[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Διαλυμένη Ελλάδα

Στην αυγή του 2009 καταβαραθρώνεται η περίφημη αντίληψη του «χειρουργικού πολέμου» γιατί οι Ισραηλινοί, εκτός από τις βάσεις της Χαμάς, σκοτώνουν και πολλά μικρά παιδιά κι έτσι αναρωτιέται κανείς σε τι διαφέρουν από τους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα!

Όμως την κατάσταση στην Ελλάδα του 2009 την περιγράφουν συμπυκνωμένα τα προφητικά λόγια του George Οrwell, ότι η πολιτική γλώσσα είναι σχεδιασμένη για να κάνει τα ψέματα να ακούγονται αληθινά και τον φόνο ευπρεπή!

Γιατί κάνω αυτή την αναφορά; Γιατί η πρόσφατη μέτρηση της Ρublic Ιssue δείχνει ότι οι Έλληνες καλώς ή κακώς δεν εμπιστεύονται πολλούς κρίσιμους θεσμούς, γεγονός που κάνει τη λειτουργία της δημοκρατίας μας εξόχως προβληματική, γιατί ο καθένας τραβάει τον δικό του μοναχικό κι επικίνδυνο δρόμο. Και θα προσπαθήσω σύντομα να αποκρυπτογραφήσω τα φοβερά ευρήματα αυτής της ανησυχητικής έρευνας, αρχίζοντας με το εξής.

Πριν από λίγες μέρες αποδεσμεύτηκαν από τη μυστικότητα κάποια εμπιστευτικά αρχεία του Foreign Οffice στη Βρετανία και έγινε γνωστό πώς έβλεπαν οι Άγγλοι τον Ανδρέα Παπανδρέου το 1978. Μεταξύ άλλων σημειώνεται σε αυτά τα έγγραφα ότι ο πρώην πρωθυπουργός ήταν η πλέον ευφυής και διφορούμενη προσωπικότητα.

Πράγματι, ο Ανδρέας Παπανδρέου ενέπνευσε σε πολλούς το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας. Όμως σήμερα δεν χρειαζόμαστε ούτε μεσσίες ούτε πρωθυπουργούς που θα κυβερνούν με βάση τα ευτελή κριτήρια των δημοσκόπων, όπως ο Κ. Καραμανλής, τον οποίο θεωρούσαν μέχρι τώρα ως τον πιο «κατάλληλο» Πρωθυπουργό, έστω κι αν είχε αποτύχει παταγωδώς παντού!

Όλα αυτά τα βαρεθήκαμε και μας προκαλούν αηδία, και κάνω αυτή την επισήμανση γιατί, σύμφωνα με την παραπάνω έρευνα, τα κόμματα και οι κυβερνήσεις είναι τα πιο απαξιωμένα θεσμικά μεγέθη στη συνείδηση του μέσου Έλληνα. Και δικαίως, γιατί το πολιτικό σύστημα είναι συνολικά μπλοκαρισμένο, αφού οι απλοί πολίτες που δεν διαθέτουν χρήματα και δεν

ΜΠΛΟΚΑΡΙΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι πολίτες δεν έχουν εμπιστοσύνη στην πολιτική και στους θεσμούς και η ελληνική κοινωνία έχει τα απωθητικά χαρακτηριστικά μιας μπλοκαρισμένης κοινωνίας

ανήκουν σε μηχανισμούς δεν μπορούν να ανταγωνιστούν τους πλούσιους μαθουσάλες της πολιτικής ώστε να γίνουν βουλευτές. Και επιπλέον, γιατί από όλους τους επικοινωνιακούς διαύλους ακούγεται καθαρά το διεφθαρμένο μήνυμα «να τ΄ αρπάζει κανείς» (όπως φάνηκε κι από το απεχθές σκάνδαλο του Βατοπεδίου).

Επομένως, αν δεν περάσουμε ταχύτατα σε ένα πιο συμμετοχικό μοντέλο δημοκρατίας όπου οι πολίτες θα αποφασίζουν οι ίδιοι για τα ζητήματα που αφορούν τη ζωή τους, τότε φοβάμαι ότι πολύ γρήγορα οι πολιτικοί θα ταυτίζονται συνολικά με τους κοινούς απατεώνες!

Όμως οι Έλληνες, όπως φαίνεται από την παραπάνω έρευνα, δεν εμπιστεύονται και άλλους κρίσιμους θεσμούς, όπως η Δικαιοσύνη. Και δικαίως, γιατί τα τελευταία χρόνια η Δικαιοσύνη δεν μπόρεσε (ή δεν θέλησε;) να διαλευκάνει ούτε μια υπόθεση οφθαλμοφανούς θεσμικής διαφθοράς (υποκλοπές κ.λπ.). Άρα, επί τάπητος τίθεται ένα εκρηκτικό ζήτημα: Να μη διορίζεται η ηγεσία των δικαστικών λειτουργών από την εκάστοτε κυβέρνηση, γιατί σε λίγο όλοι θα πιστεύουν ότι η Δικαιοσύνη είναι άκρως πολιτικοποιημένη και δεν αναζητεί την αλήθεια, όπως αφελώς (άραγε;) διδάσκουμε στις νομικές σχολές.

Βεβαίως, όλο αυτό το παρακμιακό κλίμα της κρίσης των θεσμών μπορεί εν μέρει να ερμηνευθεί και από την άγρια οικονομική πολιτική της σημερινής κυβέρνησης που δημιούργησε ένα στρώμα ανθρώπων, οι οποίοι νιώθουν ότι είναι παρίες και αχρείαστοι σε αυτή τη ζωή (Ζ. Βauman, «Ζωή για κατανάλωση»). Είναι οι σύγχρονοι «άθλιοι», δηλαδή οι νέοι πτυχιούχοι με τα διδακτορικά στα ντουλάπια τους, οι κατεστραμμένοι της μεσαίας τάξης κ.λπ. Γιατί επομένως αυτοί οι άνθρωποι να έχουν εμπιστοσύνη στους θεσμούς, όταν η ίδια η κοινωνία τούς έχει ρίξει στον Καιάδα;

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Οι πολίτες δεν έχουν εμπιστοσύνη στην πολιτική και στους θεσμούς και η ελληνική κοινωνία έχει τα απωθητικά χαρακτηριστικά μιας μπλοκαρισμένης κοινωνίας.

Τα πρώτο βήμα για τη διέξοδο από αυτή την πολύπλευρη κρίση είναι η απομάκρυνση της σημερινής κυβέρνησης, γιατί και η ίδια συνέβαλε σημαντικά σε αυτό τον απίστευτο εκφυλισμό!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.