[ ΞΕΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ] Το κραχ και το «τέλος της επιθυμίας»

ΠΟΛΛΑ ΕΙΠΩΘΗΚΑΝ και γράφτηκαν αυτές τις ημέρες σχετικά με τους τεχνικούς λόγους της οικονομικής κρίσης. Πολύ λιγότερα, όμως, ειπώθηκαν και γράφτηκαν για τις κοινωνικές και «ανθρωπολογικές» αιτίες. Ένας φωτισμένος κοινωνιολόγος, ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν, συμπύκνωσε αυτές τις αιτίες σε τέσσερις λέξεις: «Το τέλος της επιθυμίας». Οι χωρίς όριο δανειοδοτήσεις, δηλαδή, μετέτρεψαν κάθε υλική επιθυμία σε δικαίωμα. Το δικαίωμα να τα έχουμε «όλα εδώ και τώρα». Κανείς δεν ξέρει εάν ο νεοκαπιταλισμός παρώδησε αυτό το παλιό σύνθημα της Άκρας Αριστεράς ή εάν συνέβη το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση, θα ήταν ανθυγιεινό εάν μια άνοδος των χρηματιστηρίων μάς έκανε να ξεχάσουμε ότι η βασική αιτία της κατάρρευσης ήταν το «way of life», ο τρόπος ζωής των δυτικών κοινωνιών. Είμαστε κυρίαρχοι ή θύματα των αναγκών μας; Αυτό το- πολύ σύγχρονο- ερώτημα θα έπρεπε να θέσει η Αριστερά. Και να πει δυο πειστικά πράγματα για τη διαφορά ανάμεσα στην άνεση και την απληστία, ανάμεσα στην ικανοποίηση και τη βουλιμία.