ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η Ιστορία

O λόγος στους αναγνώστες.

Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα, γράφει:

«Είναι γνωστή η φράση “την Ιστορία την γράφουν οι νικητές”. Δεν συμφωνώ και πιστεύω ότι και εσείς θα συμφωνήσετε μαζί μου. Η Ιστορία διαστρεβλώνεται από τους νικητές. Την 22/10 η ΕΡΤ παρουσίασε τα γεγονότα της Απελευθέρωσης της Αθήνας από το γερμανικό ζυγό. Η στρέβλωση φαίνεται από δύο γεγονότα. Το ένα αποσιωπήθηκε εντελώς. Το άλλο κακοποιήθηκε. Ο κόσμος κατά την αποχώρηση των καμιονιών με τους Γερμανούς ξεχύθηκε στην οδό Πανεπιστημίου για να γιορτάσει τη λευτεριά του. Ύστερα από λίγο, μέλη των “εθνικών” οργανώσεων που έμεναν σε ξενοδοχεία της οδού προτού ακόμη φύγουν οι Γερμανοί, έριξαν δεκάδες πυροβολισμούς κατά του κόσμου που γιόρταζε. Υπήρξαν νεκροί και τραυματίες.

Αυτό ήταν ένα γεγονός που αμαύρωσε τον χαρούμενο χαρακτήρα της ημέρας. Το γεγονός αυτό αποσιωπήθηκε από τον αφηγητή. Το δεύτερο διαστρεβλώθηκε από τον στρατηγό Κατσώτα. Ενώ οι Γερμανοί είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα προβούν σε καταστροφές, ένα τμήμα στρατιωτών προχώρησε προς το εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να το ανατινάξει. Τότε, οι υπάλληλοι του εργοστασίου αντιστάθηκαν. Ο στρατηγός επιτέθηκε εναντίον των Γερμανών με τους άντρες του και συνέλαβε όσους επέζησαν.

Με ποιους άντρες, όμως; Ο μόνος συγκροτημένος στρατός ήταν του ΕΛΑΣ. Κατ΄ αρχάς, οι υπάλληλοι του εργοστασίου δεν ήταν δυνατόν να έχουν όπλα. Η αλήθεια είναι ότι τμήμα του ΕΛΑΣ υπό τον μόνιμο αξιωματικό Νίκανδρο Καπέση είχε καταλάβει το εργοστάσιο για να το προστατεύσει. Έγινε μάχη με τους σαμποτέρ Γερμανούς που δεν μπόρεσαν να μπουν σε αυτό. Οι άντρες του ΕΛΑΣ που σκοτώθηκαν στη μάχη, θάφτηκαν μέσα στο εργοστάσιο. Η Πολιτεία δεν γνωρίζω αν διατήρησε τους τάφους τους. Ο στρατηγός αποσιώπησε ένα όνομα που έπρεπε να το τιμάμε, αφού πολέμησε σώζοντας περιουσία που τότε ανήκε στον λαό. Σήμερα δεν ξέρουμε αν ανήκει ακόμη στον λαό και για πόσο καιρό ακόμη θα ανήκει.

Γράφεται, λοιπόν, η Ιστορία από τους νικητές ή διαστρεβλώνεται; Για την ιστορία, οι Γερμανοί είχαν υπονομεύσει και το κρατικό εργοστάσιο αεροπλάνων, στο Φάληρο. Τότε, ένας νεαρός ΕΠΟΝίτης- ο Μίκης Θεοδωράκης νομίζω- έκοψε τα καλώδια και έσωσε το εργοστάσιο».

Ο Γ. Φ. Σαρδέλης, γράφει:

«Χρόνια τώρα, παγκοσμίως οι καταναλωτές προσφεύγουν στη χρέωση ώστε να παραμένουν καταναλωτές. Οι αγορές προσφέρουν είδη πολλάκις αχρείαστα αλλά δελεαστικά. Τελικά καταντά μεγάλη θυσία γι΄ αυτούς που δανείζονται, γιατί παύουν να είναι ελεύθεροι, χάνοντας τον ύπνο τους και τις περιουσίες τους.

Από την άλλη, λόγω του ότι τα χρέη πληρώνονται από μελλοντικά έσοδα, ο μόνος κερδισμένος είναι το κράτος που εισπράττει ΦΠΑ αυθωρεί και παραχρήμα, δημιουργώντας στη συνέχεια πλασματικά ΑΕΠ.

Όταν οι στραβοτιμονιές ρίχνουν έξω τράπεζες και πιστωτικά ιδρύματα που διαπιστώνεται ότι διοικούνταν από “σαΐνια” οικονομολόγους και αναλυτές, πώς ο μέσος πολίτης θα αντεπεξέλθει μιας οικονομικής κρίσης που θέτει σε κίνδυνο την εργασία του, το εισόδημά του, το συνταξιοδοτικό του και, περισσότερο, το “αποκούμπι” του; Όλοι μας έχουμε όνειρα στη ζωή. Η οποιαδήποτε αγορά με χρέος δεν είναι όνειρο πια, αλλά εφιάλτης.

Και όταν στην προσευχή μας λέμε “… Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…” και δεν ζητάμε πολυτελείς κατοικίες, αυτοκίνητα και άλλα αγαθά, γιατί να τα αναζητάμε όταν το κόστος είναι τόσο βαρύ; Οι δανειστές δεν είναι φίλοι, πάρτε το χαμπάρι».