Φαινόμενα

Η «ηθική» των DVD
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Εντυπωσιακή η εξέλιξη του επεισοδίου DVD της υψηλής ποιότητας τηλεοπτικής δημοκρατίας μας:
ποιος ήξερε, αλλά δεν είπε, ποιος είπε αλλά δεν ήξερε
Ύστερα από πέντε ημέρες αφιερωμάτων από τα δελτία ειδήσεων στο ζεύγος Σωτηροπούλου- Κουκουβίνου και αφού απολαύσαμε την πολλαπλή επανάληψη ενός προϊόντος κρυφής κάμερας, το οποίο ουδείς κανόνας είτε της τηλεθέασης είτε της δημοκρατίας νομιμοποιεί ει μη μόνον ο κανόνας της διασκέδασης- προφανώς αυτός υπεράνω όλων-, πληροφορηθήκαμε ότι αρκετοί εκ των βουλευτών και των δύο κομμάτων Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, ορισμένοι δημοσιογράφοι, όπως και απλοί πολίτες, γνώριζαν την ύπαρξη και το περιεχόμενο τού εν λόγω οπτικοακουστικού υλικού! Κωμικό; Μπα, τηλεοπτικό…

Και ουδείς, ούτε ο άμεσα ενδιαφερόμενος σκέφτηκε την οδό της Δικαιοσύνης. Για την ακρίβεια, ο άμεσα ενδιαφερόμενος σκέφτηκε την οδό της πολιτικής. Αντί να πάει στον εισαγγελέα, ενημέρωνε δημοσιογράφους και βουλευτές. Αλλά φροντίδα του κ. Πάπιστα, και δικαίως, είναι η ευημερία των επιχειρήσεών του και όχι η ευρυθμία των θεσμών.

Το DVD κατέληξε να προβληθεί στην τηλεόραση από δελτίο ειδήσεων, που του αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου δίνοντάς του χαρακτήρα μέγιστης επισημότητας, η οποία κατόπιν επισφραγίστηκε από δηλώσεις βουλευτών που το χρησιμοποίησαν ως επιχείρημα για την πολιτική τους αντιπαράθεση με το αντίπαλο κόμμα (ΠΑΣΟΚ).

Εν τω μεταξύ στα δελτία ειδήσεων οι πρωταγωνιστές της υπόθεσης αναδείχθηκαν σε πρόσωπα της ημέρας. Το μεγαλύτερο μέρος του δελτίου του Αlpha προχθές ήταν αφιερωμένο στην κ. Σωτηροπούλου. Παρ΄ όλο που ήδη είχε αμφισβητηθεί η αξιοπιστία της. Ποιος λόγος υπήρχε για τον χρόνο που της διατέθηκε; Μόνον ένας. Το τηλεοπτικό παράλογο. Και αυτό είναι η ανεξαρτησία του τηλεοπτικού θεάματος (στη χώρα μας) από οποιονδήποτε κανόνα της λογικής, της Ανεξαρτήτως, επομένως, της πραγματικής σημασίας που έχουν για το μέγα σκάνδαλο του Βατοπεδίου οι Σωτηροπούλου- Κουκουβίνος- Κάνου κ.λπ., οι ίδιοι αναδείχθηκαν σε κεντρικά πρόσωπα (αφού οι πραγματικοί πρωταγωνιστές παραμένουν αθέατοι). Ακολούθως έγιναν αφορμή για πολιτική αντιπαράθεση ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.: Ξέρατε αλλά δεν μας είπατε, κι εσείς ξέρατε αλλά δεν είπατε, προβοκάτσια λέει το ΠΑΣΟΚ, ηθικό δικαιοσύνης και της δημοκρατίας. ζήτημα θέτει η Ν.Δ. (έχει αδυναμία στην «ηθική», αλλά αποδεικνύεται μπούμερανγκ στην πολιτική).

Αυτά γίνονται όταν ταυτίζεται η τηλεόραση με την πολιτική, και δεν είναι η πρώτη φορά. Κατόπιν αυτού, ένα θεσμικό όργανο, όπως η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, μετατρέπεται σε ατραξιόν και με ρόλο μάλιστα να υποστηρίζει το κεντρικό θέαμα το οποίο παράγει η τηλεόραση. Πρόκειται για την ίδια ακριβώς τεχνική που αποθεώθηκε από το «Αλ Τσαντίρι» του Λαζόπουλου. Τα βίντεο με τηλεοπτικές ακρότητες, γκριμάτσες, ατάκες, λεπτομέρειες διογκώνονται με τον σχολιασμό του καλλιτέχνη, μετατρέπονται σε αυτόνομα τηλεοπτικά προϊόντα και κατόπιν ένα τηλεοπτικό σύστημα προσανατολισμένο στην κατανάλωση των υποπροϊόντων του «Τσαντιριού» παράγει νέα υποπροϊόντα.

Κάπως έτσι λοιπόν διόγκωσε και η τηλεόραση μια θεαματική στιγμή της Εξεταστικής Επιτροπής. Αυτομάτως ξεκίνησε η διαδικασία παραγωγής περαιτέρω τηλεόρασης. Ορισμένοι πολιτικοί έσπευσαν να συμμετάσχουν στο σόου με δηλώσεις τους on camera. Όλο αυτό κορυφώθηκε με την αποκάλυψη ότι δεν ήταν δα και τόσο άγνωστη ιστορία των Σωτηροπούλου- Κουκουβίνου και των εκβιασμών.


και η ποιότητα της δημοκρατίας

Η αίσθηση που δημιουργήθηκε είναι ότι η τηλεόραση ηγήθηκε των εξελίξεων και για την ακρίβεια επιβλήθηκε της Εξεταστικής Επιτροπής. Λες και περίμεναν όλοι να λειτουργήσει κι αυτή σαν τηλεόραση. Ένα- ένα τα επεισόδια τα οποία να παράγουν άφθονο θέαμα προς κατανάλωση. Και εκεί, on camera, να ελέγχονται τα στοιχεία και ένα- ένα με τηλεοπτική ταχύτητα να απορρίπτονται ή να μετατρέπονται σε πολιτικά επιχειρήματα για την καθιερωμένη τηλεπαραθυράτη αντιπαράθεση.

Γιατί το να μαλλιοτραβιούνται τα κόμματα πάνω από ένα DVD (πάλι αναζητούμε ποιος το κόμισε σε ποιον) και να αλληλοκατηγορούνται για το ποιοι γνώριζαν την ύπαρξή του και ποιοι όχι είναι αποτέλεσμα επικοινωνιακών επιλογών και όχι πολιτικής ουσίας. Η υπόθεση αναδεικνύει νοοτροπίες όπως κάθε κρίση με επίκεντρο την τηλεόραση. Οι μεν ήλπιζαν σε εντυπωσιακή μαρτυρία (ΠΑΣΟΚ), οι δε σε φιάσκο με αρωγό την τηλεόραση, εξ ου και άδραξαν την ευκαιρία (Ν.Δ.). Όσο οι όροι του τηλεοπτικού θεάματος (και κυρίως η ταχύτητα και η δημιουργία εντυπώσεων) υιοθετούνται από την πολιτική και εν τέλει επιβάλλονται στη δημοκρατία θα θέτουν σοβαρά ερωτήματα για την ποιότητά της.