[ Δρόμοι ]

Ο Ααρών Σαμπατάι…
… είναι ένας από τους μεγαλύτερους Ισραηλινούς ποιητές. Με το βραβευμένο βιβλίο του «Κατηγορώ» στράφηκε κατά της κυβέρνησης της χώρας του. Με έναν τίτλο που παραπέμπει στον Εμίλ Ζολά και στο θύμα του γαλλικού αντισημιτισμού Ντρέιφους, ο Σαμπατάι κατηγορεί την ηγεσία της πατρίδας του για «εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας», αρνούμενος να εγκαταλείψει την πίστη του στις ηθικές αξίες της ισραηλινής κοινωνίας και να υποκύψει στη βαρβαρότητα. Ο ποιητής αρνήθηκε να λάβει μέρος στην έκθεση βιβλίου του Παρισιού, εκφράζοντας τη βεβαιότητα πως αυτή η έκθεση θα έδινε την ευκαιρία στην ισραηλινή προπαγάνδα να παρουσιάσει τη χώρα του με ένα προσωπείο πολιτισμού, κρύβοντας πίσω του τα εγκλήματά της κατά της ανθρωπότητας.

«Αν μου ζητάτε…
… να στρώσω στο κυνήγι ένα παιδί/ Στα 150 μέτρα παραπέρα/ Με ένα τουφέκι με διόπτρα/ Αν μου ζητάτε να καθίσω σ΄ ένα τανκ και/ Από τα ύψη της εβραϊκής ηθικής/ Να ρίξω μια οβίδα/ Σ΄ ένα σπίτι από το παράθυρο/ Θα πετάξω το κιάλι/ Και θα διαμαρτυρηθώ ευγενικά:/ Όχι, κύριοι!/ Αρνούμαι να γδυθώ/ Για να κυλιστώ μαζί σας/ Σ΄ ένα λουτρό αίματος».

Ο Μαχμούντ Νταρουίς…
… που «έφυγε» τον περασμένο Αύγουστο, είναι ένας από τους μεγαλύτερους Άραβες ποιητές. «Δεν ανήκω πια σε έναν λαό που εκλιπαρεί για λύπηση και ελεημοσύνη, μα σ΄ έναν λαό που πολεμά», έλεγε ο ποιητής που έγραψε τη διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Παλαιστίνης. «Έχεις δικαίωμα να κλαις για μια κλεμμένη πατρίδα. Έχεις δικαίωμα να πηγαίνεις στα διεθνή δικαστήρια. Έχεις δικαίωμα να χτυπάς τις καμπάνες της παγκόσμιας συνείδησης. Μα ένα δικαίωμα δεν είναι δικαίωμα, όταν εκείνος που θέλει να το ασκήσει είναι αδύναμος. Σήμερα, η εικόνα του λαού μου έχει αλλάξει. Δεν παρουσιάζεται πια με τα κουπόνια της βοήθειας, αλλά με τα κουπόνια του ηρωισμού και του θανάτου».

«Η γη…
… μάς αποδιώχνει/ και μας σπρώχνει στο τελευταίο πέρασμα/ ξαλαφρώνουμε για να περάσουμε. / Η γη μάς στριμώχνει./ Να ήμασταν ένας σπόρος της/ για να πεθάνουμε ή/ να ξαναγεννηθούμε./ Να ήταν η μάνα μας/ για να μας λυπηθεί./ Να ήμασταν ζωγραφιές πάνω στην πέτρα,/ που θα τις δείχνει το όνειρό μας/ σαν καθρέφτης./ Είδαμε τα πρόσωπα/ Εκείνων που θα σκοτωθούν/ Από τον τελευταίον από μας/ για την ψυχή μας!/ Σπείραμε στις γιορτές/ των παιδιών μας./ Είδαμε τα πρόσωπα/ εκείνων που θα πετάξουν τα παιδιά μας/ από το παράθυρο αυτής της εσχατιάς./ Καθρέφτης που θα κρεμαστεί το άστρο μας!/ Πού θα πάμε μετά το τελευταίο σύνορο;/ Πού θα πετάξουν τα χελιδόνια μετά τον τελευταίο ουρανό;/ Και πού θα κοιμηθούν τα δέντρα μετά την τελευταία/ ανάσα αέρα;/ Θα γράψουμε τα ονόματά μας/ Με άλικο αχνό,/ θα κόψουμε το τραγούδι,/ γιατί το απόσωσε η σκισμένη σάρκα μας./ Θα πεθάνουμε εδώ, / εδώ στο τελευταίο πέρασμα,/ εδώ ή ίσως εδώ, / θα φυτέψει τις δικές του ελιές το αίμα μας».