[ Δρόμοι ]

Η πάλη…
… των τάξεων; Σας λέει αυτό κάτι; Αμυδρά; Αυτό είναι το πρόβλημα. Στο βιβλίο του «Ο πόλεμος των τάξεων», ο δημοσιογράφος Φρανσουά Ρουφέν εξηγεί πότε, πώς και γιατί πάψαμε να μιλάμε γι΄ αυτόν τον πόλεμο- και πληρώνουμε σήμερα το τίμημα.

Όλη η ιστορία…
… της ανθρωπότητας μέχρι τις μέρες μας δεν ήταν παρά η ιστορία της πάλης των τάξεων, είχε γράψει ο Μαρξ. Ωραία φράση; Μπα! Μυρίζει φορμόλη. Ξεπερασμένη. Σαν να της άξιζε να καταλήξει μέσα σε ένα σωρό βώλους από ναφθαλίνη, κλεισμένη στο μπαούλο της γιαγιάς. Να όμως που ξαφνικά ξεπροβάλλει πάλι η πάλη των τάξεων- ο πόλεμος- σαν να μην ήταν ποτέ άλλοτε στα χρόνια μας τόσο ζωντανή και βίαιη όσο είναι σήμερα. Κι ας εξακολουθούμε να κλείνουμε τα μάτια (ποιοι ήταν εκείνοι οι παράξενοι άνθρωποι που πήγαν στην παρέλαση με μαύρες σημαίες;). Το βιβλίο του Ρουφέν αρχίζει με ένα απόφθεγμα του Αμερικανού δισεκατομμυριούχου Ουόρεν Μπάφετ, που είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου: «Η πάλη των τάξεων υπάρχει και είναι η δική μου που κερδίζει». Παράξενο να ακούς από έναν μεγαλοκαρχαρία του χρηματιστικού κεφαλαίου αλήθειες για τις οποίες άλλοι περισσότερο «αρμόδιοι» σωπαίνουν. Σωπαίνουν για το έγγραφο της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών που διαπιστώνει «μια ασυνήθιστη αύξηση των κερδών», χωρίς προηγούμενο τα τελευταία 45 χρόνια. Σωπαίνουν για τα νούμερα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, που δείχνουν πτώση των μισθών τα τελευταία 20 χρόνια. Σωπαίνουν για τις ανησυχίες τού πρώην επικεφαλής της αμερικανικής νομισματικής πολιτικής Άλαν Γκρίνσπαν, που παρατηρεί μια δυσαρμονία ανάμεσα στους χαμηλούς μισθούς και «τα ιστορικά υψηλά κέρδη των επιχειρήσεων».

Καθένας…
… σκέφτεται με βάση την εποχή του, λέει ο Φρανσουά Ρουφέν. «Ήμουν 18 ετών το 1993. Ήταν το τέλος του κομμουνισμού, οι σοσιαλιστές είχαν κατεβάσει τα παντελόνια κι έπνιγαν τον πόνο τους στις επιχειρήσεις, οι μεγάλες ιδεολογίες βυθίζονταν. Εκείνη την εποχή, όποιος τολμούσε να μιλήσει για τη σχέση κεφαλαίου- εργασίας ήταν ξοφλημένος. Ειλικρινά, τούτο το βιβλίο δεν θα το είχα γράψει έτσι τότε. Όμως, δεκαπέντε χρόνια αργότερα μια νέα ιστορία γράφεται και οι λέξεις ξαναβρίσκουν το νόημα και τη δύναμή τους». Ο πόλεμος των τάξεων σήμερα πια μαίνεται παντού- όπως είχε την ειλικρίνεια να πει ο Ουόρεν Μπάφετ- στριφογυρίζει μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, που για πρώτη φορά τολμούν να πουν με το όνομά του αυτό που βλέπουν μπροστά τους, στον δρόμο, στο γραφείο, στη δουλειά τους.

Ο συγγραφέας…
… προειδοποιεί πως το βιβλίο του είναι λαϊκίστικο. Κι ας έγινε ο λαϊκισμός ένας όρος υποτιμητικός και προσβλητικός από τότε που αμφίβολοι προοδευτικοί κατήργησαν από το λεξιλόγιό τους την πάλη των τάξεων, νομίζοντας πως έτσι θα γεφυρώσουν καλύτερα το κοινωνικό χάσμα. «Τα δικά μου επιχειρήματα είναι διχαστικά», ξεκαθαρίζει ο Ρουφέν, «όσο και το χάσμα που χωρίζει τους εργαζόμενους από τους αφέντες του χρηματιστηριακού δείκτη».