Υπάρχουμε – Συνυπάρχουμε

Οι ελαφίνες δεν πάνε στον Παράδεισο
Του Γκαζμέντ Καπλάνι gazikap @gmail. com

Προχθές άρχισε η κυνηγετική σεζόν εδώ στην Κοιλάδα του Χάντσον. Από τα χαράματα σε ξυπνούν οι πυροβολισμοί των κυνηγετικών όπλων. Είναι η πρώτη φορά που βιώνω από τόσο κοντά την κυνηγετική σεζόν. Ήταν γραφτό να τη ζήσω στην Αμερική. Μέχρι χθες, τα ελάφια και τις ελαφίνες τις έβλεπα σχεδόν καθημερινά. Έρχονταν κάτω από το παράθυρο του δωματίου μου, άφοβα, στο πολιτιστικό κέντρο όπου μένω. Τα φωτογράφιζα και με κοιτούσαν με εκείνο το αθώο και μελαγχολικό βλέμμα των ελαφιών, που μου έφερε στον νου τον «Ελαφοκυνηγό» με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Για να πω την αλήθεια, έπαθα ένα μίνι πολιτιστικό σοκ όταν είδα για πρώτη φορά τις ελαφίνες στην πόρτα του δωματίου μου. Στην Αθήνα βλέπω μόνο σκυλιά. Στην καλύτερη περίπτωση περιστεράκια στο μπαλκόνι μου. Και καμιά αλεπού εκτός Αθήνας… Με το που εμφανίστηκαν οι κυνηγοί εδώ γύρω, με τα φανταχτερά τους καπέλα, τα μεγάλα αυτοκίνητά τους, τις φανταχτερές καραμπίνες και τους φλύαρους σκύλους, οι ελαφίνες εξαφανίστηκαν. Είχα συνηθίσει να τις βλέπω τόσες εβδομάδες και μου λείπουν. Τώρα, ασφαλώς, δίνουν γιγαντιαίο αγώνα επιβίωσης. Να διαθέτουν άραγε κάποιο σχέδιο σωτηρίας; Προχθές, ο υπάλληλος του κέντρου, ο Τζιμ, μας ειδοποίησε ότι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στις κινήσεις μας. Μας είπε να βάλουμε οπωσδήποτε κάτι πορτοκαλί επάνω μας όταν κυκλοφορούμε στον δρόμο. Και βέβαια να κόψουμε με το… μαχαίρι τις βόλτες στο δάσος. Γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να μας περάσουν για ελαφίνες. Είναι ποιητικό να σε περάσουν για ελαφίνα, αλλά το ποιητικό στην κυνηγητική σεζόν είναι θανατηφόρο. Σε ό,τι αφορά τα όπλα εδώ ακούς τρελές ιστορίες. Ο Τζιμ λέει ότι την προηγούμενη κυνηγετική σεζόν τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν κατά λάθος. Τους πέρασαν οι κυνηγοί για ελαφίνες. Ένας κυνηγός σκότωσε, κατά λάθος, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων που σεργιάνιζαν, οι άτυχοι, στα δικά τους χωράφια. Αθωώθηκε ο κυνηγός επειδή- είπε ο δικαστής- ήταν κυνηγετική σεζόν. Έπρεπε οι ηλικιωμένοι να είχαν βάλει κάτι πορτοκαλί επάνω τους. Παρ΄ όλα αυτά, εάν οι ηλικιωμένοι είχαν καθαρίσει τον κυνηγό πριν να τους καθαρίσει εκείνος, θα είχαν επιζήσει και θα είχαν αθωωθεί ταυτόχρονα. Γιατί ο κυνηγός βρισκόταν σε ιδιωτική περιουσία και η δολοφονία θα εθεωρείτο «πράξη αυτοάμυνας». Κάτι το ενδιαφέρον αφού μιλάμε για όπλα και Αμερική. Λόγω της κρίσης, η κατανάλωση έχει μειωθεί κατακόρυφα στην Αμερική. Η αγορά κατοικιών έχει κάνει τρομερή βουτιά. Η αγορά των αυτοκινήτων κατρακυλά καθημερινά. Η αγορά των βιβλίων έχει πιάσει πάτο. Η αγορά των όπλων ευδοκιμεί. Μάλιστα, λένε οι αναλυτές, με την κρίση θα αυξηθούν η ανασφάλεια και η εγκληματικότητα, άρα και οι πωλήσεις όπλων. Σε μία χώρα στην οποία ήδη κυκλοφορούν- νόμιμα- 250 εκατομμύρια όπλα. Τόσο ριζωμένη στην αμερικανική κουλτούρα είναι η προσωπική κατοχή του όπλου, ώστε ο Ομπάμα δεν τόλμησε καν να τη θίξει. Ήταν σαν να έπαιζε ρώσικη ρουλέτα με το πιστόλι, όπως ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στον «Ελαφοκυνηγό»… Ο Τζιμ δεν έχει όπλο αλλά είναι κατά της απαγόρευσης των όπλων. Τον ρωτάω γιατί. «Γιατί μας αρέσει να προστατεύουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας, να μην περιμένουμε από το κράτος» μου απαντά. Ο Τζιμ είναι θρήσκος και αύριο Κυριακή, ως συνήθως, θα πάει στην εκκλησία. «Θα ανάψεις ένα κερί και για τις δολοφονημένες ελαφίνες;» του λέω. Με κοιτά με παράξενο βλέμμα. «Τα ζώα δεν έχουν ψυχή, άνθρωπέ μου. Έτσι λέει η Ιερά Γραφή» απαντά. Έχει δίκαιο ο Τζιμ. Οι ελαφίνες δεν πάνε ποτέ στον Παράδεισο. Μόνο οι ελαφοκυνηγοί. Και οι έμποροι όπλων, όπου και αν βρίσκονται, God damnit!

LΙΝΚ:

Link: www.gkapllani.com