[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Τηλεοπτικά μαθήματα Ιατρικής

Μα πόσο να μας έχει επηρεάσει το σύνδρομο της ελληνικής πιεστικής οικογένειας που θέλει τον γιο να γίνει γιατρός όταν μεγαλώσει και την κόρη… γιατρό (τι πρωτότυπο); Ή μήπως έχουμε γίνει σε μαζικό βαθμό αρρωστοφοβικοί;

Μήπως, πάλι, ικανοποιούμαστε να «τρώμε» το παραμύθι πως καμία ασθένεια δεν είναι ανίκητη; Μπορεί βέβαια και να έχουμε μετατραπεί σε λαό-λάτρη των ιατρικών επιστημών- σημειώστε δε, πως το φαινόμενο αυτό συναντάται και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς επίσης και στις ΗΠΑ. Ή τέλος- άλλη αιτιολογία αδυνατώ να βρω έτσι προχείρως- μπορεί απλώς να αναζητάμε την ασφάλεια του γιατρού-θεού!

Γιατί πώς αλλιώς οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες του κόσμου βάλθηκαν να μας σερβίρουν τη μια μετά την άλλη, ιατρικές τηλεοπτικές σειρές ραμμένες και κομμένες για όλα τα γούστα και όλες τις ανάγκες.

Προσωπικά, επειδή έχω μπερδευτεί και αδυνατώ να παρακολουθώ όλα τα κακά της μοίρας που μπορούν να βρουν τον οργανισμό μου, περιορίζομαι σε μία μόνον ιατρική σειρά. Και έχω πιάσει τον εαυτό μου πολλάκις να ανυπομονεί να λύσει το «μυστήριο» μαζί με τον κουτσό, ταλαντούχο, αλλά συνάμα ακοινώνητο καθώς επίσης και «αναίσθητο» (υπέρ) γιατρό.

Έπειτα από κάθε επεισόδιο αισθάνομαι σοφότερη: ένα βήμα πιο κοντά στο πτυχίο της Ιατρικής. Δειλά δειλά άρχισα να κάνω και ιατρικές διαγνώσεις. Ε, τόσο συσσωρευμένη γνώση να μην πηγαίνει χαμένη.

Επίσης, συνειδητοποίησα πως και οι γιατροί, όπως επίσης και οι νοσηλευτές, τραυματιοφορείς και το λοιπό νοσοκομειακό προσωπικό έχει αισθήματα, προσωπική ζωή, μίση, πάθη, αντιδικίες, κρυφές ανησυχίες.

Η επόμενη μαζική παράκρουση πιο επάγγελμα λέτε να βρει; Πάντως, δεν θέλω επαναλήψεις: τα έχω μάθει όλα για πολιτικούς, κατασκόπους, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες, υδραυλικούς, δικηγόρους, γιατρούς, ανθρώπους της νύχτας…