[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το μυστικό συστατικό είναι η προσμονή

Έχω χρόνια να διαβάσω παραμύθι. Ίσως να φταίει η τελευταία απόπειρα που είχα κάνει. Ήταν μια χριστουγεννιάτικη ιστορία.

Ωστόσο το θυμάμαι ακόμη- με είχε άλλωστε οδηγήσει σε μια αποκαλυπτική για την ηλικία μου διαπίστωση. Ο μικρός ήρωας δεν είχε ζητήσει από τον Άγιο Βασίλη δώρο. Ήταν πιο πονηρός. Είχε ζητήσει «να είναι κάθε μέρα Χριστούγεννα». Και ευτυχώς- όπως πίστευε εκείνη τη στιγμή- ήταν καλό παιδί και η επιθυμία του έγινε πραγματικότητα.

Ως αναγνώστρια, που είχε μπει βαθιά μες στο παραμύθι, είχα νιώσει μια απροσδιόριστη χαρά που τα κατάφερε. Σκεφτόμουν πώς θα φωτίζεται τις νύχτες η πόλη με τα λαμπιόνια. Τα λαμπιόνια ήταν η αγαπημένη μου λεπτομέρεια στις γιορτές. Και μάλλον- όσο κι αν δεν το παραδέχομαισυνεχίζουν να ασκούν γοητεία πάνω μου.

Δυστυχώς, όπως είχα διαπιστώσει, μερικές σελίδες μετά, η ευχή του ήταν ένα τραγικό λάθος. Τα Χριστούγεννα γρήγορα μετατράπηκαν σε μια μονότονη διαδικασία. Κάθε μέρα πανομοιότυπη με την προηγούμενη. Ούτε καν τα λαμπιόνια δεν μπορούσαν να σώσουν την κατάσταση. Εκεί λοιπόν συνειδητοποίησα ότι αυτή η πολυδιαφημισμένη μαγεία των εορτών δεν έχει να κάνει με τις προετοιμασίες που κάνουμε. Δεν έχει καμία σχέση με το περιτύλιγμα που βάζουμε στα δώρα. Τα στολίδια, ακόμη και τα πολυαγαπημένα μου λαμπιόνια, είναι ανούσια.

Το μυστικό συστατικό είναι η προσμονή. Όχι όμως για το ντεκόρ ή τα κλισέ. Για τους ανθρώπους που ανυπομονούμε να έχουμε δίπλα μας εκείνες τις μέρες. Σε αυτές τις γιορτές, τόσα χρόνια μετά, τις πρώτες που δεν κρέμασα ούτε μια σειρά από λαμπιόνια, θυμήθηκα τη διαπίστωση που είχα κάνει ως παιδί. Τη θυμήθηκα γιατί την ένιωσα. Φέτος την επιβεβαίωσα. Δεν έκανα τίποτα απ΄ όλα όσα υποτίθεται ότι δημιουργούν το γιορτινό κλίμα, αλλά τα «λαμπιόνια» στο μικρό πάρκο που φαίνεται από το παράθυρο ήταν πιο μαγικά από ποτέ.