Δίκτυο

Κάτι αλλάζει, άραγε;
Π.Θ.Κ.

«Δεν μου άρεσαν καθόλου οι ελληνικές ταινίες του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πριν από 30 χρόνια, ήταν φλου αρτιστίκ ταινίες μόνο και μόνο για το Φεστιβάλ που μετά δεν άρεσαν στον κόσμο. Γι΄ αυτό πριν από 32 χρόνια είχα αρνηθεί το βραβείο μουσικής για το “Χάπι ντέι” του φίλου μου του Παντελή Βούλγαρη. Αλλά σήμερα βλέπω ταινίες ελληνικές, ταινίες σαν του Κωνσταντίνου Γιάνναρη και του Γιάννη Φάγκρα που μου δείχνουν ότι κάτι αλλάζει. Κι ήρθα εδώ να το διαπιστώσω», είπε ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο μοναδικός Έλληνας της κριτικής επιτροπής του διεθνούς διαγωνιστικού τμήματος.


Άλλο Σεργιανόπουλος, άλλο Ταχτσής
Μ.Π.

«Ενώ η δολοφονία δημοφιλούς ηθοποιού εξιχνιάστηκε μέσα σ΄ έναν μήνα, η προ εικοσαετίας δολοφονία δημοφιλούς συγγραφέα μένει ακόμα ανεξιχνίαστη. Διερωτώμαι αν η Ασφάλεια Αθηνών έδειξε τον ίδιο ζήλο που επέδειξε στην περίπτωση του Νίκου και στην υπόθεση του Κώστα», γράφει ο Μένης Κουμανταρέας στο νέο τεύχος της «Λέξης», του λογοτεχνικού περιοδικού που εκδίδουν ο Αντώνης Φωστιέρης και ο Θανάσης Νιάρχος. Το τεύχος έχει ένα μεγάλο, πλούσιο και εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα στον Κώστα Ταχτσή, καθώς συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από τη δολοφονία του. Μια δολοφονία-αίνιγμα που περιμένει ακόμη τη λύση του. Μαζί με το τεύχος προσφέρεται και CD στο οποίο ο Σταμάτης Φασουλής διαβάζει τρία διηγήματα του συγγραφέα του εμβληματικού «Τρίτου Στεφανιού». Το αφιέρωμα, ιδιαίτερα ζωντανό, αρχίζει με ανέκδοτες αυτοβιογραφικές σελίδες του ίδιου του Ταχτσή που περιγράφει γλαφυρά τα μαθητικά του χρόνια, κυρίως επί Κατοχής. Και συνεχίζεται με κείμενα για τον Ταχτσή, συνήθως γραμμένα με βάση προσωπικές εμπειρίες των γραφόντων μαζί του. Μένης Κουμανταρέας, Βασίλης Βασιλικός, Κώστας Γεωργουσόπουλος, Ζαν Ζενέ, Αλέξανδρος Αργυρίου, Σταμάτης Φασουλής, Αλέκος Φασιανός, Βασίλης Νικολαΐδης, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Βαγγέλης Ραπτόπουλος, Γιώργος Χρονάς, Γιάννης Κοντός, Γιώργος Μανιώτης, Αλέξανδρος Σχινάς, Ρούλα Κακλαμανάκη, Θανάσης Νιάρχος. Ο Βασίλης Βασιλικός, λ.χ., αφηγείται ανεκδοτολογικά επεισόδια από τις συναντήσεις του με τον Ταχτσή (στην πρώτη τους συνάντηση, ο Ταχτσής «εμφανίστηκε ως “μαθητής” του Τσαρούχη, αλλά έμοιαζε με το “τσαρουχάκι” του. Επιθετικός, θρασύς, όρμηξε στον ωραιότερο της συντροφιάς ο οποίος τον απώθησε με αποτροπιασμό»). Λέει όμως επίσης ότι ο ίδιος θα έβαζε πάνω από το «Τρίτο Στεφάνι» το «Φοβερό βήμα» και πάνω απ΄ όλα την ποίηση του Ταχτσή. Ενώ ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος θυμάται τον Ταχτσή να έχει θυμώσει επειδή ο Τζον Απντάικ, που συμμετείχε μαζί του σε εκδήλωση της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης ως ομιλητής, αγνοούσε το «Τρίτο Στεφάνι» που είχε εκδοθεί στα αγγλικά. «Εφόσον ήρθες να μιλήσεις εδώ, μαζί μου, όφειλες τουλάχιστον να του έχεις ρίξει μια ματιά.

Αλλά έχεις την αλαζονεία του αποικιοκράτη και μας αντιμετωπίζεις σαν ανόητους ιθαγενείς!».


Ανέκδοτα 1.600 χρόνων
Χ.

Όποιος αμφισβητεί πως τα ανέκδοτα είναι ελληνική υπόθεση, ιδού η απόδειξη. Βρέθηκε βιβλίο με σκίτσα και ανέκδοτα που θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ο πρόγονος των Μonty Ρython. Υπολογίζεται πως είναι του 4ου π.Χ. αιώνα, δηλαδή γράφτηκε πριν από περίπου 1.600 χρόνια. Μάλιστα ένα από τα σκετσάκια δεν διαφέρει από εκείνο που είχαν παρουσιάσει το 1969 τα μέλη της αγγλικής σατιρικής θεατρικής ομάδας: ένας αγοράζει έναν παπαγάλο, έναν νορβηγικό μπλε, όπως ζήτησε από τον πωλητή. Δεν πέρασε πολλή ώρα και το πουλί ψόφησε. Όταν ο αγοραστής ζήτησε τα ρέστα από τον πωλητή εκείνος με τη σειρά του τον αποστόμωσε λέγοντας «δεν είναι νεκρός, απλώς ξεκουράζεται επί μακρόν». Θεωρείται δε από τα πλέον πετυχημένα των Μonty Ρython. Στο αρχαίο βιβλίο με τίτλο «Φιλόγελως: Ο εθισμός του γέλιου» ο συγγραφέας εξιστορεί τι συνέβη όταν ο παπαγάλος που μόλις είχε αγοράσει ένας αρχαίος Έλληνας πέθανε. Διαμαρτυρήθηκε στον σκλάβο που του τον πούλησε για να εισπράξει την απάντηση «μα τους Θεούς, μένω ενεός. Όσο τον είχα, δεν μου έκανε τέτοια πράγματα»!