Ταξίδια 192 μηνών στο κυνήγι της «Μυθικής Ελλάδας»

Δεκαέξι χρόνια ταξίδι, 600 χιλιόμετρα… φαραγγιών, 60.000 φωτογραφίες χώρεσαν στο λεύκωμα «Μυθική Ελλάδα» (Εκδόσεις Χείμαρρος) του φωτορεπόρτερ Βασίλη Συκά. Το οποίο και ανακεφαλαιώνει τη δική του περιπέτεια που άρχισε το 1992. «Μάζεψα αφιερώματα, βιβλιογραφία και συνομίλησα πολύ με τους ντόπιους κάθε τόπου. Μου άρεσε η φωτογραφία και τα ταξίδια. Τι είναι εξάλλου το ταξίδι; Τρόπος ζωής. Ο λόγος για τον οποίον ζω».

«Ο Βασίλης Συκάς είναι φωτογράφος ουσίας», γράφει στον πρόλογο του λευκώματος ο Κώστας Γεωργουσόπουλος. Μόνο που ο δρόμος της ταξιδιωτικής φωτογραφίας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Επιφυλάσσει κινδύνους. «Τα δυσκολότερα είναι τα φαράγγια και τα βουνά. Στο φαράγγι του Βικάκι στην Ήπειρο αν δεν πετούσα τα πράγματα από πάνω μου κι αν δεν κολυμπούσα, θα είχα σκοτωθεί», θυμάται ο Βασίλης Συκάς .

Ο δρόμος της περιήγησης όμως αποζημιώνει. «Δεν είναι μόνο τι βλέπεις, αλλά τι αισθάνεσαι. Μυρίζει το χώμα και το πεύκο μετά τη βροχή. Επίσης ένα παλιό έθιμο μπορεί να σ΄ αναστατώσει. Αυτό έπαθα στη Σκύρο με το έθιμο του Γέρου και της Κορέλας. Το όλο τελετουργικό. Επίσης, συγκινήθηκα με το Γεφύρι της Πλάκας. Θορυβήθηκα πολύ αφού ήταν να γκρεμιστεί μετά τη δημιουργία του φράγματος της ΔΕΗ. Το έμαθα απ΄ τον ερευνητή και συγγραφέα Σπύρο Μαντά. Χάρηκα που σώθηκε αυτό το πέτρινο θαύμα».

Ο Βασίλης Συκάς έχει και πολλά παράξενα να θυμηθεί: «Στη Δρακόλιμνη του Σμόλικα το 1998 είχε βαρύ χειμώνα. Αν παγώσει το χιόνι δύσκολα ξαναλειώνει. Η φωτογραφία με τους πάγους είναι τραβηγμένη στις 2 Ιουλίου του 1998! Έχω βάλει θαυμαστικό στην εικόνα, για να καταλάβει ο αναγνώστης ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ».

Τ ι σας προβληματίζει;
Οι μεταβολές του τοπίου. Η ταχύτητα με την οποία συμβαίνει αυτό. Με την πυρκαγιά της Πάρνηθας είχα στενοχωρηθεί τόσο πολύ, που δεν έχω εικόνες της καταστροφής. Άλλο όμως το συναίσθημα κι άλλο η αλήθεια. Εξάλλου, είμαι φωτορεπόρτερ. Στην Πελοπόννησο και στην Εύβοια πήγα και φωτογράφισα μέσα στις φωτιές.

Η μεγαλύτερη αντίθεση που αποτυπώσατε;

Η αρχαιότερη γέφυρα στην Ευρώπη είναι της Καζάρμας στην Αργολίδα. Η νεώτερη είναι του Ρίου- Αντιρρίου. Και στις δύο σε πιάνει δέος. Στην πρώτη θαυμάζεις πώς κρατιέται ύστερα από τόσους αιώνες. Στη δεύτερη βλέπεις την εξέλιξη του ανθρώπου.