Το Πνεύμα του Τόνου

Υποθέσεις!
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τώρα που τελείωσε, όπως όλοι ευχόμαστε, η περιπέτεια του κ. Παναγόπουλου με την καταβολή, όπως εικάζεται, υπέρογκων λύτρων, μου πέρασε από τον νου, έτσι σα διαβολική σκέψη, η υπόθεση, σχεδόν ιδανική και ουτοπική, της απαγωγής κάποτε ή αύριο, γιατί όχι, ενός διακεκριμένου επιστήμονα, ποιητή, μουσικού ή ζωγράφου. Οι απαγωγείς θα απαιτούσαν από το κράτος ασφαλώς κάποια επίσης υπέρογκα λύτρα για να επιτρέψουν στον ταλαντούχο δημιουργό να συνεχίσει το έργο του και την προσφορά του στον πολιτισμό. Με πιάνει εφιαλτικός τρόμος μήπως σε ανάλογη απαγωγή το κράτος θα εκώφευε, θα αδιαφορούσε και πιθανόν θα αδυνατούσε να εξεύρει τα λύτρα. Αλήθεια, τότε, ποιοι και πόσοι ευκατάστατοι Έλληνες θα προσφέρονταν να συνδράμουν σ΄ έναν έρανο ώστε να συγκεντρωθεί το απαιτούμενο ποσό; Ή θα καταφεύγαμε στην φιλοτιμία των απλών φτωχών ανθρώπων, που από το υστέρημά τους θα έσπευδαν να εξασφαλίσουν την απελευθέρωση του δημιουργού, ώστε να συνεχίσει την πολιτιστική προσφορά του;

Και για να έχουμε καλό ρώτημα, πόσο τάχα θα κοστολογούσε μια ομάδα απαγωγέων, αν υποθέσουμε πως θα της περνούσε κάτι τέτοιο από το μυαλό, στο παζάρεμα τον Κουμανταρέα, τον Βασιλικό, τον Τέτση, τον Θάνο Μικρούτσικο ή τον Αθανάσιο Φωκά, τον Νανόπουλο ή τον αειθαλή έφηβο Κώστα Δεσποτόπουλο; Πόσο τη Δημουλά, τον Λευτέρη Βογιατζή ή τον Γιώργο Νταλάρα;