«Γιατί πήρα τη Ζαχαρένια και έφυγα»

Αγαπητοί κύριοι.
Θα πρέπει να εξηγήσω γιατί σας γράφω τώρα, και γιατί σ΄ εσάς. Οι λόγοι είναι απλοί: όλον αυτόν τον καιρό είχα σημαντικότερα πράγματα να κάνω, όπως π.χ. να φροντίσω να πιει η κόρη μου το γάλα της ή να βουρτσίσει τα δόντια της. Και ποτέ δεν θα επέτρεπα τον δημόσιο εξευτελισμό του παιδιού μου σε εκπομπές που μόνο στόχο έχουν να γεμίζει η τσέπη του κάθε επιχειρηματία. Από την άλλη, νιώθω εδώ και καιρό την υποχρέωση να μιλήσω, όχι μόνο για να ειπωθεί επιτέλους και η αλήθεια, αλλά κυρίως για να απευθυνθώ σε γονείς σε αντίστοιχες καταστάσεις, ελπίζοντας ότι αυτό ίσως βοηθήσει τα παιδιά τους.
Πολλοί με είδαν σαν ήρωα, ο νέος Ρομπέν των Δασών που τα έβαλε με την Ιντερπόλ, ο ιδανικός πατέρας, το ίνδαλμα των χωρισμένων, δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο… Και απέτυχαν να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους φύγαμε. Ποτέ δεν «πήρα το παιδί μου κι έφυγα» όπως το παρουσίασαν. Αντίθετα, η Ζαχαρένια ήταν αυτή που δεν άντεχε άλλο και ως πατέρας της όφειλα να την βοηθήσω. Επί δύο και πλέον χρόνια προσπαθούσα με κάθε νομικό μέσο να βρω μια καλή λύση για το παιδί μου. Όμως κανείς δεν μπορούσε (ή δεν ήθελε) να μας βοηθήσει. Οι δικηγόροι στην Κω ως γνωστό απεργούσαν κι εγώ δεν μπορούσα καν να κάνω έφεση ώστε να προχωρήσει η υπόθεση. Δεν «μου τη βίδωσε» λοιπόν όπως λένε, απλώς βλέποντας το παιδί μου να αργοπεθαίνει, έψαξα μια εναλλακτική λύση. Έκανα άπειρες προσπάθειες να γίνει κάποιου είδους συμβιβασμός, συνεχείς προτάσεις που ούτε καν απαντήθηκαν, έστω για να υπάρξει κάποιος διάλογος. Η απάντηση που έπαιρνα πάντα ήταν ότι «το παιδί ανήκει στη μάνα» ή «δικό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω».

Η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν ότι για πέντε μήνες έζησε χωρίς φόβο στη ζωή της. Έπαιζε ανέμελα, όπως αρμόζει σε παιδιά της ηλικίας της. Δεν φοβόταν να δείξει τα συναισθήματά της. Ζούσε ελεύθερη, ασφαλής και ευτυχισμένη

