Ζητείται σχέδιο

Είχαμε ακούσει τον Πρωθυπουργό να επαινεί τον εαυτό του, στον πανηγυρικό του της Πρωτοχρονιάς, πως «η ελληνική οικονομία έχει αντοχές ισχυρότερες από πολλές άλλες οικονομίες», επειδή εκείνος τη θωράκισε εγκαίρως «προωθώντας μεταρρυθμίσεις». Και με αυτούς τους γενναίους λόγους να αντηχούν στ΄ αυτιά μας, διαβάζουμε τις διεθνείς εκθέσεις για την ελληνική οικονομία- και δεν πιστεύουμε στα μάτια μας. Γιατί ο καλός κύριος Αλμούνια διαψεύδει τις εθνικές μας προβλέψεις; Γιατί η προχθεσινή έκθεση της Κομισιόν βαθμολογεί κάτω από τη βάση τις μεταρρυθμιστικές μας επιδόσεις; Γιατί οι αγορές μάς έβαλαν σε επιτήρηση και οι δανειστές ζητούν επιτόκια Τουρκίας για να αγοράσουν τα ομόλογά μας; Γιατί μας περιπαίζουν οι ομιλητές από το βήμα του Νταβός; Και γιατί ο διεθνής Τύπος επιμένει να μας προσφέρει πρωταγωνιστικό ρόλο σε σενάρια οικονομικού τρόμου, με το ευρώ να μας αποβάλει από τις τάξεις του, στέλνοντάς μας πίσω στη δραχμή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;

Γιατί τόση δυσπιστία; Γιατί τόσες κακόβουλες υπερβολές; Πώς και δεν κατάφερε ο επικοινωνιακός μας Πρωθυπουργός να μεταφράσει σε κάποια ξένη γλώσσα τον ενθουσιασμό και τα χειροκροτήματα που οι διαβεβαιώσεις του ξεσήκωναν, όταν τις παρείχε στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα;

Η απάντηση είναι, δυστυχώς, ότι οι διαβεβαιώσεις δεν είχαν παραλήπτη άλλον από τις δημοσκοπήσεις εκείνης της εποχής. Στις δημοσκοπήσεις εκείνων των ημερών απευθυνόταν και η υπεράσπιση της προηγούμενης οικονομικής πολιτικής (που μας άφησε χρόνους πρόσφατα, με τον ανασχηματισμό) στο όνομα της «υπευθυνότητας» που μάχεται (και βάζει φόρους και τεκμήρια ή καταργεί αφορολόγητα) εναντίον του «ανεύθυνου λαϊκισμού». Στις δημοσκοπήσεις τις τρέχουσες απευθύνεται και το νέο οικονομικό δόγμα που τώρα μάχεται (και επαναφέρει τα αφορολόγητα και τάζει ότι θα λάβουμε

Στις δημοσκοπήσεις απευθύνεται και το νέο οικονομικό δόγμα που τώρα μάχεται υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης προς τους αδυνάτους

όλοι, και πρώτοι οι αγρότες, εκ του μη έχοντος) υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης προς τους αδυνάτους.

Στο μεταξύ, αποκτούμε όλοι μια επώδυνα καθαρότερη εικόνα του άμεσου μέλλοντός μας: μιας χώρας εξαρτημένης από τον δανεισμό- για να αναχρηματοδοτεί το χρέος της και να καλύπτει τα γιγαντωμένα (ιδίως τα τελευταία πέντε χρόνια) ελλείμματά της- που βρίσκει όλο και πιο δύσκολες τις θύρες των πιστωτών, τώρα που η χρεία τες κουρταλεί. Μιας χώρας που σπατάλησε τους καλούς καιρούς ξοδεύοντας και καλείται τώρα από τις δύσπιστες διεθνείς αγορές να αποδείξει τη δημοσιονομική της σωφροσύνη, επιβάλλοντας φόρους και μέτρα αυστηρής λιτότητας που, σε καιρό ύφεσης, θα αφαιμάξουν μια συρρικνούμενη οικονομία και θα επιδεινώσουν μια ήδη υποτονική ζήτηση. Μιας χώρας που απειλείται από ένα διπλό κακό: η δομική της υστέρηση (που δεν αποτυπώνεται μόνον στους ψωραλέους δείκτες ανταγωνιστικότητας) να επιδεινώνει σε εθνικό επίπεδο την κρίση που μαίνεται στον κόσμο ολόκληρο και η κρίση αυτή, με τη σειρά της, να επιδεινώνει την υστέρηση της χώρας.

Όταν κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και παίρνουμε πίσω ένα τόσο δυσάρεστο είδωλο, συμβιβαζόμαστε όλο και πιο δύσκολα με έναν τύπο διακυβέρνησης που έχει το μάτι κολλημένο μόνον στους αριθμούς των δημοσκοπήσεων, που βάζει τόσο πιο πάνω το ιδιοτελές πολιτικό συμφέρον από τα κοινά συμφέροντα όλων μας, που κάνει σχέδια με κριτήριο όχι την επιβίωση της οικονομίας αλλά λίγους πόντους «πρωθυπουργικής καταλληλότητας» στη δημοσκόπηση της προσεχούς Δευτέρας ή την ανεύρεση της κατάλληλης για εκλογική φυγή ημερομηνίας στο ημερολόγιο. Οι θεοποιημένες δημοσκοπήσεις την καταγράφουν όλο και διαυγέστερα τη δυσανεξία μας αυτή. Αλλά από την άλλη μεριά καταγράφουν επίσης και την ανεκπλήρωτη ώς τώρα προσδοκία για ένα νέο σχέδιο, ένα νέο υπόδειγμα. Ένα σχέδιο που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη των αγορών και των πιστωτών, μα προπάντων των ιδίων ημών στο αύριο της ελληνικής οικονομίας, προσφέροντας πειστικό όραμα ανάταξης και ανάπτυξης, όχι υποσχέσεις δημοσιονομικής πειθαρχίας μόνον. Ένα σχέδιο που θα μας βγάζει από τον φαύλο κύκλο του διλήμματος «ή δημοσιονομική ασωτία ή κοινωνικά ανήθικη και οικονομικά επικίνδυνη λιτότητα». Ένα σχέδιο που θα προσφέρει στην αγορά το αγαθό που περισσότερο μας λείπει: την ελπίδα της αλλαγής.