«Μπήκα στον αγροτουρισμό από περιέργεια»

Ένας αγροτουριστικός ξενώνας δεν μπορεί να λειτουργεί ως ξενοδοχείο: να είναι δηλαδή ένας ψυχρός και απρόσωπος χώρος διανυκτέρευσης.
Μπήκα στον αγροτουρισμό αρχικά από περιέργεια. Διάβασα σε μια τοπική εφημερίδα της Ξάνθης ότι επρόκειτο να γίνει ένα σχετικό σεμινάριο από την Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων, εκεί στα τέλη του ΄98. Ήμουν σε μια ηλικία που βαριόμουν, όπως οι περισσότερες γυναίκες που δεν έχουν σταθερή επαγγελματική απασχόληση και το σπίτι και η οικογένεια τούς παίρνουν πια μικρότερο κομμάτι από τον χρόνο τους: λίγο πριν από τα πενήντα και ήδη γιαγιά. Τώρα, είμαι πλέον εξήντα χρόνων και στον ξενώνα μου, στα Άβδηρα- πέντε δωμάτια όλα κι όλα- δεν με ενδιαφέρει μόνο πόσες ημέρες τον χρόνο θα υπάρχει πληρότητα, αλλά να περνάω καλά και εγώ και οι επισκέπτες μου.

Έκανα αίτηση, πήγα στο σεμινάριο. Η οικογένειά μου πρέπει να πω δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Συνειδητοποίησα όμως ότι μπροστά μου ανοιγόταν μια πραγματικά καινούργια προοπτική εδώ στα Άβδηρα. Στο σεμινάριο περιλαμβανόταν και ένα ταξίδι στην Ιρλανδία με σκοπό να επισκεφθούμε αγροτουριστικές επιχειρήσεις τόσο στο Μπέλφαστ, όσο και στο Κάλογουεϊ. Εκεί ενθουσιάστηκα. Φιλοξενηθήκαμε σε αγροτόσπιτα: παίρναμε πρωινό μαζί με την οικογένεια που είχε διαμορφώσει ξενώνα στο δικό της σπίτι, ζούσαμε την καθημερινότητά της, κατανοούσαμε τις συνήθειες και τις πρακτικές τους. Αυτό άλλωστε είναι και η φιλοσοφία του αγροτουρισμού: δεν έχει στόχο να φυτρώσουν ξενοδοχεία και απρόσωπες μονάδες παντού, αλλά να αποτελέσει εργαλείο για την ενίσχυση του οικογενειακού εισοδήματος αγροτικών οικογενειών και μάλιστα σε περιοχές όπου υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη.

Πριν πάω στην Ιρλανδία δεν είχα σκεφτεί την προοπτική μιας ανάλογης επιχείρησης: προβληματιζόμουν σκεπτόμενη διάφορα σχέδια. Η ιδέα γεννήθηκε στο αγροτόσπιτο του Κάλογουεϊ. Το πατρικό μου σπίτι στα Άβδηρα- εκεί όπου έχουν ζήσει άλλες τέσσερις γενιές της οικογένειάς μου και το οποίο τότε ήταν έτοιμο να καταρρεύσει – θα μπορούσε να γίνει ξενώνας. Η ιδέα, τότε, ήταν τρελή αν σκεφτεί κανείς ότι δεν είχα σχεδόν καθόλου λεφτά και το ίδιο το σπίτι δεν ανήκε μόνο σε εμένα, αλλά και στα αδέλφια μου. Το δεύτερο ζήτημα λύθηκε εύκολα. Τα χρήματα, όμως, εξακολουθούσαν να μην υπάρχουν.

