ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Οι αγρότες

Ο λόγος στους αναγνώστες Ο Τάκης Λυμπερόπουλος, Καλλιρρόης 130, Αθήνα, γράφει:

«Μοναδικός τρόπος να ικανοποιηθούν οι αγρότες είναι να πωλούν τα προϊόντα τους κατ΄ ευθείαν στον καταναλωτή και να καρπώνονται αυτοί το κέρδος του μεσάζοντα ή των πολυεθνικών ή καρτέλ, όπως οι ίδιοι τους ονομάζουν. Για να συμβεί αυτό πρέπει να δοθούν αποκλειστικά άδειες στους αγρότες και στους συνεταιρισμούς να πωλούν τα προϊόντα τους στις Λαϊκές Αγορές.

Σήμερα, σχεδόν κανείς που πωλεί στις Λαϊκές δεν είναι παραγωγός. Είναι έμποροι με κομματικές ταυτότητες, οι οποίοι αγοράζουν από την αγορά του Ρέντη και πωλούν στις Λαϊκές. Με τη σειρά τους έμποροι του Ρέντη έχουν καταγράψει τις ανάγκες της Αθήνας σε αγροτικά προϊόντα και τα εισάγουν από Τουρκία, Βουλγαρία, Συρία, Αίγυπτο, Αλβανία και μας τα πουλάνε για ελληνικά μέσω των Λαϊκών Αγορών. Συμπέρασμα:

1. Οι έμποροι της αγοράς του Ρέντη πλουτίζουν εις βάρος των Αθηναίων και των αγροτών της υπαίθρου.

2. Τα ελληνικά προϊόντα μένουν απούλητα στις αποθήκες των αγροτών.

3. Έμποροι των Λαϊκών Αγορών παριστάνοντας τους παραγωγούς και πουλώντας ό,τι εξυπηρετεί τους χονδρέμπορους και τους εαυτούς τους πλουτίζουν εις βάρος των Αθηναίων και του κράτους, εφόσον δεν έχουν ούτε ταμειακές μηχανές- έχουν φροντίσει γι΄ αυτό τα κυκλώματα, τα οποία τους προστατεύουν. Πώς είναι δυνατόν, όταν πηγαίνεις στον μανάβη της γειτονιάς για να πάρεις 1 κιλό ντομάτες, να κόβει απόδειξη και στη Λαϊκή να μην έχουν καν ταμειακή μηχανή;

4. Τα κυκλώματα, τα οποία λειτουργούν πίσω από τις Λαϊκές, πλουτίζουν εις βάρος όλων μας».

Ο Δημ. Σταματέλλος, Ξενοφώντος 27, Καλλιθέα, γράφει:

« Σ΄ ένα χωριό της επαρχίας Τροιζηνίας, υπήρχε ένας καλός τσαγκάρης. Πάντα σκυμμένος στον πάγκο του έραβε τις σόλες και αντικαθιστούσε τα τακούνια των παπουτσιών. Η σκέψη του όμως πετούσε στη δυστυχία των συνανθρώπων του.

Παράλληλα με τη δουλειά του τον χαρακτήριζε η δίψα για μάθηση.

Προσπαθούσε νυκτερινές ώρες να διαβάζει για να διευρύνει τα πνευματικά του όρια. Μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα που ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα από χήρες και ορφανά παιδιά.

Με τη γνησιότητα του χωριάτη και την ειλικρίνεια που ξέρει πώς βγαίνει το μεροκάματο, ήταν πάντα ωμός και ευγενικός. Αρρώστησε, πέθανε και άφησε το μαγαζί στον γιο του, που ήταν αρκετά χρόνια μαζί του και τον βοηθούσε!

Οι κάτοικοι εξακολουθούσαν να φέρνουν τα παπούτσια τους λόγω εκτίμησης και τιμής στον συχωρεμένο. Η διαφορά του πατέρα από τον γιο ήταν τεράστια. Το μαγαζί σε λίγο έκλεισε λόγω ανικανότητος.

Παράκληση: ας διαβάσουν αυτό το γράμμα τα παιδιά των κυβερνώντων που ακολουθούν την πολιτική σταδιοδρομία των πατεράδων τους, γιατί μυρίζομαι ότι γρήγορα θα έχουμε κάτι παρόμοιο στα οικονομικά του κράτους και θα ξανακούσουμε τη μνημειώδη φράση: “Δυστυχώς, επτωχεύσαμεν”».