[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σου μπαίνουν ιδέες…

Κουνούπια τσιμπάνε Φλεβάρη μήνα, στην κάτω Γη λειώνουν οι κάτοικοι από τη ζέστη, στην πάνω παγώνουν από τα χιόνια, η Μπάρμπι πενηντάρισε και οι πολιτικοί δακρύζουν (από δακρυγόνα, όχι δα από συγκίνηση) και εξαρτάται από τον καθένα χωριστά τι θέλει να ακούσει πρώτα, τα «κακά νέα» ή τα «κακά»; Όλα αυτά ενώ το λαχείο εξακολουθεί να χάνει τον σωστό δρόμο και μην το είδατε μέχρι τώρα που σας μιλάω.

Και εκεί το πρωί, πριν προλάβεις να καταστρώσεις σχέδια για να τη βγάλεις καθαρή ώς το βράδυ, έρχεται ο Σκάι και σου πετάει μια σειρά, όπου είναι κάτι τύποι, Άγγλοι στα επεισόδια που έχω δει, οι οποίοι έχουν μπουχτίσει από τη βαβούρα του σάμπγουεϊ στο Λονδίνο και τη μουντίλα στο Μπρίστολ και παίρνουν των ομματιών τους κι όπου φύγει φύγει. Παιδιά, γυναίκα, ό,τι έχει ο καθένας και έξω από εδώ- από εκεί συγκεκριμένα, πάνε για άλλα.

Αυτοί λοιπόν οι καλοί άνθρωποι που τους βλέπω εγώ στην τηλεόραση το πρωί, πάνε να ξεκινήσουν νέα ζωή- λέει η εκπομπή- σε άλλα μέρη. Ο ένας στην Κρήτη, ο άλλος στην Αυστραλία, ο τρίτος στην Ισπανία, στα βουνά της Ελβετίας- όπου αλλού, μακριά από το fish & chips. Εύκολα δεν είναι εκεί που πηγαίνουν, γιατί γκρεμίζουν, χτίζουν, δεν καταλαβαίνουν και τι τους λέει ο μάστορας- πολύ ζόρικο αυτό-, σου το δείχνει όλο ο σκηνοθέτης, αλλά επιμονή και αφοσίωση στον στόχο, έρχονται κάποια στιγμή και δένουν όλα καλά. Και να σου ο ξενώνας του Ευρωπαίου εταίρου, και μεγάλη του σκασίλα για το τι καιρό κάνει στην πατρίδα. Έρχονται και οι φίλοι, τους κερνάει κρασί και τη σπεσιαλιτέ του τόπου- στην αρχή αυτοί ξινίζουν λίγο, «πολλή ερημιά mate», του λένε του άλλου, αλλά μετά αρχίζουν να τον ζηλεύουν. Εμείς τώρα τα βλέπουμε αυτά πριν βγούμε στους δρόμους, στο Μετρό, στην κίνηση, στην ωραία ατμόσφαιρα εκεί έξω και μας μπαίνουν ιδέες στο μυαλό- που αν το δεις και γεωγραφικά, έχεις πλεονέκτημα. Είσαι, όπως και να το κάνουμε, πιο κοντά στην Κρήτη από τον Άγγλο. Μέχρι να το πεις, έγινε.