Η ΑΛΛΗ ΟΨΗ Η κρίση ως πρόσχημα

ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ, τα ακουμπάνε εν ψυχρώ στις τράπεζες.

Από την άλλη όμως, υπουργοί άνθρωποι παίζουν το θέατρό τους, ότι δήθεν πλακώνονται μεταξύ τους, έτσι για τα μάτια του κόσμου.

Στην ουσία όμως, όλοι μαζί βάζουν υποθήκη τη ζωή μας (στους Τρισέ και βάλε) έναντι 28 δισ. ευρώ για να τους μείνει το μαγαζί, έστω και χωρίς πελάτες.

Άλλωστε, θα τα πουλήσουν και αυτά. Είναι η πολιτική τους. Εκεί ποντάρει, φαίνεται, η τελευταία πράξη Καραμανλή, με τη συνέχεια να παίζεται και πάλι στην πλάτη των φορολογουμένων και τα καρτέλ να παίρνουν τα υπόλοιπα (εντός ή εκτός συνόρων):

● στα τρόφιμα, ● στα καύσιμα, ● στις τέως ΔΕΚΟ, ● και στα δάνεια για σπίτια, κάρτες και ό,τι απομένει.

Και για να πουν στο τέλος στους πολίτες:

● Τι να γίνει; Η κρίση, βλέπετε.

Το ίδιο έργο βέβαια και με τους ίδιους πρωταγωνιστές, αλλά με σκηνοθέτη (αυτή τη φορά) επίτιμο, ανέβηκε και το ΄89.

Και τότε παίχτηκε στην πλάτη μας. Μόνο που η κρίση ήταν φτιαχτή. Αλλά το πρώτο κόλπο αφορούσε την τσέπη μας και το ψωμί στο τραπέζι.

Οι αλευροβιομήχανοι πήραν βέβαια την επιδότηση για να μην ανέβει η τιμή της φραντζόλας, που τελικά όμως πουλήθηκε με καπέλο.

Η πολιτική (τότε) τής συγκυβέρνησης.

Τώρα, όμως ο μύλος που τα αλέθει όλα λέγεται τράπεζες. Και η σημερινή πολιτική τούς έρχεται γάντι.

Και τα θύματα πάντα εκεί στην ουρά.

Μικρομεσαίοι, συνταξιούχοι, εργαζόμενοι, αγρότες και άνεργοι.

ΥΓ: Που περιμένουν πώς και πώς για να ψηφίσουν.