«Τώρα σαλπάρω με σπιρτόξυλα»!

Μόνο με σπιρτόξυλα και κόλλα, ο κ. Γιάννης Μητρόπουλος κατασκευάζει μινιατούρες ιστιοφόρων και επαύλεων. Ξεκίνησε το 1984 για να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο του και τώρα πια δεν μπορεί να θυμηθεί πόσα έχει φτιάξει. Πάντως όλα έγιναν με υπομονή και μεράκι, όπως διαβεβαιώνει.
Στο πλοίο που φτιάχνει σήμερα έχει ήδη χρησιμοποιήσει 19.680 σπίρτα και όπως λέει, θα χρειαστεί αρκετά ακόμη.

«Τα απογεύματα μετά τη δουλειά, μου αρέσει να κάθομαι σπίτι. Έτσι τυχαία μού ήρθε μια μέρα η ιδέα να φτιάξω κάτι με σπίρτα για να περάσω ευχάριστα την ώρα μου», λέει στα «ΝΕΑ» ο 65χρονος δημόσιος υπάλληλος από τη Ρόδο. Οι αγαπημένες του κατασκευές είναι τα ιστιοφόρα. «Κάποτε ήμουν ναυτικός και μέχρι και τώρα αγαπώ και σέβομαι τη θάλασσα. Το πρώτο πράγμα που δημιούργησα, ήταν ένα ιστιοφόρο,

«ΜΕ ΞΕΚΟΥΡΑΖΕΙ»

Όχι μόνο με ξεκουράζει από το στρες, αλλά μου τονώνει και το ηθικό το να κάνω κατασκευές από σπιρτόξυλα

μιας και παλιά σε ένα ταξίδι στον Ατλαντικό είχα δει ένα και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση», λέει.

Αν και οι κατασκευές δεν είναι ένα πρωτότυπο χόμπι και έχουν πολλούς φανατικούς, αυτό που κάνει τον κ. Μητρόπουλο να ξεχωρίζει, πέρα από τα υλικά που επιλέγει, είναι ότι δεν χρησιμοποιεί προσχέδια. Αντίθετα, δουλεύει με φωτογραφίες που βρίσκει σε περιοδικά και το Διαδίκτυο. «Απλώς υπάρχει στο μυαλό μου η εικόνα όλης της κατασκευής. Αρχίζω από το μηδέν κόβοντας από το κάθε σπίρτο το μέρος της φλόγας. Αρχίζω από την καρίνα του πλοίου, τοποθετώντας το ένα σπιρτόξυλο πάνω στο άλλο και συνεχίζω προς τα πάνω τελειοποιώντας το. Τα τελευταία που τοποθετώ είναι τα κατάρτια και τα πανιά. Με ανάλογη λογική κινούμαι και στα σπίτια». Επιπλέον δεν χρησιμοποιεί καλούπια ούτε εσωτερικά στηρίγματα. Όσο για τα σπιρτόξυλα που χρειάζεται; Ποικίλλουν ανάλογα με το είδος της κατασκευής. Για κάποιες χρειάστηκαν γύρω στα 7.000 ενώ για άλλες μέχρι και 20.000, όταν ένα κουτί με σπίρτα έχει μέσα συνήθως 20 τεμάχια. Στην αρχή χρησιμοποιούσε ολόκληρα τα σπίρτα, στη συνέχεια όμως εγκατέλειψε τις καμένες άκρες τους επειδή όπως δηλώνει, «στο σύνολο και στο μάτι δεν με ικανοποιούσε το αισθητικό αποτέλεσμα». Μοναδικά κομμάτια
Το χόμπι που επέλεξε, απαιτεί μεγάλη υπομονή αφού «το σπίρτο πάει μόνο του στη θέση που θέλει. Πολλές φορές μάλιστα, άλλο έχω στο μυαλό μου να φτιάξω και άλλο βγαίνει στο τέλος. Είναι όντως μοναδικά τα κομμάτια», σημειώνει. Για να ολοκληρώσει το κάθε έργο του χρειάζεται αρκετούς μήνες. Ωστόσο, ο χρόνος που αφιερώνει καθημερινά σε αυτό τον ηρεμεί και όπως χαρακτηριστικά λέει, «όταν βρίσκομαι στο σαλόνι μου και ασχολούμαι με τα σπίρτα μου πολλές φορές νιώθω πως ταξιδεύω μεσοπέλαγα. Όχι μόνο με ξεκουράζει από το στρες της δουλειάς, αλλά μου τονώνει και το ηθικό». Οι δημιουργίες του κ. Μητρόπουλου εκτίθενται στη βιβλιοθήκη του σαλονιού του. Αυτό βέβαια τον περιορίζει λίγο στα αντικείμενα που επιλέγει, τις διαστάσεις των κατασκευών του αλλά και στον αριθμό. «Έχω σκεφτεί να φτιάξω κτίρια ή αξιοθέατα, όπως ο Πύργος του Άιφελ. Όμως ο χώρος στο σπίτι είναι μικρός κι έτσι τα έχω αφήσει για την ώρα».