[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η κρίση

ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ μπορεί να συμβούν. Χτες το βράδυ είχα ξεμείνει από ρευστό. Κατέβηκα λοιπόν κατά τις 4 τα ξημερώματα στον κήπο της πολυκατοικίας με ένα φτυάρι και έβγαλα διακόσια ευρώ κάτω από την τριανταφυλλιά. Έσκαψα με αθόρυβο τρόπο και έβγαλα τα χρήματα από το μικρό κουτί όπου «φωλιάζω» τις οικονομίες μου. Δύο χιλιάδες ευρώ, δηλαδή. Τι οικονομίες; Ούτε για χαρτζιλίκι δεν φθάνουν στη σημερινή εποχή. Από τότε που ξέσπασε η κρίση, μαζί με άλλους στην πολυκατοικία, έχουμε μετατρέψει τον κήπο σε τράπεζα.

Υποθέτω ότι ο διπλανός μου, συνταξιούχος της ΔΕΗ, θα έχει κρύψει τα δικά του «αποθεματικά» κάτω από το μαραμένο πευκάκι. Όλοι πρέπει να έχουμε «φυτέψει» ευρώ. Κι αυτό το κατάλαβα από το γεγονός ότι πολλοί συγκάτοικοί μου κυκλοφορούν με φακούς και φτυάρια. Η κατάσταση πλέον έχει ξεπεράσει τα όρια της παράκρουσης. Μέσα στον πανικό ο αποπάνω μας, ορκισμένος «γαύρος», έκανε λάθος και έβγαλε χτες στο μπαλκόνι του αντί για την ελληνική, τη σημαία του Θρύλου. Και η μοναχική γηραιά κυρία του 6ου, για μια ακόμη φορά, χτύπαγε νυχτιάτικα τα κουδούνια για να ανοίξει ο… εαυτός της. Η χρηματοπιστωτική κρίση μάς οδηγεί σε τρέλα. Είχαμε άλλωστε ως χώρα την τάση να «ξεφύγουμε» αλλού γι΄ αλλού. Ήρθε και η κρίση και μας αποτελείωσε.

Εμένα πάντως η μεγάλη μου απορία είναι η συμπεριφορά της κυβέρνησης. Βυθισμένη στα σκάνδαλα και στη διαφθοράέχοντας λάβει διαζύγιο με την κοινωνία- αδυνατεί να αντιληφθεί την πρωτοφανή αποδοκιμασία των πολιτών στην αποτυχημένη οικονομική της πολιτική (φοροεπιδρομή, ακρίβεια, μείωση εισοδημάτων κ.ά.). Το γνωστό «παραμύθι» της ότι για όλα τα δεινά ευθύνεται η διεθνής οικονομική κρίση, φυσικά δεν πείθει κανέναν.

Μαζί με τους νέους φόρους και τη δραματική μείωση της αγοραστικής δύναμης (που έφθασε στα επίπεδα του 1983) έρχεται τσουνάμι ανατροπών στις συντάξεις. Με δεδομένη τη χρηματοπιστωτική κρίση τα ασφαλιστικά ταμεία καταρρέουν (και) από τα ελλείμματα (τα οποία συνεχώς διογκώνονται), όταν από το νέο έτος επέρχονται οι ανατροπές στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης μαζί με τις μειώσεις συντάξεων. Κανείς πλέον δεν ελπίζει. Βλέπω τράπεζα κι αλλάζω δρόμο. Ακούω για χρηματιστήριο και κλείνω τα αυτιά μου. Ποιος, εγώ που το 1999 έπαιζα τις μετοχές στα δάχτυλα.

Και μου έμειναν (ευτυχώς) μόνο τα δάχτυλα. Και ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Κι ώς πότε θα κατεβαίνω στον κήπο; Από το σκάψιμο αρχίζει να μαραίνεται και η τριανταφυλλιά…