«Εδώ το διάβασμα είναι αναψυχή»

«Είναι όμορφο το νησί μας, αλλά τον χειμώνα είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Στον ελεύθερο χρόνο σου, κυρίως τα Σαββατοκύριακα, δεν έχεις και πολλά να κάνεις. Ευτυχώς, από πέρυσι έχουμε ένα γήπεδο, όπου μπορούμε να αθληθούμε, έχουμε και μια μπασκέτα, κάποια όργανα γυμναστικής…».
Μετρημένοι στα δάχτυλα, δεν το βάζουν κάτω, «κολυμπούν» στα βαθιά, κόντρα στις αντιξοότητες. Οι μαθητές των λυκείων των πολύ μικρών νησιών, οι «ακρίτες της γνώσης», ονειρεύονται ωστόσο το μέλλον τους μακριά από τον τόπο τους. Ο Αντώνης Πράσινος, γιος του κοινοτάρχη της Δονούσας, των 160 κατοίκων, στις Νοτιοανατολικές Κυκλάδες, τιμήθηκε το περασμένο Σάββατο, στην Παλαιά Βουλή, όπως κι άλλοι 71 αριστούχοι μαθητές και μαθήτριες νησιών, από το υπουργείο Αιγαίου, παρουσία του Κάρολου Παπούλια, που επέδωσε τους επαίνους στους διακριθέντες. Όχι, όμως, και στον Αντώνη, που έμεινε πίσω, λόγω θάλασσας. «Θα έλεγα στον κύριο Πρόεδρο για την απαράδεκτη ακτοπλοϊκή σύνδεση του νησιού μου, ότι η Πολιτεία έχει, όπως λέμε “στην απ΄ έξω” τη Δονούσα κι αναρωτιέμαι γιατί. Μεγάλο καράβι σταματά στο λιμάνι μας μόνο δυο φορές την εβδομάδα, μόλις τώρα έβαλαν προσωρινά κι ένα έκτακτο, κάθε Σάββατο…», λέει.

Για τον Αντώνη και τα υπόλοιπα, λιγοστά, παιδιά της ηλικίας του οι διέξοδοι εκτόνωσης, ειδικά τώρα τον χειμώνα, στο χωριό Σταυρός είναι μετρημένες. «Από το να βλέπουμε όλη μέρα τηλεόραση, εγώ αγόρασα πρόσφατα ένα μπάσο κι ο δίδυμος αδερφός μου, Παναγιώτης, μια ηλεκτρική κιθάρα. Αυτοδίδακτος είμαι, αλλά έχω μάθει να το γρατζουνάω: έχω ένα βιβλιαράκι και μελετώ, μόλις το τελειώσω θα πάρω κι άλλο, για περαιτέρω μαθήματα. Δυστυχώς, δεν έχουμε καθηγητή Μουσικής…».

Στο σχολείο, όμως, τα μαθήματα είναι σχεδόν… ιδιαίτερα. «Στην Α΄ Λυκείου είμαστε τρεις, εγώ, ο αδερφός μου και η Σοφία Μαύρου, όλοι με βαθμούς 18 και άνω. Άλλοι πληρώνουν για φροντιστήριο κι εμείς το έχουμε έτοιμο: είμαστε λίγοι και καλοί, άρα και τα μαθήματα γίνονται καλύτερα! Τα βασικά τα κάνουμε όλα, έχουμε καμιά δεκαριά καθηγητές, που κατοικούν και αυτοί εδώ…», αναφέρει. «Παράπονο δεν έχω, μ΄ αρέσει η ζωή μου εδώ! Να σπουδάσω με το καλό και μετά βλέπουμε: αν γίνω καθηγητής, ίσως φιλόλογος, προφανώς και θα γυρίσω μια μέρα εδώ πέρα πίσω να δουλέψω…».

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

«Καράβι έρχεται σπάνια, μας έχουν στην “απ΄ έξω”, αλλά δεν περνάμε κι άσχημα», λένε οι μαθητές

«Η αλήθεια είναι ότι τον χειμώνα είναι λίγο ζόρικα…»

Η 16ΧΡΟΝΗ Ιωάννα Μουζάκα από τη Χάλκη της Δωδεκανήσου έκανε ταξίδι 24 ωρών για να φθάσει από τη νησί της στην Αθήνα. Μιλώντας με άλλους ακρίτες συμμαθητές της, όπως λέει: «Ταυτίστηκα μαζί τους, κατάλαβα πως τελικά ο τόπος μου δεν είναι και τόσο πίσω όσο πίστευα.

