Αγόρια και κορίτσια, χέρι – χέρι στη διαδήλωση
Η Τεχεράνη είναι ακόμη πιο δύσκολη την ημέρα που γιορτάζεται η επέτειος της ισλαμικής επανάστασης, η οποία ανέτρεψε τον σάχη κι έφερε στην εξουσία τον αγιατολάχ Χομεϊνί. Την περασμένη Τρίτη, η πόλη αυτή των 14 εκατομμυρίων ανθρώπων και των μηδέν σκύλων- αφού απαγορεύεται διά νόμου η παρουσία τους στους δρόμους για λόγους δημόσιας υγείας- παρέλυσε εντελώς. Παρά τις εικόνες που έδειξε η τηλεόραση όμως, οι διαδηλώσεις για τα 30 χρόνια της επανάστασης δεν ήταν μαχητικές. Ο κόσμος ήταν πολύς, εκατοντάδες χιλιάδες άτομα, αλλά το πάθος περιορισμένο. Περισσότερος χαβαλές παρά αντιαμερικανισμός. Μόλις η πιτσιρικαρία έβλεπε κάμερα, βέβαια, ξεδίπλωνε τις σημαίες κι άρχιζε τα «κάτω η Αμερική!» και «κάτω το Ισραήλ!» Κατά τα άλλα, όμως, ήταν μια ευκαιρία να βγουν βόλτα με τους φίλους τους.
Δύο είναι οι πιθανοί λόγοι γι΄ αυτήν την έλλειψη ενθουσιασμού. Ο ένας είναι ότι ο κόσμος δεν είναι και τόσο συνεπαρμένος από τα επιτεύγματα της επανάστασης, και ιδίως της περιόδου που κυβερνά τη χώρα ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ: με τον ερασιτεχνικό και λαϊκίστικο τρόπο που διαχειρίστηκε την οικονομία, περιοριζόμενος στο να μοιράσει τα έσοδα από το πετρέλαιο στην εκλογική του πελατεία χωρίς να μεριμνήσει για επενδύσεις, ο απερχόμενος πρόεδρος κατάφερε να εκτινάξει στα ύψη και την ανεργία και τον πληθωρισμό. Κι έτσι δύσκολα θα κατορθώσει να ανανεώσει τη θητεία του τον ερχόμενο Ιούνιο, όπως έγινε με τους δύο προκατόχους του.
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>Άνοιγμα στη Δύση. Η μόνη λύση είναι το άνοιγμα προς τη Δύση. Η αποχώρηση του Μπους και η ανάληψη της εξουσίας από τον Μπαράκ Ομπάμα τον αναγκάζει να κάνει μια θεαματική στροφή και να αποδεχθεί τον διάλογο με τον Μεγάλο Σατανά, πρώτα υπό τον όρο «να ζητήσει η Αμερική συγγνώμη» κι ύστερα- στην ομιλία της περασμένης Τρίτης- με μοναδικό όρο τον «αμοιβαίο σεβασμό». Με αυτό το δεδομένο, λοιπόν, ίσως οι Αρχές να φρόντισαν να κρατήσουν χαμηλά τον παλμό του πλήθους. Ενός πλήθους που φαινόταν αμήχανο και μπερδεμένο. «Είστε Έλληνες; Τι ακούτε για το Ιράν;», ρωτούσε ένας κύριος που έχει σπουδάσει στην Αγγλία. Περισσότερες ερωτήσεις παρά δηλώσεις είχαν να κάνουν και οι νεαρές κοπέλες με τα πολύχρωμα μαντίλια που άφηναν λιγότερα ή περισσότερα μαλλιά ακάλυπτα, παρά τις σχετικές απαγορεύσεις. Κάποιες κρατούσαν τον φίλο τους από το χέρι, γεγονός που θεωρητικά μπορεί να τις οδηγήσει στη φυλακή. Αλλά η νεολαία του Ιράν, ειδικά στην Τεχεράνη, αψηφά τους κανόνες των μουλάδων και διεκδικεί το δικαίωμά της να ζήσει με λιγότερη υποκρισία.
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>26,4 χρόνια είναι ο μέσος όρος ηλικίας του πληθυσμού <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>12,5% είναι το ποσοστό της ανεργίας <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>28%είναι ο πληθωρισμός <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>23εκατ. Ιρανοί είναι χρήστες του Διαδικτύου <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>60% των φοιτητών είναι γυναίκες <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>20% των γάμων καταλήγει σε διαζύγιο <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>80βουρδουλιές είναι η ποινή αν κάποια γυναίκα αρνηθεί να καλύψει τα μαλλιά της με μαντίλι <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>220 Ιρανοί έχουν συλληφθεί τους τελευταίους τρεις μήνες για πολιτικούς λόγους
<?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>Oι Ιρανοί που συναντήσαμε όλες αυτές τις ημέρες στην Τεχεράνη ήταν θερμοί και φιλόξενοι σε συγκινητικό βαθμό. Έτοιμοι να μας μιλήσουν, να μας εξυπηρετήσουν, ακόμη και να μας καλέσουν στο σπίτι τους, δεν έκρυβαν την ίδια στιγμή την υπερηφάνεια για τη χώρα τους. Όχι μόνο για τον δορυφόρο που κατάφεραν να φτιάξουν οι δικοί τους επιστήμονες, με τα δικά τους μέσα, παρά τις διεθνείς κυρώσειςόπως υποστηρίζει τουλάχιστον η επίσημη προπαγάνδα. Αλλά και για τα πανεπιστήμιά τους, τα εργοστάσια φυσικού αερίου, ακόμη και το «δικό τους» φάρμακο κατά του ΑΙDS που παρουσίασε στους έκπληκτους Έλληνες δημοσιογράφους ο διδάκτωρ επιδημιολογίας Κουρός Ραμάλ στο νοσοκομείο «Αγιατολάχ Χομεϊνί».
«Έχει βάση τα βότανα, κάνει <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>θαύματα και δεν έχει παρενέργειες, πείτε το παντού», μας είπε, και το πίστευε. Αλλά όταν η συζήτηση πήγε στην αντισύλληψη και τις αμβλώσεις, λίγο συννέφιασε: «Όχι, όχι, οι αμβλώσεις <?xml version=”1.0″ encoding=”utf-8″?>απαγορεύονται, ακόμη και σε περίπτωση βιασμού, επιτρέπονται μόνο όταν υπάρχει ιατρική βεβαίωση για σοβαρή γενετική διαταραχή.
Γιατί, στη χώρα σας είναι διαφορετικά τα πράγματα;».
βγάλτε αυτό το πράγμα από το κεφάλι σας, και γρήγορα! Δυστυχώς, το αλκοόλ απαγορεύεται κι εδώ. Στη διπλανή παρέα, όμως, που είναι ζωηρή και κεφάτη, ένας κύριος που έχει αποχαιρετήσει εδώ και πολλά χρόνια τα νιάτα θα βγάλει κάποια στιγμή από το σακάκι του ένα φλασκί και θα ρίξει κάτι στο ποτήρι του, εν μέσω γενικής ευφορίας. Διαβάζω στον τουριστικό οδηγό ότι κατόπιν εντολής της κυβέρνησης, οι μουσουλμάνοι απαγορεύεται να μπαίνουν σε αυτό το εστιατόριο. Ο λόγος, μου είπαν, είναι ότι ίσως να σερβίρουν χοιρινό. Έτσι κι αλλιώς, το βρίσκω εξωφρενικό. Αλλά μπορεί να φταίνε οι αποσκευές μου, που είναι ιδεολογικά φορτισμένες.














