ΑΙΧΜΕΣ Αρνάκια

ΤΟ 1984 το Εργατικό Κόμμα κέρδισε τις εκλογές στη Νέα Ζηλανδία. Ήταν μια πανηγυρική εκλογή με μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία ακριβώς όπως το 1981 και στην Ελλάδα. Οι ομοιότητες όμως τουλάχιστον ως προς την αγροτική πολιτική σταματούν εδώ.

ΜΙΑ από τις πρώτες ενέργειες της νέας σοσιαλιστικής κυβέρνησης ήταν να καταργήσει όλες- κυριολεκτικά όλες- τις επιδοτήσεις και τις ενισχύσεις προς τους αγρότες.

ΓΙΑ τη Νέα Ζηλανδία, που είχε ταυτίσει τη διεθνή της οικονομική παρουσία με τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων, ήταν μια επανάσταση που άλλωστε κανείς δεν είχε τολμήσει πουθενά στον κόσμο.

ΟΣΟΙ περίμεναν την καταστροφή απογοητεύτηκαν.

Όταν πέρασε το πρώτο σοκ, που κράτησε περίπου 6 χρόνια, ο αγροτικός τομέας απογειώθηκε.

ΣΗΜΕΡΑ αποτελεί έναν από τους πιο επικερδείς κλάδους της οικονομίας με εντυπωσιακή ανάπτυξη σε νέα προϊόντα και καλλιέργειες προσανατολισμένα στις ανάγκες της διεθνούς αγοράς.

ΣΕ αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σε άλλες χώρες, ο αγροτικός πληθυσμός παραμένει σταθερός ενώ τα τελευταία χρόνια παρατηρείται για πρώτη φορά και αύξηση των εδαφών που αξιοποιούνται για γεωργικές χρήσεις.

Η ύπαιθρος όχι μόνο δεν ερήμωσε αλλά προσφέρει χιλιάδες θέσεις εργασίας- εύκολα προσβάσιμες μέσα από το Ίντερνετ, υψηλών απαιτήσεων και ικανοποιητικών αμοιβών.

ΜΠΟΡΟΥΣΕ κάτι τέτοιο να συμβεί και στην Ελλάδα; Ε, λοιπόν, ό,τι και αν θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ορισμένοι αγροτοσυνδικαλιστές και οι συναφείς πολιτικοί τους προστάτες συμβαίνει ήδη.

ΔΙΠΛΑ στα τρακτέρ της εθνικής οδού, βλέπετε, υπάρχουν χιλιάδες αγρότες- κάποιοι ίσως ήταν και στα μπλόκα- που έχουν εκσυγχρονίσει τη δουλειά τους και παρά τις δυσκολίες που ασφαλώς αντιμετωπίζουν αποτελούν υποδείγματα αγροτών-επιχειρηματιών και μάλιστα με ελάχιστη κρατική βοήθεια. Το ίδιο ισχύει και για- δυστυχώς λίγους- αγροτικούς συνεταιρισμούς.

Ο γράφων- για παράδειγμα- έχει υπόψη του δύο τουλάχιστον επενδύσεις κάποιων εκατομμυρίων ευρώ σε θερμοκήπια τελευταίας τεχνολογίας που προϋπολογίζονται με σημαντικά καθαρά κέρδη. Και δεν είναι ασφαλώς τα μόνα.

ΠΡΟΦΑΝΩΣ η Ελλάδα δεν είναι Νέα Ζηλανδία και ό,τι γίνει στο μέλλον πρέπει να μελετηθεί προσεκτικά, ιδίως για τις επιπτώσεις που θα έχει σε μικρές οριακές καλλιέργειες που ενδεχομένως δεν αντέχουν στον διεθνή ανταγωνισμό.

ΑΥΤΗ η καραμέλα όμως που όσοι έχουν μνήμη ασφαλώς θυμούνται να την πιπιλάμε εδώ και 30 χρόνιαδηλαδή το κράτος να δείξει τι επιτέλους θα πρέπει να καλλιεργούν οι αγρότες- θα πρέπει να σταματήσει. Είναι το άλλοθι της αδράνειας.

ΟΥΤΕ ξέρουν ούτε μπορούν οι γραφειοκράτες να υποκαταστήσουν τους παραγωγούς. Αν είχαμε ακούσει τις οδηγίες από τις Βρυξέλλες για παράδειγμα θα είχαμε ξεπατώσει τα αμπέλια- εισπράττοντας επιδότηση παρακαλώ- που αποτελούν τη βάση για την αναγέννηση του ελληνικού κρασιού την τελευταία δεκαετία. Νισάφι!

ΤΟ κράτος ας κοιτάξει τις υποδομές και ας αφήσει τους αγρότες να φτιάξουν μόνοι τους το μέλλον τους. Μπορούν!

ΥΓ: Το «παράδοξο» είναι πως την κατάργηση των επιδοτήσεων τη ζήτησαν οι ίδιοι οι Νεοζηλανδοί αγρότες γιατί ανάμεσα στα άλλα πήγαιναν στους μεγαλοπαραγωγούς, τις έκλεβαν οι μεσάζοντες και ευνοούσαν τη διαφθορά. Μας θυμίζει κάτι;