Η Παλαιστίνη μπαίνει στο «Σφαγείο»
Οι Μιχάλης Οικονόμου, Γιώργος Παπαγεωργίου και Ορέστης Τζιόβας υποδύονται τρία αδέλφια από την Παλαιστίνη πιασμένα στο δίχτυ της αδυσώπητης αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης
Το άγνωστο στη χώρα μας «Σφαγείο» του Ισραηλινού Ιλάν Χάντσορ, με θέμα την αραβοϊσραηλινή σύγκρουση από την πλευρά των Παλαιστινίων, ανεβαίνει από το Θέατρο του Νέου Κόσμου και το ΔΗΠΕΘΕ Σερρών
Θέμα απλό, σπαρακτικό. Γεμάτο εντάσεις και συγκρούσεις πολιτικής φύσης. Τρία αδέλφια τα οποία κουβαλούν μέσα τους όλο το βάρος της καταγωγής τους, της εμπόλεμης κατάστασης που βιώνουν ως λαός και ως άνθρωποι, συναντιούνται σε ένα σφαγείο. Χώρος πραγματικός και μεταφορικός, όπου θα συνυπάρξουν όλες οι πτυχές του πιο απάνθρωπου, αιματηρού μετώπου.
Μια ακόμα επιλογή του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, ιδρυτή και καλλιτεχνικού διευθυντή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου, που ενδιαφέρεται για τον κοινωνικό και πολιτικό ρόλο της τέχνης. Το «Σφαγείο» είναι συμπαραγωγή με το δραστήριο και «φρεσκαρισμένο» Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Σερρών, το οποίο διευθύνει ο Θοδωρής Γκόνης. Στις Σέρρες θα δοθεί η πρώτη παράσταση, σε μετάφραση Κοραλίας Σωτηριάδου, σκηνικά- κοστούμια Μαργαρίτας Χατζηιωάννου, μουσική Σταύρου Γασπαράτου και φωτισμούς Βασίλη Καψούρου. Παίζουν οι ηθοποιοί Μιχάλης Οικονόμου, Γιώργος Παπαγεωργίου και Ορέστης Τζιόβας. Πολυβραβευμένο και πολυπαιγμένο το έργο του Ιλάν Χάντσορ, παρουσιάζει, εκτός από την ενδιαφέρουσα δραματουργία του, τους πυρετικούς διαλόγους και τη θεματολογία του, πρόσθετο ενδιαφέρον. Γιατί γράφτηκε από Ισραηλινό, ο οποίος όπως οι Έλληνες τραγικοί μιλάει για τα δεινά του πολέμου, με ήρωες που ανήκουν στο «αντίπαλο» στρατόπεδο.
«Οι ήρωες του έργου είναι τρία αδέλφια από την Παλαιστίνη, τρία νέα παιδιά πιασμένα στο δίχτυ της αδυσώπητης αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης» λέει ο σκηνοθέτης. «Είναι η τραγωδία μιας οικογένειας που συνθλίβεται μέσα στο άγριο σκηνικό μιας διαμάχης που μοιραία γίνεται και εμφύλια, ενδοοικογενειακή. Εκεί όπου οι δεσμοί του αίματος, οι ηθικές αρχές και οι ανάγκες της επιβίωσης δεν συναντιούνται πουθενά και πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στον εαυτό σου, στην οικογένεια και στον λαό σου. Το πρόσωπο του ΄΄άλλου΄΄ μέσα από τα μάτια ενός νεαρού Ισραηλινού κατά τη διάρκεια της πρώτης ιντιφάντα». Ο Ιλάν Χάντσορ έγραψε το «Σφαγείο» το 1990, όταν ήταν στο πρώτο έτος των θεατρικών σπουδών του στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ. Η πρώτη ιντιφάντα είχε ξεσπάσει τρία χρόνια πριν και αυτό το βίαιο φαινόμενο, που κατάστρεψε τη ζωή των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών, δεν είχε βρει θέση στο ισραηλινό θέατρο. Σε σημείωμά του για το «Σφαγείο» (πρωτότυπος τίτλος «Μasked») ο Ιλάν Χάντσορ, ο οποίος διδάσκει υποκριτική και θεατρική γραφή στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, αναφέρει: «Ένιωσα ότι δίπλα στο σπίτι μας ξετυλίγονταν μεγάλα δράματα, με διλήμματα και αποφάσεις ζωής ή θανάτου και είχα την ανάγκη να γράψω γι΄ αυτά. Επέλεξα να διηγηθώ αυτή την ιστορία από την πλευρά των τριών Παλαιστινίων αδελφών, ώστε το ισραηλινό κοινό να γνωρίσει τον εχθρό του μέσα από τη δύναμη του θεάτρου. Ήταν μια οπτική διαφορετική από αυτήν που είχαν συνηθίσει οι Παλαιστίνιοι, όχι ως ανθρωπόμορφα τέρατα, αλλά ως ανθρώπινα όντα που εξωθούνται σε ακραία διλήμματα και συγκρούσεις.
ΙΝFΟ
Πρεμιέρα: Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου στις Σέρρες- έως 5 Ιανουαρίου. Από τις 15 Ιανουαρίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου (Αντισθένους 7 και Θαρύπου, Φιξ, τηλ. 210-9212.900).
«Θα μπορούσαν να είναι Ιρλανδοί…»
«Ποτέ δεν σκέφτηκα τα πρόσωπα του έργου μου σαν Άραβες ή Παλαιστινίους. Για μένα ήταν και είναι τρία αδέλφια. Παλαιστίνιοι. Θα μπορούσαν κάλλιστα να ήταν Ιρλανδοί, Βόσνιοι ή Γερμανοί, των οποίων η ζωή έχει γίνει άθυρμα στη δίνη μεγαλύτερων και ισχυρότερων δυνάμεων» λέει ο συγγραφέας του «Σφαγείου» Ιλάν Χάντσορ. Οι καταστάσεις που παρουσιάζονται στο έργο ξεπερνούν τα όρια ενός συγκεκριμένου απελευθερωτικού αγώνα και θα μπορούσαν να συμβούν- όπως και έχουν συμβεί – σε διάφορους τόπους και χρονικές στιγμές, όπου υπήρχε κατοχή, καταπίεση, εμφύλιος. Παρ΄ όλη την πολιτική φύση του έργου δεν πιστεύω ότι ο ρόλος του συγγραφέα είναι να μεταδώσει ένα πολιτικό μήνυμα ή μια μονόπλευρη ιδεολογία στο κοινό του. Στον βαθμό που με αφορά, το πολιτικό θέατρο δεν χρειάζεται να πραγματεύεται ιδέες και ιδεολογίες, αλλά τα ανθρώπινα όντα που έρχονται αντιμέτωπα με αυτές».