«Δεν ανήκει σε κανέναν». Πολλοί εδώ θα σκεφτούν ότι «το παιδί ανήκει και στους δύο» ή «το παιδί είναι και δικό του». Αλλά ακόμη μία φορά, το πρόβλημα (και αφορά την κοινωνία μας γενικότερα) δεν είναι η λέξη «δύο» αλλά η λέξη «ανήκει». Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως «του πήρε το παιδί» ή «κέρδισε/έχασε την κηδεμονία». Όμως ένα παιδί δεν ανήκει σε κανέναν ούτε πρέπει να αποτελεί το τρόπαιο ενός διαζυγίου. Έχει δική του προσωπικότητα, ανάγκες και όνειρα. Εμείς οι μεγαλύτεροι (γονείς και μη) είμαστε υποχρεωμένοι να το σεβόμαστε. Πάντα το παράπονό μου ήταν η έλλειψη σεβασμού στο πρόσωπο της κόρης μου, όχι μόνο από τη μητέρα της αλλά και από τους γύρω, ακόμα και από τις αρχές. Τι σημασία έχει αν είναι 3, 13, 33 ετών; Ψυχή δεν έχει; Όταν αυτό το παιδάκι κλαίει μέρα- νύχτα για να δει τον πατέρα του, πώς μπορεί κανείς να λέει, «δεν πειράζει, ας το συνηθίσει»; Πόσο άκαρδη μπορεί να είναι μια μάνα ώστε να συνεχίζει στη λογική ότι «δικό μου είναι»; Προσπαθώ καθημερινά να επικοινωνήσω με τη Ζαχαρένια, απλώς για να της πω ότι είμαι καλά, για να μην ανησυχεί και να την ηρεμήσω λίγο ώστε να μην κλαίει. Ακόμα κι αυτό μου απαγορεύουν.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια των πέντε μηνών που λείπαμε από την Ελλάδα, καθημερινά υπενθύμιζα στη Ζαχαρένια τη μητέρα της. Συνέχεια τη ρωτούσα αν την πεθύμησε και τόνιζα ότι, όποτε θελήσει, θα γυρίσουμε. Ένα από τα πρώτα πράγματα που πακετάρισα ήταν φωτογραφίες της Σέβης και έλεγα πάντα τα καλύτερα λόγια γι΄ αυτήν, άσχετα από το πώς μας είχε φερθεί. Και συνεχώς επέμενα πως μια μέρα θα γυρίσουμε πίσω και θα την ξαναδεί. Ο λόγος είχε να κάνει με το συμφέρον της ίδιας της Ζαχαρένιας και την ισορροπία που χρειάζεται να έχει ένα παιδί καθ΄ όλη του τη ζωή.

Έγιναν πολλές συζητήσεις τα Χριστούγεννα για το κατά πόσο επιτυχημένη ή αποτυχημένη ήταν η όλη προσπάθεια. Και ακόμα μία φορά η ερώτηση είναι άκυρη. Διότι ουδέποτε προσπάθησα να τα βάλω με τις αστυνομίες 25 χωρών. Ούτε είχα στόχο το νομικό καθεστώς. Ούτε να αρχίσω πόλεμο ανδρών- γυναικών. Εμένα η μάχη μου ήταν για να γίνει το καλύτερο για τη Ζαχαρένια. Και σ΄ αυτή τη λογική θα συνεχίσω, να της προσφέρω ό,τι μπορώ, να κάνω τη ζωή της έστω λίγο καλύτερη.

Να της απαλύνω τον πόνο.

Εντελώς πληροφοριακά, όταν όλοι πανηγύριζαν ότι μας έπιασαν στην Πολωνία, εμείς βρισκόμασταν στη Γαλλία. Και όταν ανήμερα τα Χριστούγεννα θα ερχόταν η Σέβη να πάρει το παιδί, με μια ανίσχυρη νομικά δικαστική απόφαση, εμείς θα μπορούσαμε εύκολα να είχαμε φύγει, αλλά αποφάσισα να την περιμένουμε. Χαιρέτησα τη Ζαχαρένια και την προετοίμασα όσο μπορούσα.

Την έβαλα μάλιστα να τηλεφωνήσει στη μητέρα της (η οποία φυσικά ούτε που το σήκωσε).

Χαίρομαι γιατί για αρκετούς μήνες η Ζαχαρένια έζησε φυσιολογική ζωή. Πήγε σχολείο, έκανε μπαλέτο (δεν έχω δει ποτέ κάποιο παιδί τόσο ευτυχισμένο όσο το δικό μου όταν χορεύει), έκανε ιππασία, πήγε σε πλανητάρια και ζωολογικούς κήπους, στο θέατρο και στην όπερα, έπαιξε με το χιόνι και πάνω απ΄ όλα ξαναβρήκε το χαμένο χαμόγελο της. Η μεγαλύτερη επιτυχία όμως ήταν ότι η Ζαχαρένια για πέντε μήνες έζησε

Ένα παιδί δεν πρέπει να αποτελεί το τρόπαιο ενός διαζυγίου. Έχει δική του προσωπικότητα, ανάγκες και όνειρα. Εμείς οι μεγαλύτεροι (γονείς και μη)
είμαστε υποχρεωμένοι να το σεβόμαστε.

