ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Από τον Μανώλη… μάθαμε ότι υπάρχει κυβέρνηση

Εμένα βασικά μ΄ αρέσουν αυτά. Να, ρε παιδί μου, αυτά λέω. Να βγαίνει ο υπουργός να λέει ότι δεν πάει καλά η κυβέρνηση, δεν διοικείται σωστά η χώρα, δεν έχουμε πρόγραμμα, δεν έχουμε σχέδιο, αναρωτιέμαι τι την κρατάμε αυτή την εξουσία. Μετά να βγαίνει ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης να απαντάει στον υπουργό και να του λέει «παρ΄ τα πίσω, γιατί πολλά σου ΄χουμε μαζεμένα». Είσαι λάθος. Ύστερα να βγαίνει ο βουλευτής και να λέει με τη σειρά του ότι θα τις χάσουμε τις εκλογές, αλλά άμα είναι το κόμμα να το αναλάβει ο δείνα υπουργός, εγώ δεν θέλω και προτιμάω να πάω στο σπίτι μου να καλλιεργώ βιολογικά ζαρζαβατικά που είναι και της μόδας. Μ΄ αρέσει. Δεν εννοώ τα εδώδιμα, που κι αυτά μ΄ αρέσουν, αλλά όλος αυτός ο πανικός που γίνεται, κάθε φορά που βήχει κάποιος και αρρωσταίνει η κυβέρνηση, με τον Καραμανλή πρώτο πρώτο να ανεβάζει 40 πυρετό. Μ΄ αρέσουν όλα αυτά, γιατί δείχνουν ότι αυτό το πράγμα που λέγεται κυβέρνηση είναι εν ζωή. Υπάρχει…

Και οι υπουργοί ρωτάνε να μάθουν
Γιατί, μεταξύ μας, θα το πω το μακάβριο. Εγώ ένα μήνα μετά τον ανασχηματισμό- το περασμένο Σάββατο τον κλείσαμε αν θυμάστε- περίμενα ότι αύριο θα είχαμε τα «σαράντα». Αφού το πράγμα δεν πάει. Δεν περπατάει, πώς το λένε. Μια ευθεία γραμμή είναι στο μηχάνημα που καταγράφει τους σφυγμούς. Είσαι υπουργός, ρε παιδί μου, πας το πρωί στο γραφείο, τι κάνεις όλη την ημέρα, μου λες; Συσκέψεις δεν κάνεις, αποφάσεις δεν παίρνεις, κόσμο δεν βλέπεις, τι κάνεις, πες μου.

Το έψαξα το θέμα να δω τι κάνουν, να το λύσω το μυστήριο. Λοιπόν, οι περισσότεροι περνάνε τις ώρες τους το πρωί διαβάζοντας τις εφημερίδες ή μπαίνοντας στα διάφορα μπλογκ να δουν τι γράφουν. Για τους εαυτούς τους και κυρίως για τους άλλους. Κατά τις 11 και μετά τον δεύτερο καφέ πλακώνουν τα τηλέφωνα. «Έλα ρε, έμαθες τίποτα;». «Όχι ρε, αυτά που ξέρεις κι εσύ από χτες. Δεν έχω κάτι άλλο». «Εντάξει ρε, τα λέμε αργότερα». Κι άντε πάλι από την αρχή. Κατά το μεσημέρι μετά τα δελτία τρώνε κάτι πρόχειρο, το απόγευμα στήνονται από τις 7 στις τηλεοράσεις για να δουν ειδήσεις και στις 9, αποκαμωμένοι από αυτά που είδαν κι άκουσαν, πάνε για δείπνο. Αυτό είναι όλο κι όλο το βαρύ έργο ενός υπουργού της κυβέρνησης Καραμανλή. Τρελαίνονται οι άνθρωποι στην κούραση…

Αν δεν μπορείς να δώσεις λύσεις, μην ασχολήσε!

Θα μου πεις τώρα, κι ο υπουργός σαν το μικρό παιδί είναι. Ό,τι βλέπει από τους μεγάλους κάνει- άμα έχεις τον Καραμανλή πρωθυπουργό, εσύ δηλαδή ο υπουργός θα πέσεις με τα μούτρα στη δουλειά; Γιατί; Για να σε ρωτάνε μετά οι άλλοι αν παίρνεις τίποτε «ληγμένα»; Αλλά πάλι δεν ξέρω τι να προτιμήσω. Αυτό που κάνουν ή να ασχοληθούν πραγματικά με τα προβλήματα της χώρας; Ο Θεός να με βγάλει ψεύτη, αυτό που κάνουν προτιμώ. Να χτυπάει η ιδιαιτέρα στο εσωτερικό «Κύριε υπουργέ, έχει έρθει ο κύριος γενικός για κάτι υπογραφές» κι ο υπουργός περίφροντις να απαντάει «πες του να αφήσει τους φακέλους και να φύγει». «Μα, κύριε υπουργέ…». «Έχω δουλειά, παιδάκι μου, δεν καταλαβαίνεις;». Καταλαβαίνει, πώς δεν καταλαβαίνει η κακομοίρα, αλλά τι να πει. Έχει δουλειά. Το… τίποτα. Διότι στην πολιτική αν δεν μπορείς να δώσεις λύσεις, καλύτερα να μην ασχοληθείς καθόλου! Κανόνας. Αξεπέραστος. Γενιές και γενιές υπουργών σ΄ αυτή τη χώρα τον ακολούθησαν με πιστότητα- για να είμαστε δίκαιοι, δεν είναι νεοδημοκρατική εφεύρεση αυτό. Όχι. Κι άλλοι πριν το έκαναν, το κάνουν και τούτοι εδώ. Με μεγαλύτερη επιμονή θες; Θα συμφωνήσω. Αλλά ο κανόνας, κανόνας. Εμένα πάντα η απορία μου ήταν πώς εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η χώρα. Ύστερα από χρόνια επισταμένων ερευνών κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το οφείλουμε στην καλή ποιότητα του… αυτόματου πιλότου! Γιατί όλα στον αυτόματο είναι. Όλα… Πού βρίσκεται η ρίζα του κακού
Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο πατριώτης μου, που τα ξέρει αυτά απέξω κι ανακατωτά, είπε το βράδυ της Τετάρτης σε μια εκδήλωση για το βιβλίο του πως για ό,τι κακό γίνεται στη χώρα φταίει το πολιτικό σύστημα. Και ο ίδιος, διότι είναι συμμέτοχος και συνυπεύθυνος. Δεν ξέρω πολλούς να έχουν κάνει τέτοια δήλωση. Πιθανόν να μην υπάρξουν κι άλλοι. Αλλά είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ένας πολιτικός πρώτης γραμμής επισημαίνει πού βρίσκεται η ρίζα του κακού. Κι είναι επίσης πολύ σημαντικό το γεγονός ότι τα λέει την ώρα που από πολλές πλευρές ακούγεται ότι ο Αλέκος θα μπορούσε εν δυνάμει να αποτελέσει τη λύση στην περίπτωση που η επιδείνωση της κρίσης απαιτήσει τη δημιουργία μιας οικουμενικής κυβέρνησης στη χώρα, με τη συμμετοχή όλων των πολιτικών δυνάμεων και κυρίως των δύο μεγάλων κομμάτων.

