«Κλείνουμε γιατί δεν βγάζουμε ούτε τα έξοδα»

«Εγώ δεν άντεξα να δω να μπαίνει λουκέτο στο μαγαζί μου. Έτσι, το περασμένο Σάββατο πήγε ο άντρας μου και έβαλε το πωλητήριο. Είναι σαν να σου γκρεμίζουν το σπίτι. Από το 1985 σε αυτή την παραθαλάσσια ταβέρνα έχουμε περάσει μια ζωή. Κατά βάθος δεν θέλω να τη δώσω, αλλά τι να κάνω, να μπω κι άλλο μέσα οικονομικά; Έχω κάρτες και δάνεια να πληρώσω…».

Oι πιεστικές οικονομικές υποχρεώσεις της την ανάγκασαν να κλείσει την επιχείρηση που εδώ και 23 χρόνια διατηρούσε στη Νέα Λούτσα. Η παραθαλάσσια ταβέρνα της κ. Ελένης Τσιαμπούση αναζητά πλέον νέο αφεντικό. «Την πουλάω, γιατί δεν έχει καθόλου δουλειά πια. Όταν μπαίνεις μέσα 60.000 ευρώ την τελευταία τετραετία, δεν γίνεται να την κρατήσεις άλλο», λέει στα «ΝΕΑ» η 52χρονη ιδιοκτήτριά

20% ΠΤΩΣΗ

του τζίρου στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις τον τελευταίο μήνα βλέπει η ΓΣΕΒΕΕ

της, που εξηγεί ότι τα «περασμένα μεγαλεία» για το παλιό παραλιακό στέκι πέρασαν. Οι πωλήσεις επιχειρήσεων που γονατίζουν από την οικονομική κρίση πληθαίνουν το τελευταίο διάστημα. Μάλιστα, οι γιορτές και οι εκπτώσεις που θα ακολουθήσουν θα είναι η τελευταία ευκαιρία για πολλούς μικρομεσαίους να ορθοποδήσουν, εκτιμά ο γενικός γραμματέας της ΓΣΕΒΕΕ κ. Νίκος Σκορίνης. «Μεταξύ Νοεμβρίου και Ιανουαρίου οι επιχειρήσεις συνηθίζουν να κάνουν τον μεγαλύτερο τζίρο τους. Είναι αυτό το τρίμηνο η τελευταία ελπίδα τους. Τότε ακριβώς θα φανεί το μέλλον μιας μεγάλης γκρίζας ζώνης προβληματικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων- περίπου 100.000

πανελλαδικά- που βρίσκονται στα όρια βιωσιμότητάς τους». Προς το παρόν, σύμφωνα με τον κ. Σκορίνη, πολλοί επιχειρηματίες βιάζονται να προλάβουν να πουλήσουν τώρα τα μαγαζιά τους: «Βλέπουν ακριβώς πού πάει το πράγμα οικονομικά: στην παρούσα φάση, η πτώση του τζίρου ξεπερνά το 20% τον τελευταίο μήνα, κυρίως στα δυτικά προάστια και ειδικά σε επιχειρήσεις που εμπορεύονται όλα αυτά που στολίζουν τη ζωή μας – από ρούχα έως παπούτσια, μέχρι βιβλία και κοσμήματα. Εκτιμώ πως τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμα. Η ψυχολογία του καταναλωτή είναι στο ναδίρ, πιθανόν Μάρτιο- Απρίλιο πολλές επιχειρήσεις να μην μπορούν να ανταποκριθούν σε ρευστό».

«Ούτε τα έξοδα»
Η κ. Τσιαμπούση, καθισμένη έξω από το κλειστό πλέον κατάστημά της, θυμάται: «Στο παρελθόν είχαμε δουλέψει πάρα πολύ. Είχαμε ώς και 500 άτομα σε τραπέζια από γάμους, σε άλλες καλές ημέρες 250 πελάτες τα Σαββατοκύριακα, έως και 200 πελάτες τις καθημερινές. Το 1990 έπρεπε πρώτα να κάνεις κράτηση. Ειδικά την περίοδο κατασκευής του νέου αεροδρομίου στα Σπάτα, όλοι περνούσαν από μας, το ίδιο και στους Ολυμπιακούς Αγώνες». Το περασμένο καλοκαίρι, αντίθετα, ήταν σκέτος εφιάλτης. «Παλαιότερα δουλεύαμε δυο-τρεις μήνες φουλ και εξασφαλίζαμε χρήματα και για τον χειμώνα. Φέτος, όμως, δεν μπορέσαμε να βγάλουμε ούτε τα μηνιαία έξοδα λειτουργίας. Σάββατο ήταν και είχαμε μόλις τρεις παρέες. Κατ΄ ανάγκην, στην πορεία μειώσαμε το προσωπικό: από δέκα υπαλλήλους, κρατήσαμε μόνο δύο, δουλεύαμε και εγώ και η πεθερά μου για να αντεπεξέλθουμε. Κόψαμε και την ορχήστρα», σημειώνει. Ούτε που το φανταζόταν, όπως λέει, πως θα υποχρεωνόταν να ξεστρώσει οριστικά τα τραπέζια, να αποθηκεύσει επ΄ αόριστον τον υπόλοιπο εξοπλισμό μιας βιώσιμης μέχρι πρότινος επιχείρησης.

