Το Πνεύμα του Τόνου

Μικρό καλάθι
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές οι Αμερικανοί ακόμα ψηφίζουν. Όταν θα διαβάζονται θα γνωρίζουμε τον νέο πλανητάρχη.

Συναισθηματικά εύχομαι να είναι ο Ομπάμα. Αλλά ορθολογιστικά κρίνοντας, ψευδαισθήσεις δεν έχω. Είμαι μιας ηλικίας άνθρωπος και έχω πια βαρεθεί να ελπίζω και να προσδοκώ κάτι ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό στην εξωτερική τουλάχιστον πολιτική των ΗΠΑ.

Γελάω όταν αναθυμάμαι τι φρούδες ελπίδες αποδείχτηκαν οι ευοίωνες προοπτικές από την άνοδο στην εξουσία του Τζίμι Κάρτερ. Ως μεσσία τον αναμέναμε, σωσίας των Ρεπουμπλικανών αποδείχτηκε. Αφήνω τον Κέννεντυ. Αν δεν είχε δολοφονηθεί από την εσωτερική πολιτική μαφία της πατρίδας του, αν είχε συνεχίσει την καριέρα του, θα είχε μείνει στην ιστορία ως ο πρόεδρος που γιγάντωσε το Βιετνάμ, επιχείρησε τον τραγέλαφο του Κόλπου των Χοίρων και παραλίγο λόγω Κούβας να μας οδηγούσε σε παγκόσμιο πόλεμο. Όσο για τον Κλίντον, οι βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία ακόμη ταράζουν τον ύπνο μου. Αφήνω τις γελοιότητες των σπερματικών κηλίδων και ακόμα τις γελοιωδέστερες ανακρίσεις από το Ανώτατο Δικαστήριο, τι είναι μοιχεία, η διείσδυση στον κόλπο ή ο στοματικός έρως. Τα μεγάλα εγκλήματα των ΗΠΑ μεταπολεμικά έγιναν από κυβερνήσεις Δημοκρατικών. Οι Ρεπουμπλικανοί τα συνέχισαν ή τα μιμήθηκαν χυδαιότερα και ωμότερα. Από σήμερα θα ξέρουμε τι μέλλει γενέσθαι.

Πάντως κρατάτε μικρό καλάθι.