[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο Ρατατούης στην κουζίνα μου

Δεν είναι σαν του Ρατατούη πάντως, λένε τα χρυσά μου αφού καθάρισαν τα πιάτα τους! Ε, ναι, έχουν δίκιο, ο Ρατατούης είναι σεφ. Εγώ δεν είμαι παρά μια απλή μαγείρισσα καθημερινής χρήσης, με μόνιμη αμηχανία μπροστά στην κατσαρόλα, το αγαπημένο μου σκεύος.

(Δεν θέλει ειδικές ικανότητες, σαν το ταψί και το τηγάνι, το εγκρίνουν οι υγιεινιστές που με τρομοκρατούν συνέχεια για τη διατροφή των παιδιών, γι΄ αυτό τη συμπαθώ). Κι αυτή, η κατσαρόλα δηλαδή, πρέπει να παράγει χωριστά γεύματα για μεγάλους που διαρκώς προσπαθούν να κάνουν δίαιτα, χωριστά για εφήβους που διαρκώς προσπαθούν να κάνουν τους δύσκολους. Πώς τόλμησα να λανσάρω το δύο σε ένα; Εκείνα τα κολοκυθάκια με ενέπνευσαν, αγκαλιά όπως κείτονταν με τις μελιτζάνες, μου ήρθε στο μυαλό ο Ρατατούης, η ταινία, που στο κρεσέντο παρουσίαζε τουρλού κηπευτικών με ντομάτα, και δούλεψε το παραμύθι. Έβαλα και μπόλικη ρίγανη είναι αλήθεια, χάρις στο γνωστό ρητό, που κι αυτό το θυμήθηκα εγκαίρως, για κολοκύθια ριγανάτα. Έγινε πολύ νόστιμο, αλλά δεν θα ήταν παρά ένα ακόμα νόστιμο πιάτο που δεν αρέσει στα παιδιά, αν δεν ερχόταν να βοηθήσει ο Ρατατούης. Ας είναι καλά ο σεναριογράφος της ιστορίας του ποντικού, ακαταμάχητη η συνταγή του, σου αλλάζει και τη γεύση. Η τέχνη μάς κρατάει στο χέρι, ανώφελο να αντιστεκόμαστε. «Μα, τι κάνω τώρα, τρώω μελιτζάνες, δεν το πιστεύω αυτό που μου συμβαίνει» είπε σε μια στιγμή ο πιο δύσκολος απ΄ όλους, κι οι άλλοι γέλασαν. Αν ξέρετε καμιά γοητευτική ταινία για μπρόκολα, μπάμιες, παντζάρια, όλα αυτά τα δύσκολα λαχανικά, ενημερώστε με, όπου να ΄ναι απολύομαι από τη θέση της μαγείρισσας και πρέπει να εκμεταλλευτώ τους τελευταίους μήνες.