ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Λένε και καμιά κουβέντα για να περνάει η ώρα…

Διαμαρτύρομαι. Εντόνως. Στον Καραμανλή, αυτοπροσώπως. Που δεν ήρθε μια φορά σπίτι μου. Όχι πως καιγόμουν να κάνουμε παρέα (γιατί τα είδα τα χαΐρια κάτι άλλων, φίλων μου, που έκαναν παρέα μαζί του, αλλά τώρα ούτε να τους ακούσει, όχι να τους δει), όχι. Πλην του Παναθηναϊκού, άντε και ότι είμαστε και οι δύο… λαϊκά παιδιά και μας αρέσει η καλή παρέα και το μπουζούκι, τίποτε άλλο δεν μας ενώνει. Άσε που εγώ… εργάζομαι κιόλας! Αν διαμαρτύρομαι λοιπόν, είναι ακριβώς εξ αυτού του λόγου: ότι από τον τίμιο ιδρώτα του κόπου μου, όλα αυτά τα χρόνια στη δουλειά πέντε δεκάρες (λεπτά τα λένε τώρα) τις μάζεψα για να ΄χω να πορεύομαι. Κι επειδή την αγαπάω αυτή την πατρίδα, όταν άκουσα ότι ο πρόεδρος Κώστας πήρε μια μέρα όλη την παλιοπαρέα και πήγε στο Κατάρ, επίσκεψη στον σεΐχη, να του πουλήσει την Ολυμπιακή για πενταροδεκάρες, τα «πήρα» κανονικά. Θες να τη δώσεις την Ολυμπιακή πρόεδρε; Δώσ΄ τη σε μένα. Έλα σπίτι, όπως πήγες στον σεΐχη, και πες μου, θέλω τόσα, και πάρ΄ τη, επενδυτή μου. Τουλάχιστον, με μένα θα είχες έστω και μια πιθανότητα να την πουλήσεις- με τον σεΐχη, όπως ξέρεις, καμία!

Για τη φουκαριάρα τη μάνα μου τη θέλω…
Εγώ από τα Γιάννενα είμαι, με τη Μάνη καμία σχέση, αλλά αυτό πρόεδρε σ΄ το κρατάω μανιάτικο. Όχι γιατί του σεΐχη ή του εμίρη- δεν ξέρω ακριβώς τη διάκριση του αξιώματοςστο Κατάρ ούτε του είχε περάσει από τον νου όταν σε είδε να καταφτάνεις στο «τσαντίρι» του ότι είχες τέτοια πράγματα στο μυαλό σου. Ούτε γιατί ξεφτιλιστήκαμε διεθνώς- προφανώς δεν έχει ξαναγίνει πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας- μέλους της ΟΝΕ να δηλώνει ότι του ζήτησαν να αγοράσουν τον εθνικό του αερομεταφορέα και ο δήθεν αγοραστής να λέει τι λέτε ρε παιδιά, ποτέ δεν κάναμε εμείς τέτοια πρόταση. Αλλά γιατί δεν κοίταξες γύρω σου; Δεν χτύπησες πόρτες; Δεν ήρθες σε μένα που με διαβάζεις κάθε μέρα (λέμε τώρα) κι όσο να΄ ναι μια σχέση την έχουμε. Έτσι κι αλλιώς, τζάμπα τη δίνεις. Δεν είχε πει ο αρμόδιος υπουργός σου (δεν τον κατονομάζω πλέον) ότι τη δίνει για 1 ευρώ; Εγώ και παραπάνω θα την αγόραζα. Άλλωστε, δεν τη θέλω για μένα… για τη φουκαριάρα τη μάνα μου τη θέλω, που έχει υψοφοβία και δεν μπαίνει σ΄ αεροπλάνο! Μια τράπεζα λεφτά, θυσία στη «δωρεάν παιδεία»
Το άλλο, για το οποίο τα έχω με τον Καραμανλή είναι το εξής: έχει εξαγγείλει εκατό φορές διάλογο για την παιδεία, μία φορά- μία ρε παιδί μου -, δεν έχει πει, ας του στείλω κι αυτουνού του ανθρώπου, εμένα δηλαδή, μια πρόσκληση, να μετάσχει. Κάτι θα ΄χει να μου πει. Και μήπως δεν έχω; Πανεπιστήμιο πήγα, ο Θεός ξέρει πώς σπουδάζαμε εκείνο τον καιρό- από τη μια πόρτα της σχολής (της ΑΣΟΕΕ λέμε τώρα) στην Πατησίων μπαίναμε να πάρουμε κάνα μάθημα, από την άλλη στη Μαυρομματαίων βγαίναμε, κατευθείαν για δουλειά (τι σου λέω τώρα εσένα, Κώστα μου). Και τα απογεύματα πάλι πίσω να ξεκλέψουμε καμιά ώρα, κι ύστερα για «διάλειμμα» σε παρακείμενα καφενείαδιότι η καλύτερη πρέφα και τα συναφή στα γύρω από τις σχολές καφενεία διδάσκονται. Και μετά που απέκτησα παιδιά, να τα σχολεία, να τα βιβλία, να τα αγγλικά, να τα ιδιαίτερα, να τα φροντιστήρια. Μια τράπεζα λεφτά, θυσία στη «δωρεάν παιδεία». Και μετά που τα παιδιά μπήκαν στα πανεπιστήμια, τι κατάλαβαν; Μήπως έκαναν ποτέ μάθημα, έστω σαν το δικό μας; Τα 3/4 της χρονιάς πήγαν σε καταλήψεις. Συγγνώμη, αυτά μήπως νομίζεις ότι θα σ΄ τα πει κανένας;

