[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Ι.Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για την τηλεοπτική κάλυψη των πρόσφατων γεγονότων και τη δυσαρέσκεια του 66% της κοινής γνώμης γι΄ αυτήν)

Το γεγονός ότι τη στιγμή της κρίσης μια ολόκληρη κοινωνία καθηλώνεται στον καναπέ λέει πολλά από μόνο του. Κάποτε ο Φεντερίκο Φελίνι εξηγούσε ότι «το να είσαι εναντίον της τηλεόρασης είναι σαν να είσαι αντίθετος με τον νόμο της βαρύτητας».

Θα προσπαθήσω, όμως, να μιλήσω ως τηλεθεατής. Τι προσάπτουν οι δυσαρεστημένοι στην τηλεόραση; Νομίζω ένα πράγμα: την υπερβολή. Ή, για να το γράψω διαφορετικά, την απουσία ψυχραιμίας, την έλλειψη απόστασης, την απώλεια της ικανότητας του δημοσιογράφου να περιγράφει ή να σχολιάζει τα γεγονότα σαν να είναι έξω από αυτά. Ό,τι στην παγκόσμια δημοσιογραφία θεωρείται ύψιστο επαγγελματικό παράπτωμα στην Ελλάδα αποτελεί συνθήκη «εκ των ων ουκ άνευ» για όποιον θέλει να κάνει τον δημοσιογράφο.

Έτσι, οι διαδηλώσεις καλύπτονται από διαδηλωτές, οι ποδοσφαιρικοί αγώνες από οπαδούς, τα κόμματα από στελέχη, τα υπουργεία από υπαλλήλους και πάει λέγοντας. Όταν ο δημοσιογράφος «παίρνει μέρος» η υπερβολή, η δραματοποίηση, ο ισοπεδωτισμός είναι η μέθοδος για να πείσει ότι «οι δικοί του» (δηλαδή, ο ίδιος…) έχουν δίκιο. Κάπως έτσι, η Ελλάδα της τηλεόρασης μοιάζει με Φαρ Ουέστ. Και κάπως έτσι, ακόμη και τα παιδιά έχουν φτάσει να μιλούν σαν παρουσιαστές πρωινάδικου.

(«Το Βήμα»)