Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Χωρίς πυξίδα πλεύσης

«ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ με ποιον τρόπο θα γλιτώσει τη χώρα από την οικονομική κρίση;», είναι το κρίσιμο ερώτημα που απασχολεί και θα συνεχίσει να απασχολεί για πολύ καιρό ακόμη τα ελληνική νοικοκυριά, τις ελληνικές επιχειρήσεις και το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Εκ προοιμίου και πριν δοθεί οποιαδήποτε απάντηση, είναι σαφές ότι η διέξοδος από την κρίση είναι υπόθεση συλλογική, με διαφορετικούς βέβαια ρόλους για τον καθένα ξεχωριστά: τα νοικοκυριά, τους επιχειρηματίες, το κράτος. Και φυσικά και τα θεσμικά όργανα της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, είτε αυτά αφορούν την Ευρωπαϊκή Ένωση είτε τις ισχυρές οικονομίες του πλανήτη όπως αυτές των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ιαπωνίας.

Μέσα σε αυτό το πολυδαίδαλο περιβάλλον, όπου η διεθνής κρίση συναντάται με τα χίλια μύρια κακά της ελληνικής οικονομίας, η ελληνική κυβέρνηση είναι σαφές ότι δεν έχει πυξίδα πλεύσης.

Σπεύδει, δε, να βαπτίσει τις παλινωδίες της και τις αστάθειες της οικονομικής της πολιτικής ως προσαρμογή στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες.

Δεν είναι, όμως, λίγοι αυτοί που υποστηρίζουν ότι οι προσαρμογές αυτές (μέτρα που απευθύνονται στις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες) υπαγορεύονται από τις δημοσκοπήσεις- και όχι από την οικονομική συγκυρία. Τα επισημαίνουμε αυτά, γιατί μέχρι στιγμής εκτός από παροχές δεν έχουμε δει κάποια μέτρα που θα στήριζαν κλάδουςπυλώνες για τις αντοχές της ελληνικής οικονομίας, όπως είναι ο τουρισμός, οι κατασκευές και η κλωστοϋφαντουργία- ένδυση.

Οι επιδοματικές πολιτικές είναι καλές και απαραίτητες.

Αλλά απαιτούν ταυτόχρονακαι κυρίως- πολιτικές που κρατούν ζωντανή την αγορά εργασίας.