Ποιος ξεχνά τη Μαριέττα και τον Στυλιανίδη;

Όχι βέβαια, διότι όταν ο αρμόδιος υπουργός (γεια σου Άρη), αναγγέλλει διάλογο από «μηδενική βάση», είναι προφανές ότι εννοεί πως θα καλέσει τον πασαένα παράγοντα της εκπαιδευτικής κοινότητας, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να διατηρήσει α) τα «κεκτημένα» του (ο καρκίνος του ελληνικού κράτους λέγεται, να το ξέρετε, «κεκτημένα») και β) τη μικρή και άχρηστη εξουσία του. Θα πει το ποίημα που χρόνια τώρα έχει αποστηθίσει, κι αυτό είναι. Ουσιαστικός διάλογος, αποκλείεται να γίνει. Γιατί κανείς δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει το παραμικρό. Κι επειδή χρόνια το παρακολουθώ το έργο, κατά την έναρξη του «διαλόγου» καλόν είναι να μοιραστούν στους συμμετέχοντες τα πεπραγμένα των προηγούμενων, επίσης από «μηδενική βάση» διαλόγων, που έγιναν επί θητείας Μαριέττας και Στυλιανίδη. Κατά τα λοιπά, εμένα όλο αυτό θα μου έμοιαζε με το γνωστό «λέμε και καμιά κουβέντα, για να περνάει η ώρα», αν…

Ο ανασχηματισμός και το θαύμα των δημοσκοπήσεων
Αν δεν είχε την επικοινωνιακή του διάσταση το όλο θέμα. Παρακολουθώ με μεγάλη, είναι αλήθεια, συμπάθεια τη μέχρι δακρύων συγκινητική προσπάθεια που καταβάλλουν διάφορα «γραμμόφωνα» του μεγάρου Μαξίμου, συν γνήσιοι εκπρόσωποι της διαπλοκής, από κοινού μετά «έγκυρων» και «έγκριτων» δημοσκόπων, να σηκώνουν τον Ελ Σιντ Καραμανλή πάνω στο άλογο! Καλή η προσπάθεια, δε λέω, πλην όμως άνευ αποτελέσματος, όσο κι αν προσπαθούν. Η κοινωνία, αν δεν το αντιλαμβάνονται, τον Καραμανλή και την παλιοπαρέα με την οποία κυβερνάει εδώ και πέντε χρόνια τη χώρα τούς έχει προεξοφλήσει. Δεν περιμένει τίποτε από αυτούς, όσους διαλόγους από «μηδενική βάση» και να ξεκινήσουν. Σου λέει, πέντε χρόνια δεν κάνατε τίποτα. Γιατί θα κάνετε τον έκτο δηλαδή; Το επισημαίνω, διότι η κοπιώδης προσπάθεια που καταβάλλουν οι συνασπισμένες δυνάμεις που προαναφέρθηκαν είναι τέτοια, που ξεπερνάει πια τα όρια (της γελοιότητας). Μια μέρα μετά τον ανασχηματισμό, σου λένε ότι η ψαλίδα που ήταν πέντε μονάδες υπέρ του ΠΑΣΟΚ έκλεισε στις τρεις. Αύριο ή τη Δευτέρα το πολύ, είμαι σίγουρος ότι θα ΄χουν περάσει τη Νέα Δημοκρατία μπροστά!!!

Να το πουν του Καραμανλή, να κάνει εκλογές, να δούμε θα τις κερδίσει;
ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Ξαναθυμήθηκαν τον Σημίτη

Όλο και πιο συχνά ακούω ότι «ο Σημίτης τελικά ήταν ένας καλός πρωθυπουργός». Και δεν το λένε μόνο απλοί πολίτες, το λένε και διάφοροι προσκείμενοι στη Δεξιά αναλυτές, που κάνουν τη σύγκριση με τον σημερινό Πρωθυπουργό, και απελευθερωμένοι πια από τις όποιες δεσμεύσεις σού λένε ότι πράγματι ο Σημίτης ήταν ένας καλός Πρωθυπουργός. Ο ένας δούλευε, ήταν οργανωμένος, χειριζόταν υποθέσεις, έπαιρνε αποφάσεις, είχε κύρος στο εξωτερικό- και πέντε ανθρώπους να απευθυνθεί. Ο άλλος, ο νυν, τα ξέρετε, μην τα επαναλαμβάνουμε, καταντάει μονοτονία πια. Ας είναι καλά ο Θοδωρής ο φίλος μου και τα «γραμμόφωνά» του, που φιλοτεχνούσαν εργολαβικά και σε καθημερινή βάση αγιογραφίες του Καραμανλή για το πόσο τεράστιος είναι. Τώρα το ξέρει και η κάθε θεία στο χωριό ότι ο «τεράστιος» ούτε ικανότητες έχει, ούτε τη δουλειά αγαπάει, ούτε πολύ περισσότερο του αρέσει αυτό που κάνει. Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα.

Και ένα από αυτά, είναι προφανώς η επανάκαμψη του Κώστα Σημίτη. Όχι μόνο στο ΠΑΣΟΚ, αλλά στην κορυφαία θέση της πολιτικής πυραμίδαςΠρόεδρος της Δημοκρατίας! Στη Χαρ. Τρικούπη το συζητάνε σοβαρά. (Θα) Υπάρχει, νομίζετε, εδώ που έχουμε φτάσει, από πουθενά αντίρρηση;