Ο εφιάλτης ζει ακόμα στο Μπεσλάν

«Το σχολείο σχεδόν γκρεμισμένο. Η αίθουσα του γυμναστηρίου χωρίς σκεπή και με τα τζάμια σπασμένα. Στεφάνια και λουλούδια υπήρχαν σε κάθε γωνιά του κτιρίου, όπως και οι φωτογραφίες των εκατοντάδων νεκρών μαθητών στους τοίχους. Ήταν η ειδεχθέστερη τρομοκρατική επίθεση που έχει γίνει, με τα περισσότερα θύματα να είναι μαθητές».

Τέσσερα χρόνια πριν, τα μάτια όλου του κόσμου ήταν στραμμένα στο Μπεσλάν, τη μικρή πόλης της Βόρειας Οσετίας. Τσετσένιοι αυτονομιστές κρατούσαν επί τρεις ημέρες περίπου 1.000 ομήρους: μαθητές, γονείς και δασκάλους. Ο τραγικός απολογισμός ήταν 394 νεκροί, εκ των οποίων 186 παιδιά. Στις 25 Οκτωβρίου, τρεις γιατροί της ανθρωπιστικής οργάνωσης Γιατροί της Ειρήνης πήγαν στην Οσετία.

Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Το 2004 Τσετσένοι αυτονομιστές κρατούσαν 1.000 ομήρους. 394 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο

Το ανθρωπιστικό οδοιπορικό συμπληρώθηκε και με το «προσκύνημα»- όπως οι ίδιοι το αποκαλούνστο Μπεσλάν. Το διαβατήριο του γιατρού κ. Νίκου Δούση- Ρασσιά είναι γεμάτο σφραγίδες από χώρες που δοκιμάστηκαν τα τελευταία 20 χρόνια: Κουρδιστάν, Ονδούρα, Νικαράγουα, Τουρκία, Σερβία, Αφγανιστάν, Σρι Λάνκα, Λίβανος. «Κι όμως, πρόκειται για μία από τις πιο δύσκολες αποστολές που κάναμε» λέει στα «ΝΕΑ» ο γιατρός.

Σαν μνημείο
Επισκέφθηκαν τα απομεινάρια του σχολείου, όπου διαδραματίστηκαν «όλες αυτές οι εικόνες που βλέπαμε από τις τηλεοράσεις μας τέσσερα χρόνια πριν. Το ρωσικό κράτος δεν το έφτιαξε, θέλησε να το αφήσει έτσι σαν μνημείο κατά της τρομοκρατίας». Η είσοδος στην αίθουσα του γυμναστηρίου, όπου κρατούνταν οι όμηροι είναι, όπως λέει, πολύ δύσκολη. «Βομβαρδισμένο τοπίο. Το μόνο που θύμιζε ότι βρίσκεσαι σε χώρο γυμναστηρίου ήταν μία μισογκρεμισμένη μπασκέτα».

Τελευταίος σταθμός του «προσκυνήματος» στο Μπεσλάν ήταν το νέο σχολείο. «Περάσαμε από έλεγχο, καθώς το σχολείο το φυλάει στρατός. Μπορεί να πέρασαν τέσσερα χρόνια από το τραγικό περιστατικό, η ειρήνη όμως στην περιοχή της Οσετίας είναι εύθραυστη». Όπως αναφέρει ο κ. Δούσης- Ρασσιάς, εκείνη την ημέρα γνώρισαν περίπου 50 παιδιά που επέζησαν από την τρομοκρατική επίθεση. «Μπήκαμε σε μία τάξη με παιδιά, τα οποία τότε ήταν 7 και 8 ετών. Αρκετά από αυτά είχαν χάσει φίλους, αδέλφια, μπορεί και γονείς. Στα 12 τους χρόνια σήμερα, όμως, λίγα ήταν αυτά που ήθελαν να θυμούνται τι είχε γίνει εκείνο το πρωί. Άλλωστε και η επικοινωνία μαζί τους ήταν δύσκολη». Πέντε μεγάλες κούτες με δώρα άνοιξαν στην αίθουσα και «είδαμε τα πρόσωπα των παιδιών να φωτίζονται. Ενθουσιάστηκαν. Αυτό ήταν η καλύτερη επιβράβευση για μας από μικρά παιδιά, που όπως μας είπαν οι δάσκαλοι προσπαθούσαν να αφήσουν πίσω τις δύσκολες εκείνες ώρες».


Στην «Πόλη των αγγέλων»

ΤΑ ΜΕΛΗ της οργάνωσης επισκέφθηκαν και το ειδικό νεκροταφείο που έγινε αποκλειστικά για τα θύματα της συγκεκριμένης επίθεσης. Στη μέση του νεκροταφείου ένα μεγάλο μνημείο, το οποίο απεικόνιζε τις ψυχές των παιδιών που γίνονται άγγελοι. «Δεν μπορέσαμε να συγκρατήσουμε τα δάκρυά μας όταν αντικρύσαμε τον τάφο ενός μικρού κοριτσιού, μόλις τεσσάρων ετών. Επάνω στο μνήμα εκτός από τα λουλούδια, υπήρχαν και παιχνίδια: τρεις κούκλες που άφησαν οι συγγενείς του. Και δεν ήταν το μόνο. Δεκάδες παιδιά, μαθητές ή αδέλφια τους που πήγαν να τα δουν την πρώτη μέρα του σχολείου κατέληξαν σε αυτό το νεκροταφείο». Συμπληρώνει δε ότι την ώρα που εκείνοι βρίσκονταν στην «Πόλη των αγγέλων», όπως ονόμασαν το συγκεκριμένο νεκροταφείο, δεκάδες πολίτες της πόλης έμπαιναν για να αφήσουν λουλούδια στους δικούς τους ανθρώπους.