Ο φίλος μου ο Ολυμπιονίκης

«Ο Μιχάλης για μένα είναι πολύ σημαντικό και σπουδαίο παιδί. Είμαι τυχερός που τον γνώρισα και γίναμε φίλοι. Πιστεύω ότι θα έχουμε την ευκαιρία να μοιραστούμε πολλά στο μέλλον.
Είμαστε νέοι και κάνουμε μαζί σχέδια για τη ζωή του καθενός από εμάς».

O Στρατήγης Βουκίδης είναι 14 ετών. Η καθημερινότητά του δεν διαφέρει πολύ από αυτή των άλλων παιδιών της ηλικίας του. Το σχολείο και οι υποχρεώσεις του στα μαθήματα απορροφούν τις περισσότερες ώρες της ημέρας.

Όμως, από τα επτά του βρίσκει χρόνο για να προσφέρει αγάπη και χαρά, όπως λέει, σε όσους τη χρειάζονται. Παίρνει μέρος σε όλες τις εκδηλώσεις των Special Οlympics. Εκεί γνώρισε και τον κολλητό του, τον Μιχάλη Κοκκόρη 16 ετών, παιδί ειδικών ικανοτήτων και πρωταθλητή στην κολύμβηση. Ο Στρατήγης

ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ

«Είναι παγκόσμιος πρωταθλητής Special Οlympics και έχει πάρα πολλές διακρίσεις σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο»

βρίσκεται από σήμερα μαζί του στο Αϊντάχο των ΗΠΑ στο πλαίσιο των Παγκόσμιων Χειμερινών Αγώνων Special Οlympics 2009, ως συνοδός του Μιχάλη. Παράλληλα, με τους αγώνες διεξάγεται (από 4 έως 14 Φεβρουαρίου) η Παγκόσμια Σύνοδος Νέων Special Οlympics 2009 στην οποία συμμετέχουν 130 παιδιά από 110 χώρες.

«Είμαι χαρούμενος που θα είμαι συνοδός του Μιχάλη. Καταρχάς, γιατί έχει επιλεγεί από την επιτροπή να εκπροσωπήσει εκείνος την Ελλάδα στη σύνοδο και μετά, γιατί διάλεξε εμένα για συνοδό του. Αυτό με τιμά.

Ο Μιχάλης είναι παγκόσμιος πρωταθλητής Special Οlympics και έχει πάρα πολλές άλλες διακρίσεις τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε παγκόσμιο». Ο Στρατήγης, αν και άριστος μαθητής, θέλησε να αφήσει για μια εβδομάδα τα μαθήματα και να ταξιδέψει με τον φίλο του στην Αμερική.

Όταν ανακοινώθηκε στον Μιχάλη ότι θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην Παγκόσμια Σύνοδο, εκείνος ζήτησε για συνοδό του τον Στρατήγη, αφού πληρούσε και τις προϋποθέσεις. Όπως λέει ο Στρατήγης: «Χρειαζόταν κάποιον ο οποίος να γνωρίζει καλά αγγλικά και μια δεύτερη γλώσσα. Εγώ μιλάω αγγλικά και Ισπανικά, οπότε στάθηκα τυχερός».

Στενή φιλία
Ο Στρατήγης νιώθει περήφανος που μοιράζεται τα χρόνια της εφηβείας του μαζί με τον Μιχάλη. Γνωρίστηκαν στα γραφεία της οργάνωσης των Special Οlympics και έγιναν αμέσως φίλοι. «Μου έκανε εντύπωση πόσο χαρούμενος ήταν. Πήγαμε σε ένα καφέ δίπλα από τα γραφεία της οργάνωσης για να πιούμε πορτοκαλάδα. Μιλήσαμε και μέσα από την κουβέντα κατάλαβα ότι αυτά τα παιδιά δεν απέχουν πολύ από εμάς τα υπόλοιπα. Έχουν τις ίδιες ανάγκες σε πολλά θέματα και τις ίδιες ανησυχίες». Όπως λέει ο Στρατήγης, οι συναντήσεις τους επαναλήφθηκαν, αλλά όχι με την ίδια συχνότητα που θα ήθελαν. Οι υποχρεώσεις τους είναι αρκετές: «Έχουμε το σχολείο, τα μαθήματα και ο Μιχάλης έχει ακόμη πιο κουραστικό πρόγραμμα από μένα, αφού προπονείται σε καθημερινή βάση».

