[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ] Σώζουν τις τράπεζες κράτος και… γκαρσονιέρες

Αχτίδα ελπίδας στην οικονομική κατρακύλα των τελευταίων εβδομάδων ήταν η χθεσινή ανάκαμψη των ευρωπαϊκών χρηματιστηρίων λόγω των προσδοκιών που δημιούργησαν πληροφορίες για νέα μείωση των επιτοκίων από την ομοσπονδιακή κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Κάπου εδώ τελειώνουν, όμως, τα καλά νέα – κι αρχίζει η σωρεία των κακών ειδήσεων, αρχής γενομένης από την αποστολή των 110.000 πρώτων εκκαθαριστικών για τον νέο φόρο ακίνητης περιουσίας (ΕΤΑΚ), ο οποίος θα καταφθάσει στους πολίτες εν μέσω κρίσης. Είναι αυτό που λένε σωστό timing! Κι έπειτα, υπάρχει η καθημερινότητα της κρίσης, που οξύνεται ώρα με την ώρα και ουδείς μπορεί να προβλέψει τι μέλλει γενέσθαι έως το 2009. Σήμερα το μεσημέρι, ένας συνταξιούχος των 450 ευρώ θα δει το σπίτι του, 52 τ.μ., να βγαίνει στο σφυρί για ένα χρέος 1.849,65 ευρώ. Κι αυτό την ώρα που οι τράπεζες ενισχύονται με 28 δισ. ευρώ ακριβώς για να αντιμετωπίσουν την κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ, η οικονομική κρίση σκεπάζει πλέον όλα τα άλλα θέματα της πολιτικής επικαιρότητας- κι ας άργησε. Η κυβέρνηση στη σημερινή συνεδρίαση της Κυβερνητικής Επιτροπής θα θέσει επί τάπητος προτάσεις ώστε αφενός να φανεί η ικανότερη να διαχειριστεί την κρίση, αφετέρου να δει τι περιθώρια έχει για το μονίμως αναζητούμενο και μονίμως εκφεύγoν «φιλολαϊκό» προφίλ. Το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη μεριά, θεωρεί ότι βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση- όπως και όλα τα σοσιαλιστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα- καθώς έχει ήδη προτάσεις για τους κοινωνικά και οικονομικά ασθενέστερους.

Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ στη Θεσσαλονίκη, μπορεί να μην είχε τίποτε να κάνει με την κρίση- άμεσα. Είχε, όμως, να κάνει με την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Κι έτσι, συμβολικά, ο υπουργός Άμυνας Βαγγέλης Μεϊμαράκης προσκάλεσε όχι μόνον τον Τούρκο ομόλογό του και τους άλλους Βαλκάνιους υπουργούς να την παρακολουθήσουν- για πρώτη φορά- αλλά επίσης για πρώτη φορά παρέστη και ο Ιταλός πρέσβης. Αφήνοντας κατά μέρος εθνικισμούς και μισαλλοδοξίες- ακόμη κι όταν υπάρχει και η Ιστορία και διεκδικήσεις υπαρκτές.