[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Κύριοι, αποτύχατε

Έντεκαευρώ: αυτό ήταν το κόστος για ένα πλαστικό μπουκάλι. Όχι, δεν ταξίδεψα προσφάτως. Απλά ζω σε άλλο κόσμο, μέσα στην ίδια μου τη χώρα. Γιατί, εάν ένα πλαστικό μπουκάλι (εξάρτημα που συνδέεται στον νεροχύτη, μέσα στο οποίο αποθηκεύεται το απορρυπαντικό πιάτων) είναι τόσο ακριβό, τότε το μοναδικό συμπέρασμα είναι ότι «κύριοι, αποτύχατε»! Αποτύχατε να ελέγξετε την αισχροκέρδεια: γιατί, πόσο να αγόρασε το ίδιο μπουκαλάκι ο έμπορος; Να του στοίχισε και 50 λεπτά;

Κατά τα άλλα, όλοι μιλούν με συμπόνια (θεατρική) για τη γενιά των 700 ευρώ. Οι πολιτικοί πρωτοστατούν σε αυτήν τη συζήτηση. Ποια γενιά; Έχουμε καταντήσει οι κοινωνία των 700- 1.200 ευρώ, με μικρές (λαμπρές) εξαιρέσεις. Έχω ακούσει πολλάκις το επιχείρημα ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες ή ότι είναι «πονηροί» αφού με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο βρίσκουν την άκρη τους.

Ναι, έχουν δίκιο. Κάνουν δύο (και τρεις) δουλειές. Εάν και αυτό είναι επιλήψιμο…

Ουδείς όμως, μπήκε στον κόπο να δώσει λύση. Μια φορά και έναν καιρό, κάποιοι αρμόδιοι έκαναν λόγο για δέσμη μέτρων κατά της αισχροκέρδειας και του ανεξέλεγκτου κύματος ανατιμήσεων που πλήττουν τα εισοδήματα των καταναλωτών. Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

Συζητούσα προσφάτως με έναν καταστηματάρχη για τις φουσκωμένες τιμές. Ξέρετε τι μου απάντησε;

Προσφάτως, του έριξαν πρόστιμο. Όχι επειδή ήταν ακριβός, ούτε επειδή τα βιβλία του έδειχναν μικρότερο ποσοστό κέρδους από το πραγματικό- άλλωστε, δηλώνει νομοταγής και έχω όλη την καλή διάθεση να τον πιστέψω. Το πρόβλημα που εντόπισαν ήταν η ανταλλαγή των ρεπό που συμφώνησαν μεταξύ τους δύο υπάλληλοι, εξυπηρετώντας ο ένας τον άλλον.

Με αυτά και με τα άλλα βρέθηκε να χρωστάει στο κράτος 2.000 ευρώ… Τσιμπήστε με να διαπιστώσω αν είμαι ξύπνια!