Φαινόμενα

Σαν σενάριο φαντασίας
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Εφιαλτικό deja vu με τα τρακτέρ στους εθνικούς δρόμους για πολλοστή φορά
Φρενίτιδα απ΄ ευθείας συνδέσεων, τα link των καναλιών όσα και τα τρακτέρ, ενίοτε η τεχνολογία συνδέει τον Βορρά με τον Νότο για να μιλήσουν on camera σε μια μορφή ταχείας τηλεδιάσκεψης οι εκπρόσωποι του ενός μπλόκου με τους εκπροσώπους του άλλου.

Υπό το φως των τηλεοπτικών προβολέων συνωστίζονται οι οργισμένοι κάθε φορά. Και εκεί μπροστά στις κάμερες σπεύδουν και εκείνοι που αναλαμβάνουν να τους κανακέψουν για να έχουν τα δέοντα εκλογικά οφέλη από το τηλεοπτικό υπερθέαμα. Και τα έχουν. Χωρίς το πρόβλημα να βρίσκει λύση ενώ ομάδες οργισμένων πολιτών μετατρέπονται κάθε τόσο σε προεκλογικό tableau vivant αντιπολιτευτικών παραστάσεων.

Συγκεντρωμένοι όπως κάθε φορά στις 8 για τα δελτία ειδήσεων και τη συμπληρωματική πρωινάδικη ενημέρωση με το ακουστικό στ΄ αυτί και την εμπειρία πλέον της απ΄ ευθείας μετάδοσης: «Δεν ακούω καλά, δεν έχω επιστροφή» έλεγε τις προάλλες εις εξ αυτών σε απ΄ ευθείας σύνδεση με την εκπομπή των Καμπουράκη- Οικονομέα. Γίναμε εξπέρ στη χρήση και την ορολογία της τηλεοπτικής τεχνολογίας. Σε αυτό τον τόπο δεν παράγουμε πολιτική, εδώ και χρόνια παράγουμε όμως πολλή τηλεόραση. Μια φρενιτιώδη αλληλουχία στιγμιαίων εντυπώσεων που υποδύεται την κίνηση, ενώ όλα παραμένουν ως έχουν και επιστρέφουν πανομοιότυπα. Σαν σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Ένας τόπος παγιδευμένος στην ακινησία. Με τις κάμερες και την τηλεοπτική σκηνοθεσία να αναπαριστά τη δράση, η οποία όπως συμβαίνει πάντα στο τηλεοπτικό θέαμα τελειώνει μόλις σβήσουν οι προβολείς. Διαδικασία εντελώς αντίθετη με εκείνη που ακολουθούν οι πολιτικές αποφάσεις και οι λύσεις. Αλλά όχι.

Σε αυτό τον τόπο όλα συμβαίνουν στο τηλεοπτικό «εδώ και τώρα». Κατεβαίνουν τα τρακτέρ στους εθνικούς δρόμους, κλείνουν κόμβους, πάνε τα link, ξεσπάει η οργή, και η κυβέρνηση, η εκάστοτε κυβέρνηση, συνοψίζει την πολιτική για έναν ευαίσθητο και απειλούμενο κλάδο όπως οι αγρότες σε μια on camera συναλλαγή: τόσο θα επιδοτηθεί το καλαμπόκι, τόσο το βαμβάκι, τόσο το στρέμμα, τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι, έξι το λαδόξιδο.

Και οι πολίτες καθίστανται θεατές της πραγματικότητας που διαμορφώνεται από τις τηλεοπτικές εντυπώσεις. Πάνω στα τρακτέρ μπροστά στις κάμερες ο υπουργός κ. Χατζηγάκης σε προηγούμενη αγροτική κινητοποίηση ανακοινώνει σήμερα από την αντίθετη θέση ως αρμόδιος για την αντιμετώπιση του ίδιου προβλήματος, τη λύση του οποίου υποσχόταν τότε, το σημερινό πλαίσιο της τηλεοπτικής συναλλαγής. Οι μισοί είναι ικανοποιημένοι, το σόου ήταν αρκετό. Οι άλλοι μισοί απαιτούν περισσότερα. «Γαλάζια» τρακτέρ, «πράσινα» τρακτέρ, αλλά αχρωματοψία ως προς το πρόβλημα και τις πιθανές λύσεις του. Γιατί είναι μακριά η ιστορία και δεν ξεκίνησε χθες. Με τα πρώτα «πακέτα Ντελόρ», με τα οποία υποτίθεται θα έπρεπε να αναδιαμορφωθεί η ύπαιθρος με διορατικότητα για νέες καλλιέργειες και φροντίδα για τον μέλλον, επετεύχθη μια ιδιότυπη… αναμόρφωση.


Τα ξεσπάσματα οργής κάνουν καλή ΤV

Στις περισσότερες περιοχές της υπαίθρου έχουν φυτρώσει σκυλάδικα ενώ «μερσεντέ» έτρεχαν δαιμονισμένα στους αγροτικούς δρόμους. Οι έγχρωμες τηλεοράσεις ανέλαβαν να γεμίσουν τον ελεύθερο χρόνο με τις νέες ψευδαισθήσεις του life style που διέλυσε στα οξέα της εύπεπτης, γλυκόπιοτης τηλεηδονοβλεψίας τις ελάχιστες αντιστάσεις και τις αδύναμες έτσι κι αλλιώς απόπειρες για επιμόρφωση, οργάνωση και εξέλιξη των τοπικών κοινωνιών σύμφωνα με τις απαιτήσεις ενός κόσμου που άλλαζε. Η τηλεοπτική ακινησία έγινε άλλοθι και καταφύγιο ενός τόπου που είχε βαθιά ριζωμένη τη νοοτροπία του βολέματος, τους ρόλους μοιρασμένους. Άλλωστε και τα ξεσπάσματα οργής κάνουν καλή τηλεόραση, αναδεικνύουν σταρ του θυμού και όλοι στο τέλος είναι ευχαριστημένοι. Έτσι βρεθήκαμε σε πτήση με την εικονική μας πραγματικότητα κάνοντας κύκλους πάνω από το ίδιο σημείο, γιατί δεν φροντίσαμε καν να υπάρχει διάδρομος προσγείωσης.