Εκείνη την εποχή είχε αρχίσει να λειτουργεί η Αναπτυξιακή Εταιρεία Ξάνθης και έμπαινε σε εφαρμογή το πρόγραμμα Leader ΙΙ. Ήμουν η πρώτη στην Ξάνθη που υπέβαλε σχέδιο-πρόταση για χρηματοδότηση και οικονομοτεχνική μελέτη. Λίγο αργότερα και μία ακόμη φίλη μου από το ίδιο σεμινάριο ακολουθούσε για να φτιάξει ξενώνα στη Σταυρούπολη. Οι άνθρωποι της Αναπτυξιακής μάς ενθάρρυναν: «Είναι πολλά τα χαρτιά, αλλά πρέπει να έχετε υπομονή. Μπείτε στο πρόγραμμα», έλεγαν. Μεγάλη υπομονή. Πράγματι, για να πάρω τα χρήματα χρειάστηκε μεγάλη υπομονή και ένας υπέρογκος φάκελος. Τώρα βέβαια απέκτησα εμπειρία που… μπορώ να κάνω ένα Leader μόνη μου- που λέει ο λόγος, βέβαια. Τα χρήματα που εγκρίθηκαν ήταν όμως πολύ λιγότερα απ΄ όσα προέβλεπε η μελέτη που είχα υποβάλει. Χρειάστηκε και προσωπική εργασία για να γίνουν τα πράγματα όπως είχα φανταστεί: έφτιαξα πολλά πράγματα μόνη μου. Κουρτίνες και κεντήματα που στόλισαν τον χώρο έγιναν από τα χέρια μου. Γυάλισα παλιά αντικείμενα από το νοικοκυριό της μάνας μου, έραψα μαξιλάρια, ξεσήκωσα κιλίμια για να στρωθούν πλάι στο τζάκι, μελέτησα περιοδικά αρχιτεκτονικά και διακόσμησης για να βρω επιπλοποιούς που έφτιαξαν τα έπιπλα που ταιριάζουν στον χώρο. Την ίδια ώρα, η παλιά αποθήκη επεξεργασίας του καπνού που καλλιεργούσε στο παρελθόν η οικογένειά μου ενωνόταν λειτουργικά με το κυρίως σπίτι και μεταμορφωνόταν σε κουζίνα-τραπεζαρία. Ό,τι μπορούσα να φτιάξω με τα χέρια μου υπάρχει στον ξενώνα: ακόμη και ό,τι είχα ζωγραφίσει στα μαθήματα ζωγραφικής που εξακολουθώ να κάνω στην Ξάνθη.

Παρ΄ όλα αυτά χρειάστηκε να υπογράψω επιταγές, να ξανοιχτώ και να αγχωθώ όσο ποτέ άλλοτε στη ζωή μου. Όταν όμως ήρθαν οι ελεγκτές και είδαν τι είχε γίνει με τα χρήματα που είχαν εγκρίνει- δεκαπέντε εκατομμύρια δραχμές, τότε- μου ενέκριναν συμπληρωματική χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Leader Ρlus: έτσι ο ξενώνας απέκτησε και καλοριφέρ και κλιματισμό.

Η κ. Πιπίνα Καμάρα διατηρεί ξενώνααγροτουριστική επιχείρηση στα Άβδηρα Ξάνθης

«Χρειάστηκε και προσωπική εργασία για να γίνουν τα πράγματα όπως τα είχα φανταστεί»

«Λειτουργώ ως νοικοκυρά και όχι ως ξενοδόχος»

Όταν άρχισε να λειτουργεί ο ξενώνας, κατάλαβα ότι είχα κάνει αυτό που μου ταίριαζε. Θα ήθελα βέβαια να μην ήταν το σπίτι μέσα στο χωριό, αλλά σε αγρόκτημα, ώστε να ζουν οι επισκέπτες-πελάτες μου αγροτική ζωή. Κάνω ό,τι μπορώ ώστε όλοι όσοι έρχονται εδώ να νιώθουν ότι έρχονται και μένουν σε ένα σπίτι- το σπίτι μου. Γι΄ αυτό λειτουργώ ως νοικοκυρά και όχι ως ξενοδόχος: δεν έχω προσωπικό, κάνω τα πάντα μόνη μου: μια πίτα τη μια μέρα για το πρωινό, τραχανά ή τυρόψωμο θρακιώτικο, σπιτικά όλα ή κάτι άλλο που θα μου κάνει κέφι. Μ΄ αρέσει τα πρωινά ή και τα χειμωνιάτικα βραδάκια που καθόμαστε πλάι στο τζάκι και γινόμαστε παρέα. Μ΄ αρέσει να επικοινωνούν οι πελάτες μου, να μην αναζητούν τηλεόραση και απομόνωση. Άλλωστε, είπαμε. Αυτή είναι η φιλοσοφία του αγροτουρισμού: φιλοξενία στην αγροτική περιοχή, επαφή με τον τόπο, όχι ψυχρά λόμπι ξενοδοχείων και «γδάρσιμο» στον λογαριασμό. Αυτό άλλωστε είναι κάτι που το διαπιστώνει όποιος έρθει όχι μόνο στον δικό μου ξενώνα στα Άβδηρα, αλλά γενικά στην Ξάνθη. Ξέρετε πολλούς να νοικιάζουν δίκλινα με πρωινό 40-50 ευρώ; Σε πόσες περιοχές στην Ελλάδα τρώνε σε παραδοσιακή ταβέρνα οικογένειες τετραμελείς με 50 ευρώ, το πολύ;

Στα Άβδηρα ακολούθησαν κι άλλοι το παράδειγμά μου:

έκαναν ταβέρνες, έρχεται κόσμος που βοηθά σημαντικά και τον τόπο μας και το εισόδημα συμπληρωματικά.