Έφυγε αρχηγός, επέστρεψε δελφίνος

Από το νεοκλασικό της οδού Μπουμπουλίνας, που τις περισσότερες ημέρες τον τελευταίο μήνα τελεί υπό κατάληψη συμβασιούχων, ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθεί να κερδίσει τα χαμένα χρόνια. Δεν βιάζεται και ξέρει καλά πως δεν είναι εύκολο να αποπληρώσει τα 17 χρόνια που έμεινε εκτός νυμφώνoς.

Το υπουργείο Πολιτισμού είναι το πρώτο βήμα για τη μεγάλη επιστροφή. Και φίλοι του- από εκείνους που έμειναν κοντά του στα άγονα πολιτικά χρόνια- λένε ότι το πιο δυνατό του χαρτί είναι πως αποτελεί «φρέσκο πρόσωπο» στην κυβέρνηση Καραμανλή. Για τους κακεντρεχείς στη Ν.Δ., πάντως, ο νέος υπουργός αποτελεί «εκπρόσωπο της προηγούμενης γενιάς» και «έχει χάσει το τρένο»…

Στο 58 χρόνια του, ο Μεσσήνιος πολιτικός είναι προφανές ότι επιδιώκει να μηδενίσει το χρονόμετρο. Και με όχημα το ΥΠΠΟ θα επιχειρήσει να καταγραφεί ως «ήρεμη δύναμη» στα ηγετικά κλιμάκια της Ν.Δ. Με σημερινούς όρους, ήταν το πιο προβεβλημένο από τα golden boys του κόμματος στα τέλη του ΄70 και τη δεκαετία του ΄80 και, για πολλούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο, θα μπορούσε να είχε αναλάβει τα ηνία πριν από τον Καραμανλή, ίσως πριν και από τον Έβερτ.

Αθόρυβα. Ουδείς αμφισβητεί ότι η συμμετοχή του στην κυβέρνηση, την οποία ουσιαστικά επεδίωκε από το 2004, ενισχύει τη θέση του στο γαλάζιο στερέωμα, με φόντο τη μετακαραμανλική εποχή. Τακτικοί συνομιλητές του νέου υπουργού, ωστόσο, είναι πεπεισμένοι ότι τουλάχιστον σε αυτήν τη φάση δεν θα επιδιώξει να εμφανιστεί με «αρχηγικό προφίλ». Όχι μόνο γιατί δεν θέλει να ενεργοποιήσει αντίρροπες δυνάμεις που θα του αποδώσουν κινήσεις αμφισβήτησης του Καραμανλή, αλλά κυρίως επειδή έχει καταλήξει ότι ο ασφαλέστερος δρόμος για να επιστρέψει στην ηγετική πυραμίδα του κόμματος είναι να αποδειχθεί αποτελεσματικός στη διαχείριση του υπουργείου του και να περάσει το μήνυμα στο κομματικό ακροατήριο ότι «διαθέτει όραμα και γνωρίζει τον δρόμο…».

Κυβερνητικοί παράγοντες επιμένουν ότι ο Αντ. Σαμαράς θα προτιμούσε ένα υπουργείο του λεγόμενου παραγωγικού κύκλου. Τα τελευταία χρόνια, άλλωστε, ήταν εμφανές ότι ο ίδιος προετοιμαζόταν για αυτήν τη δοκιμασία. Έδινε έμφαση στα θέματα της οικονομίας, αμφισβητούσε τις αποφάσεις του Γ. Αλογοσκούφη, καταγραφόταν ως «κοινωνιστής» και θεωρούσε επιβεβλημένο να αποκτήσει η ελληνική οικονομία «αναπτυξιακό προσανατολισμό» με αύξηση των δημοσίων επενδύσεων, αλλά και «κοινωνικό πρόσωπο». Πάντως, οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι ουδέποτε μπήκε σε συζήτηση με τον Καραμανλή για κάποιο συγκεκριμένο υπουργείο. Πριν από τον ανασχηματισμό όμως, ήταν κοινός τόπος ότι αποτελούσε το πιο προβεβλημένο στέλεχος στον «πάγκο» του Καραμανλή και οι πιθανότητες να παραμείνει εκ νέου εκτός κυβερνητικού σχήματος ήταν ελάχιστες. Δεν είναι λόγοι, άλλωστε, στη Ν.Δ. που θεωρούν ότι η ενισχυμένη παρουσία του Αντ. Σαμαρά εξυπηρετεί στην πραγματικότητα και τους σχεδιασμούς της Ντόρας Μπακογιάννη, αφού περιορίζεται ο ζωτικός χώρος για τον Δ. Αβραμόπουλο.

