Σιωπηλό φινάλε για τη «συγγραφέα με την ανδρική φωνή»

Ποια ήταν η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια; «Ξεσπάω πάντοτε σε γέλια όταν αναφέρεται από τα Μedia ο όρος “πολιτικός πολιτισμός”». Αυτά έλεγε η Νένη Ευθυμιάδη στο «Βιβλιοδρόμιο» των «ΝΕΩΝ», απαντώντας πριν από δώδεκα μήνες στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ με το γνωστό της χιούμορ που έσπαγε κόκαλα, αλλά δεν ήταν ποτέ μοχθηρό. Συγγραφέας με πλούσιο έργο και δικηγόρος μαχητική, η Ευθυμιάδη πέθανε προχθές στα 62 της, νικημένη από τον καρκίνο που την ταλάνιζε και που έκρυβε επιμελώς. Ήθελε ακόμα και η «έξοδός» της να κρατηθεί απόρρητη, οπότε η οικογένειά της σεβόμενη την επιθυμία της τηρεί σιγή για την ταφή της.

Με θητεία γόνιμη στα γράμματα από το 1973 («Εσύ κι εγώ μοιάζουμε λιγάκι», Δωρικός), η Ευθυμιάδη υπήρξε μια γυναίκα-συγγραφέας με ανδρική φωνή. Έγραψε ιστορίες με αστυνομική πλοκή και σασπένς, σκάλισε ζητήματα των τρομοκρατικών οργανώσεων, μίλησε για τα συγκεχυμένα όρια μεταξύ θυμάτων και θυτών (π.χ. στο «Οι πολίτες της σιωπής», Καστανιώτης), διερεύνησε αμφιλεγόμενες στάσεις ζωής και προσπάθησε να απομυθοποιήσει το ιδεολογικό πορτρέτο της εποχής μας.

Παράλληλα όμως μίλησε για τον «μετέωρο φασισμό» του γραπτού λόγου και για τα αδιέξοδά του, παρεμβαίνοντας κάποιες φορές ανάμεσα στους χαρακτήρες των ιστοριών της για να σχολιάσει τα τεκταινόμενα και να αυτοσχολιαστεί. Σαρκαστική και αυτοσαρκαστική ως συγγραφέας υπήρξε και δόκιμη μεταφράστρια δοκιμίων από τα γερμανικά, τα γαλλικά και τα αγγλικά. Από τα δημοφιλέστερα βιβλία της ήταν ο «Κήπος με τ΄ αγάλματα» (Νέα Σύνορα), οι «Αθόρυβες μέρες», το «Χρώμα του μέλλοντος», ο «Τρυφερός θάνατος» (Εστία) και το πλέον πρόσφατο, δωδέκατο, βιβλίο της ήταν ο (περσινός) «Γιος του Μπίλυ Μπλου» (Ελληνικά Γράμματα).