Τους αρέσει να μένουν σπίτι να παραγγέλνουν πίτσα, να βλέπουν ταινίες και να ασχολούνται με τον υπολογιστή. Ο Στρατήγης λέει χαρακτηριστικά: «Θα ήθελα να βγαίνουμε περισσότερο έξω και θα το επιδιώξω.

Ξέρω ότι αυτό θα έχει τις δυσκολίες του, γιατί η δική μας κοινωνία κοιτάζει πάντα με περίεργο τρόπο τους ανθρώπους που έχουν ειδικές ικανότητες. Αν πάμε να καθίσουμε σε μια καφετέρια, θα γυρίζουν όλοι και θα κοιτούν τον Μιχάλη. Όμως, νομίζω ότι πρέπει να τους αποδεχθούμε και να βάλουμε στη ζωή μας αυτούς τους ανθρώπους, γιατί δεν αξίζουν το περιθώριο».


«Κάνουμε κοινά όνειρα για το μέλλον»

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΗΣ άρχισε να προσφέρει εθελοντική εργασία στους Special Οlympics από πολύ μικρή ηλικία. Ο πατέρα του Θόδωρος Βουκίδης είναι αντιπρόεδρος στην επιτροπή των Special Οlympics, αλλά, όπως τονίζει ο 14χρονος, αυτό ήταν ένα ερέθισμα, όχι όμως και η βασική αιτία για να ασχοληθεί με τον εθελοντισμό: «Νομίζω ότι τα περισσότερα παιδιά με την πίεση χρόνου που έχουν θα έλεγαν όχι. Τις λίγες ελεύθερες ώρες τους- δικαιολογημένα ίσως- θέλουν να τις αφιερώσουν σε πράγματα που τους διασκεδάζουν». Αιτία για τον νεαρό Στρατήγη αποτέλεσε μια ομάδα μουσικών από την Αίγυπτο, τους οποίους γνώρισε στα επτά του. «Ήταν παιδιά χωρίς όραση και ήταν όλοι τους καταπληκτικοί μουσικοί. Άλλος έπαιζε κλαρινέτο, άλλος πιάνο. Ακόμη θυμάμαι πόσο ωραία είχα νιώσει ακούγοντας τη μουσική που έπαιζαν».

«Άξιοι θαυμασμού»
Για τον Στρατήγη τα παιδιά των Special Οlympics είναι άξια θαυμασμού. «Βλέπω συνομήλικούς μου οι οποίοι έχουν τόσες ανάγκες, αλλά καταβάλλουν τόση προσπάθεια. Και πιστεύω ότι δεν το κάνουν για να πάρουν κάποια διάκριση. Η επιθυμία τους είναι να δείξουν σε όλους μας ότι μπορεί να είναι παιδιά ειδικών ικανοτήτων, όμως έχουν τη δύναμη να αγωνίζονται και να ξεπερνούν τις δυσκολίες που έχουν». Ο Στρατήγης τονίζει ότι δεν θα τολμούσε να συναγωνιστεί στο κολύμπι τον Μιχάλη, αφού εκείνος όχι μόνο είναι καλύτερος αλλά έχει πολλές διακρίσεις.

Τα σχέδια των δύο παιδιών για το μέλλον είναι πολλά.

«Θέλουμε να κάνουμε ταξίδια μαζί. Φυσικά εκείνο που έχουμε ως προτεραιότητα όταν επιστρέψουμε, είναι να κάνω μαθήματα αγγλικών στον Μιχάλη. Νομίζω ότι θα τα πάει μια χαρά. Άλλωστε θα μας χρειαστούν»!