Γιατί, πρόεδρε, δεν τις κάνεις να τελειώνουμε;
Σενάριο είναι το προηγούμενο, από τα πολλά που ακούγονται τούτες τις μέρες στα καφέ του κέντρου της Αθήνας, από Κολωνάκι μέχρι Σύνταγμα. Αυτό τον καιρό, έχει βαρεθεί η ψυχή μου να ακούω σενάρια. Όλοι έχουν να σου πουν κι από ένα. Και μάλιστα με την «ετικέτα» ότι «είναι από καλή πηγή, πολύ κοντά στον Καραμανλή». Έχω ακούσει τόσα, που αν όντως ο Καραμανλής είχε τόσους κοντά του, είμαι σίγουρος ότι δεν θα τον χώραγε το Μέγαρο Μαξίμου- απέναντι στον Εθνικό Κήπο θα είχε μετακομίσει, να κόβει βόλτες και να ταΐζει πού και πού τις πάπιες. Αν πάντως πρέπει να πω κάτι, που δεν είναι σενάριο φυσικά, αλλά η ζωντανή πραγματικότητα, είναι πως αυτό που έγινε την Τετάρτη το πρωί φανερώνει πέραν κάθε αμφιβολίας ότι η κυβέρνηση είναι τόσο εύθραυστη όσο κι ένα καλάμι στο έλεος του ανέμου (ξύπνησε ο ποιητής μέσα μου)! Για 6-7 ώρες η χώρα ήταν σε κλίμα πρόωρων εκλογών, μόνο και μόνο επειδή φτερνίστηκε ο Μανώλης. Μα, είναι να πηγαίνουμε σε εκλογές κάθε που κρυολογεί ο κάθε Μανώλης; Γιατί, πρόεδρε, δεν τις κάνεις να τελειώνουμε;


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Περιοδείες με αέρα και αυτοπεποίθηση

ΣΤΗΝ ΚΑΛΑΜΑΤΑ μιλάει αύριο το μεσημέρι ο Γιώργος και μετά θα συναντηθεί με στελέχη του ΠΑΣΟΚ από τη Μεσσηνία και τις γύρω περιοχές. Με τον αέρα του υποψήφιου- επί θύραις, που έλεγαν παλιά οι δημοσιογράφοιπρωθυπουργού, ο Γιώργος έχει πια την άνεση να εκστρατεύει στην περιφέρεια χωρίς το άγχος του όγκου των εκδηλώσεων. «Η περίοδος που δεν μας άκουγαν έχει περάσει», λέει ο ίδιος, και αναφέρεται προφανώς στα «πέτρινα χρόνια» του ΠΑΣΟΚ, από το 2004 ώς το 2007, τότε δηλαδή που το ακροατήριό του ήταν μικρό και κάθε έξοδος στην επαρχία είχε εκτός των άλλων και ψυχικό κόστος. Τώρα είναι άνετος, είναι ήρεμος και επιπλέον δείχνει έτοιμος. Οι συνομιλητές του έχουν να λένε ότι τον βρίσκουν ιδιαίτερα κατατοπισμένο για όλα, έχει πλήρη εικόνα για την κατάσταση στη χώρα και κυρίως δείχνει να ξέρει τι θέλει να κάνει, όταν κερδίσει τις εκλογές.

Κυρίως όμως έχει αυτοπεποίθηση. Γιατί, όπως και ο ίδιος λέει, «σ΄ αυτή την πορεία των πέντε χρόνων ώς εδώ, ό,τι κάναμε το κάναμε μόνοι μας και δεν χρειάστηκε να προσφύγουμε στη βοήθεια κανενός. Τι νόημα έχει να ζητήσω βοήθεια τώρα; Και πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω πρόβλημα με κανένα. Μπορώ να συζητήσω με όλους, γιατί εγώ δεν έχω δεσμεύσεις και το ξέρουν. Αλλά όταν γίνουμε κυβέρνηση, εγώ πέντε κανόνες σ΄ αυτή τη χώρα θα τους βάλω. Για να ξέρει ο καθένας ποια είναι τα όριά του». Το μήνυμα είναι σαφές, όπως και οι αποδέκτες του, υποθέτω…