[ Πρόσωπα ]  Ελπίδα για τους Παλαιστινίους

Στο κελί αρ. 27 της φυλακής Χανταρίμ, ανάμεσα στο Τελ Αβίβ και τη Χάιφα, κρατείται ο άνθρωπος που θα μπορούσε να συμφιλιώσει τη Φάταχ με τη Χαμάς και να συνομιλήσει με τους Ισραηλινούς: ο Μαρουάν Μπαργούτι.

Καθώς η θητεία του προέδρου της Παλαιστινιακής Αρχής Μαχμούντ Αμπάς λήγει επισήμως αύριο, ο 49χρονος Μπαργούτι θα μπορούσε να είναι ένας αξιόπιστος υποψήφιος για την προεδρία. Ο άνθρωπος αυτός είναι η μοναδική, η τελευταία ελπίδα για τους Παλαιστινίους και για την ειρήνη με το Ισραήλ, γράφει η γαλλική «Λιμπερασιόν», ενώ μερικοί τον χαρακτηρίζουν ήδη «Παλαιστίνιο Μαντέλα». Συνελήφθη τον Απρίλιο του 2002 στη Ραμάλα και τον Ιούνιο του 2004 καταδικάσθηκε σε πεντάκις ισόβια από πολιτικό δικαστήριο του Τελ Αβίβ έπειτα από μια πολύκροτη και αμφισβητούμενη δίκη. Πρώην αρχηγός της Φάταχ στη Δυτική Όχθη, είναι ίσως ο μόνος που θα μπορούσε να ενώσει τους Παλαιστινίους. Το 2006 είχε συμμετάσχει ενεργά στην πρωτοβουλία «Έκκληση των φυλακισμένων» (ένα κείμενο που ζητούσε τον σχηματισμό κυβέρνησης εθνικής ενότητας από τη Φάταχ και τη Χαμάς) και χαίρει του σεβασμού των ισλαμιστών, ιδιαίτερα για τη συμμετοχή του στην Ιντιφάντα του αλ Άκσα, τον Σεπτέμβριο 2000. Επίσης, η εικόνα του δεν έχει αμαυρωθεί από τη μαζική διαφθορά της παλιάς φρουράς της Φάταχ στα χρόνια του Γιάσερ Αραφάτ. Μολονότι ο Μπαργούτι είχε επιστρέψει στα παλαιστινιακά εδάφη μαζί με τον Αραφάτ το 1994, στη συνέχεια πήρε αποστάσεις από τον τελευταίο διεξάγοντας εκστρατεία κατά της διαφθοράς και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Παλαιστινιακή Αρχή. Ο Μπαργούτι θα μπορούσε επίσης να φανεί πολύτιμος και για το Ισραήλ- εφόσον βέβαια οι Ισραηλινοί ψηφοφόροι δεν επιλέξουν τον Φεβρουάριο τη σκληροπυρηνική δεξιά του Μπενιαμίν Νετανιάχου. Δεν είναι εξτρεμιστής, ξέρει καλά το Ισραήλ, μιλάει εβραϊκά (τα έμαθε στα επτά χρόνια που πέρασε, τη δεκαετία του 1980, στις ισραηλινές φυλακές) και είχε υποστηρίξει το 1993 τις συμφωνίες του Όσλο. Αντίθετα από τη Χαμάς, πιστεύει πως ο ένοπλος αγώνας δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο άσκησης πίεσης σε μια διαδικασία διαπραγματεύσεων και θα μπορούσε να γίνει ο εταίρος για την ειρήνη που οι Ισραηλινοί λένε πως δεν διαθέτουν. Το παλαιστινιακό ζήτημα είναι στην ουσία του ένα ζήτημα κατοχής από το Ισραήλ των παλαιστινιακών εδαφών και ο Μπαργούτι πιστεύει ότι πολλοί Ισραηλινοί, ιδιαίτερα της αριστεράς, είναι απογοητευμένοι από τη συμπεριφορά του ισραηλινού κράτους. «Δεν νομίζω πως η απελευθέρωση από την κατοχή είναι μόνο παλαιστινιακή ανάγκη», είχε δηλώσει παλαιότερα. «Οι Ισραηλινοί πρέπει να απελευθερωθούν κι αυτοί από τη νοοτροπία της κατοχής». Όπως απελευθερώθηκαν οι λευκοί Νοτιοαφρικανοί από τη νοοτροπία του απαρτχάιντ.