«Και πριν από 5-6 χρόνια, δεν υπήρχε περίπτωση να σκεφτώ καν ότι θα κλείσουμε. Αλλά τώρα πια ο κόσμος δεν έχει χρήματα· και γύρω από μας, άλλα παρόμοια παραλιακά εστιατόρια, καφετέριες και ψητοπωλεία, έχουν κλείσει», σημειώνει. Και στη δική της περίπτωση, καιρό τώρα, το ταμείον είναι μείον. Η πώληση της ταβέρνας ήταν μονόδρομος. «Κλειστά είμαστε και ενοίκιο και λογαριασμοί κοστίζουν 1.200 ευρώ τον μήναανοιχτά, δεν θα έφταναν 4.000

ευρώ για τα έξοδα. Με 3.000 ευρώ μηνιαίως σε κάρτες και δάνεια, δύσκολα ξεχρεώνεις, πληρώνω λίγα λίγα. Τα τέσσερα παιδιά μας, ειδικά τα δύο μικρά, έχουν τις ανάγκες τους. Το μόνο που με νοιάζει είναι να ξοφλήσω τα χρέη μου, να ησυχάσω. Έχω χάσει τον ύπνο μου τα βράδια…».


«Έβαλα αγγελία, το δίνω σε τιμή ευκαιρίας»

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΤΡΟΦΗ στα παλιά ετοιμάζεται να κάνει ο 48χρονος Κώστας Πολύζος, πατέρας δύο παιδιών. Βγάζει προς πώληση, «σε τιμή ευκαιρίας», το εργαστήριο χρυσοχοΐας που διατηρεί, εδώ και δέκα χρόνια στην Ηλιούπολη, με πρόθεση να επανέλθει στο αρχικό αντικείμενο εργασίας του, το εμπόριο- και όχι και την κατασκευή- των κοσμημάτων. «Να παλεύω μόνος μου να τα φτιάχνω και να τα πουλώ δεν γίνεται, μπορώ να προμηθεύομαι τα ίδια πράγματα φθηνότερα. Δεν αξίζει πια τον κόπο, πλέον είμαι υποχρεωμένος να πουλήσω τον εξοπλισμό μου», λέει στα «ΝΕΑ». Εδώ και δύο μήνες έβαλε και τη σχετική αγγελία. «Κάποιοι έχουν ενδιαφερθεί, αλλά τελικά θέλουν κάτι πιο φθηνό. Δύσκολα, πράγματι, θα βρεθεί αγοραστής τώρα, τα περισσότερα παρόμοια εργαστήρια κλείνουν. Κάνω χοντρική και βλέπω πως οι περισσότεροι έμποροι αδυνατούν να πληρώσουν τις επιταγές τους. Το τελευταίο τρίμηνο, χρήμα πια δεν κυκλοφορεί».


«Θα το κλείσω και θα γίνω γραμματέας»

ΓΛΥΚΑ ΤΑ ΚΟΥΦΕΤΑ που πουλά, πικρή ωστόσο η οικονομική πραγματικότητα για την 37χρονη Σταυρούλα Σαΐτη, μητέρα δύο ανήλικων παιδιών. Το κατάστημά της, με είδη γάμου και βάπτισης, σε πολυσύχναστο δρόμο της Νίκαιας, κλείνει. «Όταν πριν από πέντε χρόνια ανοίγαμε, είχαμε πολύ περισσότερη δουλειά, εμείς κι όλοι οι συναφείς κλάδοι. Τώρα, όμως, πάρα πολλοί γάμοι γίνονται στα δημαρχεία, καθαρά για λόγους οικονομίας. Ακόμα και τα ζευγάρια που θα επιλέξουν θρησκευτικό γάμο, θα έχουν συνήθως λίγους καλεσμένους, θα ψωνίσουν και πιο φθηνά πράγματα. Πάρα πολλοί φτιάχνουν πια μόνοι τους τις μπομπονιέρες, μας ζητούν μόνο τούλια και κορδέλες», λέει η κ. Σαΐτη. «Τα πρώτα σημάδια της κρίσης φάνηκαν από πέρυσι τον Σεπτέμβριο, μου το έλεγαν οι προμηθευτές· από τον Δεκέμβρη και μετά ένιωσα όντως και εγώ την κρίση. Πελάτη βλέπω πλέον με το… κιάλι, φέτος είναι και δίσεκτο, άρα δύσκολο έτος για γάμους. Για την ώρα, το μαγαζί απλά βγάζει τα έξοδά του, αλλά ώς εκεί. Με τη συνεταίρο μου, προτιμήσαμε να το πουλήσουμε, γιατί θέλουμε να προλάβουμε τη ζημιά». Η ίδια σκοπεύει να αναζητήσει προσεχώς την τύχη της σε δοκιμασμένη συνταγή, όπως λέει: «Θα δουλέψω πιθανότατα ως γραμματέας, όπως και στο παρελθόν· οι καιροί είναι εξαιρετικά δύσκολοι για αφεντικά. Φοβάμαι να ξαναρισκάρω επιχειρηματικά, πληρώνουμε και δόσεις στεγαστικού δανείου, 1.300 ευρώ τον μήνα».
Στο «κόκκινο» οι μικρομεσαίοι

Ιδιαίτερα κρίσιμο θεωρείται το επόμενο τρίμηνο για την επιβίωση 100.000

μικρομεσαίων επιχειρήσεων που λειτουργούν στο «κόκκινο» λόγω της οικονομικής κρίσης. Σύμφωνα με στοιχεία από το Μητρώο του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών (ΕΒΕΑ):

554
επιχειρήσεις έκλεισαν και 16 πτώχευσαν κατά το πρώτο εξάμηνο του 2008 2.157

έκλεισαν και 71 κήρυξαν πτώχευση το 2007 2.631

έκλεισαν και 88 πτώχευσαν το 2006