Συνειδητοποίησα, λοιπόν, πως και άλλα νεαρά παιδιά το παλεύουν και, παρά τις συνθήκες απομόνωσης, καταφέρνουν να διακρίνονται…», τονίζει. Κόρη ψαρά, μαθήτρια του 18 πέρυσι στο γυμνάσιο. «Τραγική η κατάσταση δεν είναι, είναι ωστόσο ζόρικη, κυρίως τώρα, τη χειμερινή περίοδο. Στο σχολείο συνήθως οι καθηγητές αργούν να έρθουν στο ξεκίνημα της χρονιάς: έχει τύχει να φτάσουν και Φεβρουάριο. Θέρμανση δεν υπάρχει, κάνουμε μαθήματα εκ περιτροπής, την πρώτη ώρα εμείς στη μία ζεστή αίθουσα, τη δεύτερη το άλλο παιδί. Μας βοηθά, πάντως, η ενισχυτική διδασκαλία, καθημερινά μέχρι τις 7 το βράδυ, με ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς που έρχονται από διπλανά νησιά…», σημειώνει.

Στον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο της, η Ιωάννα και πάλι με βιβλία θα ασχοληθεί συνήθως.

«Διαβάζουμε για τα διπλώματα σε αγγλικά και γαλλικά, κάνουμε και επιπλέον μαθήματα, για να δώσουμε εξετάσεις, στη Ρόδο.

Εκεί πηγαίνω συχνά και για να βρω τις παρέες μου ή για ψώνια. Εδώ δεν έχει μπαρ και καφετέριες, μόνο ζαχαροπλαστεία. Το νησί μας, όμως, έχει απέραντη φυσική ομορφιά, όλες τις προδιαγραφές για να εξελιχθεί, να βελτιωθεί και η ποιότητα της ζωής μας- ήδη το απολαμβάνουμε που δεν κυκλοφορούν καθόλου αυτοκίνητα». Η ίδια, πάντως, έχει πάρει κιόλας τις αποφάσεις της. «Σκοπεύω να ακολουθήσω θετικές επιστήμες ή και δημοσιογραφία. Λογικά δεν θα μείνω στο νησί. Δεν έχεις πολλές επαγγελματικές προοπτικές εδώ».


Δέκα καθηγητές για έναν μαθητή στη Θηρασιά

«ΣΟΛΟ» μάθημα κάνει φέτος ο 16χρονος Γιάννης Παράβολος, μαθητής της Α΄ Λυκείου, στο νησάκι Θηρασιά, στις Κυκλάδες. Γιος ναυτικού-μάγειρα, είναι ο μοναδικός στην τάξη, με περισσότερους από 10 εκπαιδευτικούς να φροντίζουν για τη μόρφωσή του. Ο συμμαθητής του πέρυσι, στη Γ΄ Γυμνασίου, φέτος έφυγε, για σχολείο του Πειραιά. «Εγώ δεν ήθελα να φύγω από τον τόπο μου, μου αρέσει εδώ. Μικρό και ήσυχο είναι το νησί μας, αλλά θέλει και βοήθεια, ας κοιτάξουν κυρίως τη συγκοινωνία, το ταξίδι προς Πειραιά είναι σκέτη οδύσσεια. Το καλοκαίρι μαζεύεται κόσμος, έρχονται από την κοντινήδεκαπέντε λεπτά απόσταση- Σαντορίνη και είναι ωραία, τώρα είναι που δυσκολευόμαστε. Ένα γήπεδο ποδοσφαίρου 7Χ7 με τάπητα έχουμε για μπάλα, βλέπουμε και αρκετή τηλεόραση. Κομπιούτερ υπάρχει μόνο στο σχολείο, δεν έχει τίποτε άλλο εδώ για να ασχοληθούμε. Μόνο στο δημοτικό ή στο γήπεδο μαζευόμαστε, να τα πούμε οι ελάχιστοι νέοι της ηλικίας μου…».