Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Το τέλος και η αρχή

Αμόλυβδη 0,84 ευρώ. Αυτό έγραφε η ταμπέλα του πρατηρίου. Να και κάτι καλό από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση και την ύφεση, σκέφτηκα. Λόγω της κάμψης της παγκόσμιας οικονομίας, έχουν πέσει κατά πολύ και οι τιμές του πετρελαίου και των καυσίμων δίνοντας μια μεγάλη ανάσα στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Και δεν είναι μόνον αυτά.

Χαμογελούν όσοι πήραν τα τελευταία χρόνια δάνειο που είναι συνδεδεμένο με το βασικό επιτόκιο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αφού ήδη ύστερα από δύο μειώσεις του επιτοκίου πληρώνουν λιγότερα κάθε μήνα στην τράπεζα. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι οικονομικές κρίσεις είναι κάτι καλό.

Αντιθέτως, έχουν έναν πολύ φουσκωμένο λογαριασμό που καλούνται να τον πληρώσουν πολλοί είτε με μείωση εισοδήματος είτε με απώλεια εργασίας.

Αποτελούν μια μακρά, επίπονη και βίαιη πορεία διόρθωσης υπερβολών. Και από υπερβολές τα τελευταία χρόνια, ειδικά στην Ελλάδα, άλλο τίποτε. Ο δανεισμός είχε μετεξελιχθεί για πολλούς σε μια ιδιότυπη πυραμίδα, χωρίς λογική, χωρίς όρια. Ο βαθμός προεξόφλησης μελλοντικών εισοδημάτων- διότι αυτό είναι ο δανεισμός- είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο που ήταν οικονομικά φύσει αδύνατον να συνεχιστεί εσαεί. Αργά ή γρήγορα θα ερχόταν το τέλος. Κάθε τέλος όμως αποτελεί και μια αφετηρία για κάτι καινούργιο. Που στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας αλλά και των παραγόντων τηςνοικοκυριών, επιχειρήσεων, ιθυνόντων της οικονομικής πολιτικής-, ας ελπίσουμε ότι θα είναι καλύτερο και σοφότερο από αυτό που αφήνουμε.