[ ΡΙΠΕΣ ] Ο θυμός

Ο θυμός για τον θάνατο του Αλέξη παραμένει το ίδιο ισχυρός ακόμα και μετά τη βία των κουκουλοφόρων.

ΤΙΠΟΤΑ και καμία καταστροφή δεν μπορεί να συγκριθεί με τη ζωή που χάθηκε και ποτέ δεν πρόκειται να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο ξανά. ΟΜΩΣ σήμερα έχουμε και άλλους λόγους για να είμαστε θυμωμένοι. Με τη στάση της κυβέρνησης και της Αστυνομίας για παράδειγμα που απέτυχαν παταγωδώς να προστατέψουν τη δημόσια και την ιδιωτική περιουσία.

ΜΕ τον τρόπο τους μας έδειξαν ότι είναι εκτός τόπου και χρόνου. Όταν οι κουκουλοφόροι έκαιγαν και κατέστρεφαν ο υπουργός περιοριζόταν να πει ότι… εκτίθενται σαν να μην καταλάβαινε ότι ο ρόλος του τις στιγμές εκείνες ήταν να προστατέψει τους πολίτες, όχι να κάνει μαθήματα στους καταστροφείς.

ΕΙΧΕ φροντίσει πάντως από την προηγουμένη να τους στείλει μήνυμα ότι η Αστυνομία δεν πρόκειται να τους εμποδίσει αφού απλώς θα «αμύνεται». Τα χέρια ψηλά δηλαδή.

ΟΜΩΣ ο θυμός δεν αρκεί. Μπροστά σε τέτοιες εκδηλώσεις οφείλουμε να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Τι είναι αυτό που σπρώχνει εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες νέους σε αυτή την αντικοινωνική συμπεριφορά.

ΤΑ προβλήματα που αντιμετωπίζουν, η αίσθηση του αποκλεισμού, η απογοήτευση από το σχολείο και τις σπουδές, η προοπτική της ανεργίας, όλα ασφαλώς συμβάλλουν σε τέτοιου είδους εκρήξεις.

ΕΙΝΑΙ όμως λάθος να πιστεύουμε πως όποιος έχει προβλήματα βγαίνει έξω και τα σπάει. Υπάρχει κάτι βαθύτερο που είναι σάπιο στην κοινωνία μας και στο εκπαιδευτικό σύστημα.

ΟΣΟ δεν το αντιμετωπίζουμε κι όσο συνεχίζεται η αίσθηση της διάλυσης και της ανομίας, τόσο το πρόβλημα θα χειροτερεύει!