[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αξίζει ακόμα;

Δύο χρόνια χωρίς τον Μάριο Πλωρίτη, τον δημοσιογράφο, τον κριτικό, τον μεταφραστή, τον σκηνοθέτη, τον διανοούμενο… Είχα τη μεγάλη τύχη, ξεκινώντας αυτήν την κακοτράχαλη πορεία στη δημοσιογραφία, να τον αντικρύζω στο απέναντι γραφείο στο «Βήμα», να εμπνέει με τη γλυκιά μορφή του όλους εμάς τους εκκολαπτόμενους δημοσιογράφους, που πειραματιζόμασταν με την πένα και το ρεπορτάζ. Δύσκολη, αλλά και αξέχαστη εποχή- πραγματικό σχολειό…

Ήταν τότε που ήμασταν σίγουροι ότι τούτο το επάγγελμα (ή λειτούργημα;) αξίζει τα πάντα. Τότε, μπορούσαμε να αναφωνήσουμε σαν τον Αλμπέρ Καμύ «Αξίζει τον κόπο να αγωνίζεσαι για ένα τέτοιο επάγγελμα!», όπως περιγράφει ο διευθυντής του «Νουβέλ Ομπζερβατέρ» Ζαν Ντανιέλ στο βιβλίο του «Ο Καμύ κόντρα στο ρεύμα». Στο ίδιο βιβλίο, αναφέρονται οι τρεις- κατά Καμύ – υποχρεώσεις κάθε δημοσιογράφου: Να αναγνωρίζει τον ολοκληρωτισμό και να τον καταγγέλλει, να μη λέει ψέματα και να απορρίπτει οποιαδήποτε μορφή δεσποτισμού.

Ζαλισμένη ανάμεσα σε πρωινάδικα, δακρύβρεχτα σίριαλ «ειδήσεων», ριάλιτι σόου, πάνελ μικροκομματικών σκοπιμοτήτων και μηχανάκια τηλεθέασης, δεν τολμώ καν να αναρωτηθώ πόσοι δημοσιογράφοι σήμερα εκπληρώνουμε αυτές τις υποχρεώσεις κάθε μέρα.

Ο θρύλος της γαλλικής δημοσιογραφίας θυμάται πως στη γενιά του, οι νέοι που είχαν έφεση στο γράψιμο δεν έκαναν διάκριση ανάμεσα στη φιλοσοφία, τη λογοτεχνία, την πολιτική στράτευση και τη δημοσιογραφία. Αυτήν τη γενιά πρόλαβα, λίγο πριν εξαφανιστεί. Ανάσανα το πνεύμα της, άγγιξα τη μαγεία της, λούστηκα στο φως της. Έπειτα, χάθηκε για καλά. Και ήρθε η επέλαση των βαρβάρων- των εξυπνάκηδων «παντογνωστών» του μικροφώνου και της μικρής οθόνης…

Βλέπω τους έφηβους να συνωστίζονται και να μοχθούν για μια θέση στα πανεπιστημιακά ΜΜΕ. Άραγε, αξίζει ακόμα; Τουλάχιστον, για τους ίδιους λόγους;