Το Πνεύμα του Τόνου

Θεατρική Παιδεία
, Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Μέσα στον κυκεώνα (η λέξη είναι ιερή και αναφέρεται στο ποτό που έπιναν οι μυημένοι στα Ελευσίνια Μυστήρια) της θεατρικής μας αγοράς, όπου συνωθούνται νέα και παλαιά έργα, ποικίλες τάσεις και πολλά (ευτυχώς) ελληνικά, δεσπόζουν τα κλασικά και τα νεοκλασικά. Και δεν θα αναφερθώ στις μεταμοντέρνες μαγκιές που οι αμήχανοι και συχνά ατάλαντοι επιστρατεύουν για να προβάλουν το μικρό τους δέμας και να δανειστούν ταμιακώς κάτι από την αίγλη των ονομάτων που κατασπιλώνουν. Θα αναφερθώ στα έργα όπου οι άνθρωποι του θεάτρου τιμούν την τέχνη τους, σέβονται τα κείμενα και σέβονται κυρίως το κοινό αφού από την επιτυχία τους αποδεικνύεται πως διψά για το αυθεντικό και απεχθάνεται τις τσιριτσάντζουλες. Έχουμε λοιπόν και λέμε: Σαίξπηρ ( Έμπορος), Γκόγκολ (Ημερολόγιο Τρελού), Μολιέρος (Νταντέν), Σιντ (Ήρωας της Δύσης), Ίψεν (Μπόρκμαν), Ο΄ Νιλ (Μακρύ Ταξίδι), Στρίντμπεργκ (Δανειστές), Τεν. Ουίλιαμς (Ξαφνικά το Καλοκαίρι), Άρθουρ Μίλερ (Εμποράκος), Βέντεκιντ (Ξύπνημα Άνοιξης), Μπρεχτ (Αρτούρο Ούι).

Παραστάσεις που από μόνες τους αποτελούν μάθημα δραματολογίας για όσους θέλουν να επικοινωνούν με τα μεγάλα έργα που καθόρισαν την ιστορία του θεάτρου. Τέτοιου φάσματος δραματολόγιο σε μια σεζόν δεν συναντάται πουθενά στην Οικουμένη. Αν προσθέσουμε και τις ενδιαφέρουσες προτάσεις του σύγχρονου δραματολογίου και του ελληνικού, η διαπίστωση είναι καθοριστική:

πραγματική Θεατρική Παιδεία.