ΑΝΑΛΥΣΗ Φτάσαμε να συζητάμε το αδιανόητο

Δεν είναι καθόλου εύκολη η θέση στην οποία έχει έρθει η ελληνική οικονομία. Στην ουσία, όπως επισημαίνουν οικονομικοί αναλυτές, αυτή τη στιγμή δεν πληροί σχεδόν κανένα από τα κριτήρια ένταξής της στην ευρωζώνη. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού της είναι και πάλι πάνω από 3% του ΑΕΠ της. Το δημόσιο χρέος παραμένει πολύ πάνω από το 60% του ΑΕΠ της. Ο πληθωρισμός της ξεπέρασε το 2008 κατά πάνω από 1,5% τον πληθωρισμό των τριών χωρών με τις καλύτερες επιδόσεις. Και η διαφορά των επιτοκίων δανεισμού της από τα γερμανικά, το περίφημο spread, βρίσκεται κι αυτό πάνω από τις δυο μονάδες το τελευταίο διάστημα. Δεν είναι να απορούμε που η Standard & Ρoor΄s υποβαθμίζει την πιστοληπτική ικανότητα. Αλλά το πρόβλημα- κι αυτό το γνωρίζει και ο οίκος αξιολόγησης και η Ευρωπαϊκή Επιτροπήδεν βρίσκεται μόνο στα δημοσιονομικά στοιχεία. Η δημοσιονομική επιδείνωση- που σημειώθηκε ενώ μας έλεγαν ότι γινόταν δημοσιονομική εξυγίανση- συνοδεύεται από εξασθένιση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και καθυστέρηση διαρθρωτικών αλλαγώνενώ μας μίλαγαν για θωρακισμένη οικονομία! Με άλλα λόγια η Ελλάδα εμφανίζεται όλο και πιο ανίσχυρη να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της, αφού η οικονομία της δεν παράγει κάτι που να έχει ζήτηση και την ίδια ώρα καταναλώνει- με δανεικά- τα προϊόντα των άλλων.

Πρόκειται για μια συνολική απαξίωση της οικονομίας που παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις στο πλαίσιο της διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης. Θα μπορέσει το Δημόσιο να εξασφαλίσει τον απαραίτητο δανεισμό και με τι κόστος; Τι θα συμβεί αν σημειώσει έστω μια αποτυχία; Κι ακόμη το αδιανόητο: υπάρχει πιθανότητα να βγει η χώρα εκτός ευρωζώνης; Τέτοια δυνατότητα δεν προβλέπεται από τη Συνθήκη, αλλά και μόνο το γεγονός ότι την επαναφέρουν στη συζήτηση δημοσιεύματα του ξένου Τύπου προκαλεί μεγάλη ζημιά.

Η Ελλάδα έχει αντιμετωπίσει κι άλλοτε σκληρή κριτική, επίθεση, αμφισβήτηση. Όταν άρχισε την προσπάθεια ένταξης στην ευρωζώνη, λίγοι πίστευαν ότι θα τα κατάφερνε. Απέδειξε τότε ότι μπορούσε και ξεκίνησε παρουσιάζοντας ένα αξιόπιστο πρόγραμμα σταθερότητας. Τώρα πρέπει να το αποδείξει και πάλι. Με ένα πρόγραμμα που θα συνδυάζει δημοσιονομική εξυγίανση και διαρθρωτικές αλλαγές στην κατεύθυνση της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας. Δεν φτάνει όμως να το παρουσιάσει, αλλά χρειάζεται και να πείσει ότι θα το εφαρμόσει. Οι δυο τελευταίοι εντελώς αναξιόπιστοι προϋπολογισμοί της κυβέρνησης, αλλά και η εξασθενημένη πολιτικά εικόνα της, μάλλον αποκλείουν την πιθανότητα να το πετύχει.