Δίκτυο

Βαμβακάρης σε τζαζ
Χ.Π.

Ποια είναι η πιο «καταραμένη» γενιά στο διάβα του ελληνικού τραγουδιού; Μα, βέβαια, εκείνη η γενιά που έκανε τα πρώτα της βήματα στο φινάλε του 20ού αιώνα, την εποχή που η δισκογραφία πήρε την κατιούσα και η τηλεόραση αναλάμβανε την κατασκευή ειδώλων μιας μέρας. Ό,τι δεν είχε προδιαγραφές πίστας (ή δεν ανταποκρινόταν στη λογική των πρωινάδικων) πήγαινε στην άκρη και περίμενε. Έχω την εντύπωση ότι εκείνες οι μαύρες μέρες ανήκουν στο παρελθόν. Τα «παιδιά» έζησαν τις δύσκολες μέρες (της κινούμενης άμμου), δούλεψαν, κατάλαβαν, έμαθαν, ωρίμασαν (με την καλή έννοια).

Και τώρα εκδράμουν σε νέες βάσεις και διεκδικούν τη «φωνή» τους.

Τον χώρο τους…

«Όλοι λένε ψέματα» στο «Κύτταρο» από τον Κώστα Λειβαδά και την Ανδριάνα Μπάμπαλη. Παλιοί γνώριμοι από το σχήμα του Νίκου Πορτοκάλογλου φτιάχνουν μια παράσταση με τραγούδια από το ρεπερτόριό τους (αλλά και διασκευές από Αττίκ και Βαμβακάρη μέχρι Rolling Stones και Νάνσι Σινάτρα) έχοντας στο πλάι τους μια μπάντα από εξαιρετικούς μουσικούς και την ηθοποιό Φαίη Ξυλά (αναλαμβάνει κυρίως τις πρόζες). Εμείς πετύχαμε εκείνο το βράδυ και τον Γιώργο Δημητριάδη που υπήρξε ένας από τους «δασκάλους» του Κώστα Λειβαδά. Το «Σα να μην πέρασε μια μέρα» που είχαν γράψει μαζί (και είπαν μαζί) επιβεβαιώνει πως οι καλές οι δουλειές βγαίνουν μέσα από την παρέα, την πλάκα, τις κοινές αναφορές. Όλες οι επιτυχίες του Λειβαδά (που απέκτησαν φωνή κυρίως με την Ελένη Τσαλιγοπούλου) έχω την εντύπωση ότι φέρουν κάτι από το κλίμα εκείνης της εποχής. Τώρα τολμούν να μας προτείνουν Βαμβακάρη («Τα ματόκλαδά σου λάμπουν») και Αττίκ, πειραγμένα μέχρι θανάτου, με τζαζ ενορχήστρωση και κλίμα καμπαρέ. Μας αρέσει αυτό. Η μουσική πειραματίζεται κι αυτό είναι μεγάλη ανάσα…


Άνοιξη σε house πικάπ
Μ.Μ.

Μυρίζομαι «house» άνοιξη στον αέρα. Και δεν το λέω επειδή καταφθάνουν οι housa-άδες djs στα τακτικά τους πια ραντεβού (καλώς τους πάλι, Στιβ Λόλερ και Ντέβιντ Μοράλες) αλλά επειδή οι δικοί μας- τζόκεϊς και παραγωγοί- έχουν φορτώσει με νέο ήχο και νέες επιδόσεις, που πιάνουν τόπο από εδώ- στα εγχώρια πικάπ- ώς Βραζιλία. Και όχι μόνο πάνε και παίζουν και παρουσιάζουν δουλειές τους σε συλλογές και αλλού, αλλά επιστρέφουν πάντα γιατί τους ζητάνε.

«Ηouse» άνοιξη λοιπόν;

Εδώ είμαστε, και θα δούμε.
122.000 θεατές για το… αλλόκοτο
Π.Θ.Κ.

Κάτι το αλλόκοτο της ιστορίας, κάτι οι 13 υποψηφιότητές του για Όσκαρ, κάτι η παρουσία του Μπραντ Πιτ, ήταν η αφορμή για να απογειωθεί εισπρακτικά «Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον». Το πρώτο τετραήμερο, λοιπόν, της προβολής της ταινίας του Ντέιβιντ Φίντσερ («Seven»), στους ελληνικούς κινηματογράφους, οι ουρές καλά κρατούσαν και οι τυχεροί θεατές έφτασαν τους 122.000. Οι 13 υποψηφιότητές του για Όσκαρ είναι: καλύτερης ταινίας, ανδρικού ρόλου στον Μπραντ Πιτ, β΄ γυναικείου στην Ταράτζι Π. Χένσον, σκηνοθεσίας (Ντέιβιντ Φίντσερ), διασκευασμένου σεναρίου στον Έρικ Ροθ, μουσικής στον Αλεξάντερ Ντεσπλά, καλλιτεχνικής διεύθυνσης, φωτογραφίας, μοντάζ, οπτικών εφέ, ήχου, μακιγιάζ, κοστουμιών.