χωρίς φόβο στη ζωή της. Έπαιζε ανέμελα, όπως αρμόζει σε παιδιά της ηλικίας της. Δεν φοβόταν να δείξει τα συναισθήματά της. Ζούσε ελεύθερη, ασφαλής και ευτυχισμένη.

Επί δύο και πλέον χρόνια προσπαθούσα με κάθε νομικό μέσο να βρω μια καλή λύση για το παιδί μου. Η απάντηση που έπαιρνα πάντα ήταν ότι «το παιδί ανήκει στη μάνα» ή «δικό μου είναι, ό,τι θέλω το κάνω»

«Δεν μετανιώνω». Δεν μετανιώνω λοιπόν. Αν δεν φεύγαμε, θα μου παραπονιόταν κάποια στιγμή στο μέλλον ότι δεν έκανα αρκετά για να τη βοηθήσω. Τουλάχιστον ξέρω πως έκανα ό,τι μπορούσα. Είδα το παιδί μου να χαμογελάει και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο. Και αν το καλοσκεφτεί κανείς, σήμερα η Ζαχαρένια είναι σε καλύτερη μοίρα απ΄ ό,τι ήταν πριν από έξι μήνες. Και σίγουρα σε πολύ καλύτερη απ΄ ό,τι θα ήταν αν είχαμε μείνει στην Κω όλο αυτό το διάστημα. Το ότι κλήθηκαν οι τηλεοράσεις να σκαλίσουν τα οικογενειακά μας προφανώς και με αηδιάζει, από την άλλη όμως σκέφτομαι ότι τώρα δεν θα μπορεί κανείς να την πειράξει, αφού όλοι θα δείχνουν το καλύτερο τους πρόσωπο μπροστά στην κάμερα. Ίσως, επιτέλους, ασχοληθεί και η δικαιοσύνη με την ουσία του θέματος. Και ίσως από όλα αυτά να κερδίσουν κάποια παιδιά στο μέλλον. Τα παιδιά αυτά που δεν φταίνε σε τίποτα και που γίνονται βορά της κάθε τηλεδίκης ώστε να προβληθούν κάποιοι και να τα κονομήσουν κάποιοι άλλοι.

Τα κανάλια για πολλοστή φορά απέτυχαν να θέσουν το πιο σημαντικό από όλα τα ερωτήματα: Γιατί; Γιατί κάποιος με σταθερή δουλειά, σε εποχές που όλη η Ελλάδα πεινάει, με ιδιόκτητο σπίτι που μόλις είχε ανακαινίσει, με πολλούς φίλους και άριστες κοινωνικές σχέσεις, σηκώνεται και φεύγει για να ζήσει όχι ως μετανάστης αλλά ως φυγάς σε χώρες με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο; Και γιατί, ενώ τα κανάλια με παρουσιάζουν σαν τέρας, η μικρή κοινωνία της Κω και των γύρω νησιών διαφωνεί με αυτή την άποψη; Μήπως κάτι ξέρουν οι ντόπιοι, που δεν το ανακάλυψε το δημοσιογραφικό δαιμόνιο των τηλεδικαστών;


Οι δύο απόψεις

Η επιμέλεια της τριάχρονης Ζαχαρένιας Χατζηνικολάου έχει δοθεί στη μητέρα της, Σεβαστή Παρασκευαδάκη. Στις 2 Αυγούστου του 2008, ο πατέρας της Σ. Χατζηνικολάου πήρε το παιδί και επί περίπου πέντε μήνες ζούσαν μαζί στο εξωτερικό. Εντοπίσθηκαν στις 27 Δεκεμβρίου και το παιδί είναι και πάλι με τη μητέρα του. ΤΑ «ΝΕΑ» φιλοξενούν τη μαρτυρία του κ. Χατζηνικολάου για την υπόθεση. Το ίδιο είχαν κάνει στις 14 Οκτωβρίου του 2008, όταν φιλοξένησαν τις απόψεις και δηλώσεις της μητέρας του παιδιού, ενώ η Ζαχαρένια εξακολουθούσε να είναι αγνοούμενη και η αναζήτησή της γινόταν μέσω της Ιντερπόλ και της οργάνωσης Το Χαμόγελο του Παιδιού (πάνω φωτοτυπία του δημοσιεύματος των «ΝΕΩΝ»).