επέτειο. Ευκαιρία λοιπόν να συζητήσουμε για ποίηση. Βέβαια σε περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης, ίσως διερωτηθεί κάποιος, είναι καιρός να συζητάμε για τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος» του Ρίτσου ή το «Μονόγραμμα» του Ελύτη ή «Πάνω σ΄ ένα Ξένο Στίχο» και τα «Επιφάνια» του Σεφέρη; Κι όμως, είναι. Ίσως η ποίηση μάς χρειάζεται περισσότερο σε δύσκολους, χαλεπούς καιρούς. «Οι άνθρωποι γνωρίζουν τα γινόμενα, τα μέλλοντα γνωρίζουν οι θεοί». Τα γνωρίζουν όμως και οι ποιητές. Κι αν ρωτούσαμε:

«Εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;- «Βλέπω τα έθνη, άλλοτε αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και το ξινόχορτο/ Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών/ Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων/ Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων…». Θα ήθελα όμως εδώ να καταγράψω μια μάλλον θλιβερή διαπίστωση: η νέα γενιά, τουλάχιστον αυτή που έρχεται στο Πανεπιστήμιο, φαίνεται να απομακρύνεται από την ποίηση, να απομακρύνεται γενικά από την «ευαισθησία του ελληνικού χώρου». Δεν γνωρίζει (με τις αυτονόητες εξαιρέσεις φυσικά) ούτε τον Ρίτσο, τον Ελύτη, τον Καβάφη ή τον Σεφέρη κ.ά. Δεν γνωρίζει ούτε τον Θεοδωράκη ούτε τον Χατζιδάκι, ούτε λόγος βέβαια για τον Σκαλκώτα ή τον Καλομοίρη. Δεν γνωρίζει (σωστά)

την ελληνική γλώσσα. Δεν γνωρίζει έτσι την πραγματική Ελλάδα του λυρισμού, της ποίησης, της ευαισθησίας. Δεν γνωρίζει την αξία της αισθητικής, της αισθητικής του ελληνικού λόγου και του ελληνικού χώρου, την αισθητική του έρωτα και του θανάτου. Αυτή είναι η αλήθεια. Και για το γεγονός αυτό κάποιος ευθύνεται και πάντως όχι μόνο η νέα γενιά. Η γενιά που φαίνεται να είναι «εκτεθειμένη» περισσότερο από κάθε άλλη αντίστοιχη γενιά ευρωπαϊκής χώρας στην κουλτούρα (ή υποκουλτούρα) «των μαζικών μέσων επικοινωνίας». Και είναι δυσανάλογα «εκτεθειμένη» λόγω ακριβώς της θλιβερής αποτυχίας της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να εμπνεύσει, να διδάξει, να ερεθίσει δημιουργικά. Αλλά τελικά…

«καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα, μονάχος στη δόξα και το θάνατο…».

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