«Οι ηθοποιοί χρειάζονται μεγάλο απόθεμα υπομονής»

O Ρομάν Πολάνσκι παραλίγο δεν θα σκηνοθετούσε. «Εγώ ηθοποιός ήθελα να γίνω. Τα πρώτα βήματά μου ήταν στο σανίδι του θεάτρου, όχι στο σινεμά. Και είμαι απογοητευμένος που δεν παίζω πια. Αλλά, βλέπεις, δουλειά του ηθοποιού είναι να μαθαίνει τις ατάκες. Κι έπειτα πρέπει να έχει αστείρευτα αποθέματα υπομονής. Να τρέχει για να είναι έτοιμος, μακιγιαρισμένος και να περιμένει μετά επί ώρες για τις σκηνές του. Αυτό δεν το μπορώ. Από την άλλη, κατανοώ γιατί πρέπει να έχουν καμαρίνια- τροχοβίλες και μια στρατιά από ανθρώπους να τους κανακεύουν. Είναι ζόρι να ξυπνάς στις 4.30 τα ξημερώματα για να σε μακιγιάρουν και να περιμένεις πότε θα σε φωνάξουν» λέει στο «Ιnterview», την ώρα που οι Νάταλι Πόρτμαν και Μισέλ Ουίλιαμς δουλεύουν υπό τις διαταγές του.

Όχι σε ταινία, σε διαφημιστικό αρώματος. Μάλιστα ο πολωνικής καταγωγής σκηνοθέτης έκανε κουμάντο για το σποτάκι του «Greed» του ομώνυμου οίκου. Μια μίνι υπερπαραγωγή αν λάβετε υπ΄ όψιν πως για την παραγωγή δούλεψαν οι Μιούτσια Πράντα και Λάρι Γ καγκόσιαν.

Δεν είναι το πρώτο διαφημιστικό του οποίου υπογράφει τη σκηνοθεσία ο Πολάνσκι. Έχει κάνει κι άλλα, όμως σε ελάχιστα πέρασε καλά, αποκαλύπτει, διότι «υπήρχαν όλοι αυτοί- οι ατζέντηδες, οι παραγωγοί, οι πελάτες, οι εκπρόσωποι των εταιρειών- πάνω από το κεφάλι μου».

Η Σιλβάνα Μάγκανο είναι για εκείνον η πιο κομψή ηθοποιός. «Είναι επίσης και η πιο σέξι. Δεν έχω δει πιο σέξι ηθοποιό από τη Σιλβάνα στο “Riso Αmaro” (σ.σ.:”Πικρό ρύζι”)».

Του λένε- ακόμη…- πολλά και καλά για την ταινία του «Chinatown». Η σκηνή του τέλους έκανε κόσμο να δακρύσει. «Αν έχω καταφέρει να προκαλέσω τέτοια αντίδραση σε θεατές, αυτό με κάνει ευτυχισμένο. Τυχαίνει όμως και σε μένα σε στιγμές όχι κατ΄ ανάγκη δραματικές ή τραγικές να με παίρνουν τα κλάματα κι αναρωτιέμαι τελικώς τι μας συγκινεί σε μια ταινία, το ίδιο το φιλμ ή η μουσική επένδυση;».

Δεν συνηθίζει να βλέπει ταινίες που του αρέσουν ξανά και ξανά. «Δεν θέλω να ξεφτίσει μέσα μου η δυναμική που έχουν αναπτύξει. Ωστόσο μου αρέσει να ξαναβλέπω κάποιες ταινίες, όπως ο “Άμλετ” (του ΄48) με τον Λόρενς Ολίβιε, ο “Οdd Μan Οut” (του ΄47) με τον Κάρολ Ριντ, ο “Πολίτης Κέιν” (του ΄41), ένα φιλμ αγέραστο. Υπάρχει όμως μια ταινία που δεν θα βαρεθώ να βλέπω διαρκώς: η “Χιονάτη” του Ντίσνεϊ (1937). Είναι αξεπέραστη. Δύσκολα περιγράφεται η γοητεία της. Έχει αυτήν την τόσο ανεπιτήδευτη αθωότητα».