[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Τι μανία είναι αυτή με το εθνικό μας σύμβολο;

ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΓΜΕΝΗ δεκαετία του ΄50, λίγο μετά τη φωτιά του Εμφυλίου, ένας γνήσιος συντηρητικός πολιτικός, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, είχε χαρακτηρίσει το κολαστήριο της Μακρονήσου «νέο Παρθενώνα» της Ελλάδας!

Σήμερα, στον 21ο αιώνα ένα πολιτικό τέκνο της Αριστεράς, ο Γιάννης Δραγασάκης παρομοίασε τον ΣΥΝ με «Ακρόπολη της δημοκρατίας», για να υπερτονίσει ότι η Κουμουνδούρου λειτουργεί με βασικό κριτήριο τον σεβασμό της άλλης άποψης.

Περιττό να υπενθυμίσουμε με πόσο τραγικό τρόπο αποδείχθηκε ότι η Μακρόνησος ήταν ο Καιάδας των αντιφρονούντων.

Ελπίζουμε να μην αποδειχθεί το ίδιο και για την Κουμουνδούρου.

Οι συγκρίσεις είναι- προφανώςσχηματικές. Ο ΣΥΝ έχει αποδείξει ότι σέβεται τις διαδικασίες εσωκομματικής δημοκρατίας, σε βαθμό… παρεξήγησης. Απόδειξη; Όχι μία αλλά δύο:

1. Η επίσημη θεσμοθέτηση τάσεων στο εσωτερικό του- πρωτοποριακό εγχείρημα ακόμη και για τον νεωτεριστή Παπανδρέου.

2. Το πρόγραμμα που ψήφισε ο ΣΥΝ (με το σχεδόν «σταλινικό» ποσοστό του 81,5%) θα περάσει από την κρησάρα και των πιο μικρών από τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, προς αποθέωση της πιο ακραίας μορφής σεβασμού της διαφορετικότητας και της πανσπερμίας των απόψεων.

Ωστόσο, από εκεί και έπειτα αρχίζουν τα προβλήματα. Κανονικά τα συνέδρια του Συνασπισμού θα έπρεπε να είναι μια φωταγωγημένη «ακρόπολη της δημοκρατίας». Στο πρόσφατο Διαρκές Συνέδριο του κόμματος, όμως, κάπου χάθηκε το μέτρο. Πόσα πιστοποιητικά δημοκρατικότητας διεκδικούν άραγε για τον εαυτό τους ορισμένοι σύνεδροι που έσπευσαν με διαπρύσιους και δεκάρικους λόγους φτηνής δημοκοπίας να κατακεραυνώσουν δημοσιογράφους και μέσα ενημέρωσης ως υπαίτιους για τη δημοσκοπική κατρακύλα του ΣΥΡΙΖΑ; Να τους καταγγείλουν από το βήμα του Συνεδρίου ότι ευθύνονται περίπου για όσα στραβά συμβαίνουν στο κόμμα τους;

Αν υιοθετήσει κανείς τη λογική τους, οι δημοσιογράφοι τηλεοπτικών σταθμών και εφημερίδων που τα τελευταία χρόνια έχουν καλύψει «εσωκομματικές σφαγές», «αντάρτικα», «καρατομήσεις», «σκάνδαλα», «μάχες», «κινδύνους διάσπασης» και «έριδες» στη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, θα έπρεπε να διαπομπευτούν στο Σύνταγμα προς παραδειγματισμό.

Μόνο μια απλή υπενθύμιση: Οι δημοσιογράφοι δεν υπάρχουν για να γίνονται αρεστοί στην κάθε μορφής εξουσία, αλλά ακριβώς για να αποτυπώνουν τα τρωτά της με το λέγειν και το γράφειν τους…