Υπόγεια ρεύματα. Έως την τελευταία στιγμή, ο Μεσσήνιος πολιτικός φέρεται ότι αγνοούσε πως αναλαμβάνει το υπουργείο Πολιτισμού.

Για πολλούς, η απόφαση αυτή είναι ακόμη ένα αποτέλεσμα των «ισορροπιών» που αναγκάστηκε να κρατήσει ο Πρωθυπουργός. Ο Αντ. Σαμαράς ανέλαβε μεν ένα υπουργείο με «περιορισμένη φθορά», ταυτόχρονα όμως βρίσκεται έξω από τον κυβερνητικό πυρήνα. Δεν μετέχει στην Κυβερνητική Επιτροπή, δεν είναι καθημερινός συνομιλητής του Μαξίμου. Αναζητώντας τη θέση του υπουργού Πολιτισμού στο νέο κυβερνητικό οργανόγραμμα, παράγοντες του κόμματος εκτιμούν ότι υπάρχει ένας υπόγειος δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα στον Αντ. Σαμαρά και τον Γ. Σουφλιά, ο οποίος έχει αναλάβει πλέον άτυπα καθήκοντα αντιπροέδρου. Μάλιστα στους κομματικούς διαδρόμους γίνεται λόγος και για ένα τρίγωνο ΣουφλιάΧατζηγάκη- Σαμαρά που θα σχηματισθεί προσεχώς στην κυβέρνηση. Η εκτίμηση είναι απόρροια των στενών προσωπικών σχέσεων που διατηρούν οι τρεις υπουργοί. Ο Γ. Σουφλιάς διατηρεί στενή πολιτική και προσωπική φιλία με τον Σ. Χατζηγάκη από το 1974, όταν μπήκαν στην πολιτική και διατηρούσαν το ίδιο πολιτικό γραφείο. Χατζηγάκης και Σαμαράς ήταν εξ απορρήτων συνεργάτες του Ευάγγ. Αβέρωφ, ενώ Σουφλιάς και Σαμαράς είχαν στενή συνεργασία για την οικονομική πολιτική της συγκυβέρνησης του 1989, ο πρώτος ως υπουργός Συντονισμού και ο δεύτερος ως υπουργός Οικονομικών.
Βάζει στην ντουλάπα τη στολή του Μακεδονομάχου

Από τους παλαιότερους βουλευτές (σ.σ.: εξελέγη πρώτη φορά το 1977), ανήλθε στην κομματική ιεραρχία στα χρόνια του Ευάγγ. Αβέρωφ (1981-84), αλλά στο απόγειο της πολιτικής δόξας βρέθηκε επί αρχηγίας Κ. Μητσοτάκη. Πριν να κλείσει τα 40 χρόνια του, ο Αντ. Σαμαράς ανέλαβε το υπουργείο Εξωτερικών και για πολλούς στη Ν.Δ. αποτελούσε τη «μεγαλύτερη πολιτική επένδυση» του τότε Πρωθυπουργού. Το Σκοπιανό έφερε, ωστόσο, τη μεγάλη ρήξη και την απομάκρυνση του κ. Σαμαρά από την κυβέρνηση, τον Φεβρουάριο του 1992. Δημιούργησε την Πολιτική Άνοιξη, που με την προσχώρηση του τότε βουλευτή Γ. Συμπιλίδη στέρησε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία από τη Ν.Δ. και την οδήγησε σε πρόωρες κάλπες και στην πτώση. Παρά την εντυπωσιακή εκκίνηση, το 1996 η Πολιτική Άνοιξη βρέθηκε εκτός Βουλής και ο Αντ. Σαμαράς χρειάστηκε να παραμείνει στον «πάγο» έως το 2004, οπότε επανήλθε στη Ν.Δ. μέσω του ευρωψηφοδελτίου. Για το Σκοπιανό εξακολουθεί να διατηρεί τις θέσεις του και επιμένει ότι «δεν χρειάζονται βιαστικές κινήσεις», αλλά έχει καταστήσει σαφές ότι θα στηρίξει τις αποφάσεις του Κ. Καραμανλή. Γι΄ αυτό τον λόγο απέφυγε κάθε αντίδραση στην πρόκληση της περασμένης εβδομάδας από πολιτικούς κύκλους και ΜΜΕ των Σκοπίων, που τον στοχοποίησαν για τη θέση του στο θέμα του ονόματος. Την επίθεση των Σκοπίων στενοί συνεργάτες του την αντιμετώπισαν περισσότερο ως «διαφήμιση»…