Εναλλακτικά Ο λεμονοστύφτης

ΑΝ ΣΟΥ δώσουν λεμόνια, κάνεις λεμονάδα. Μόνο που δεν έχει πάντα καλή γεύση.

Το έζησε τις τελευταίες ημέρες ο Κώστας Καραμανλής. Την περασμένη Τρίτη, η κυβέρνηση έκανε στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών. Και έστειλε μόνη της το Βατοπέδιο στη Βουλή, ενώ επί εβδομάδες αρνιόταν το αίτημα της αντιπολίτευσης. Είναι κάτι που δεν θα είχε συμβεί αν ο Πρωθυπουργός δεν είχε βρεθεί στον λεμονοστύφτη των θεσμών. Η Δεξιά τού τώρα και του πάντα δεν προσαρμόστηκε ποτέ στη διάκριση των εξουσιών. Από το 2004, όταν η Ν.Δ. επανήλθε στην κυβέρνηση, κράτος και Δικαιοσύνη βρέθηκαν υπό τον ζυγόν της πολιτικής εξουσίας. Στον δημόσιο τομέα, τον πρώτο λόγο είχε ο Προκόπης Παυλόπουλος. Παραμερισμός του ΑΣΕΠ, εισαγωγή των «συνεντεύξεων» και ένας νομικός χαμός με τους γενικούς διευθυντές. Στη Δικαιοσύνη, η σκιά της Ν.Δ. έπεσε βαριά. Και παρήγαγε τελικά το φαινόμενο Σανιδά.

Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ του Αρείου Πάγου λειτουργεί υπεράνω όλων- ενίοτε δε και του νόμου- αλλά ποτέ εις βάρος της κυβέρνησης. Πιθανόν η δραστηριοποίησή του να έχει οπαδούς στο στελεχικό δυναμικό του Μαξίμου ή σε κάποια «κέντρα» κόμματος και κυβέρνησης που ασχολούνται με νομικά θέματα. Τον έχει όμως βάλει σε αντίθεση με τους δικαστές, ενώ έχει φέρει σε δύσκολη θέση και το υπουργείο Δικαιοσύνης. Ως συνήθως, η υπερβολική δράση προκαλεί αντίδραση. Η προ μηνών κόντρα του Γιώργου Σανιδά με τον Σωτήρη Μπάγια αποδεικνύεται τελικά οιωνός. Οι παραιτήσεις των αντεισαγγελέων που είχαν αναλάβει το Βατοπέδιο παραλίγο να διαλύσουν την κυβέρνηση. Ήταν αποτέλεσμα της επιλογής του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να τους θέσει υπό εποπτεία τρίτου εισαγγελέα.

Οι θεσμοί εκδικούνται. Η Ν.Δ. του Καραμανλή έχει δημιουργήσει μια ανισορροπία μεταξύ κράτους, κυβέρνησης και Δικαιοσύνης. Τώρα δρέπει τους καρπούς που έσπειρε. Οφείλουμε, βέβαια, να αναγνωρίσουμε ότι δεν πρόκειται για πατέντα της ελληνικής Δεξιάς. Την αμερικανική νομοθεσία ποδοπάτησε και η διακυβέρνηση Μπους. Το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ μπορεί να του άνοιξε τον δρόμο για την εξουσία το 2000- σταματώντας την επανακαταμέτρηση στη Φλώριδα-, σταδιακά όμως βρέθηκε απέναντί του. Προστακτικός απέναντι στη Δικαιοσύνη ήταν και ο Νικολά Σαρκοζί, αλλά συνάντησε άμεση αντίσταση και υποχώρησε.

Η ΕΛΠΙΔΑ της Ν.Δ. είναι ο Μπερλουσκόνι. Επιχειρηματίας και πολιτικός, Πρωθυπουργός και υπόδικος, ο Σίλβιο τα έχει κάνει όλα. Μπορεί να έχασε την εξουσία, αλλά επανεξελέγη. Είναι λοιπόν αυτός που έχει κάνει πράξη την παλαιά ατάκα του Μιτεράν για το «διαρκές πραξικόπημα» της Δεξιάς. Η περίπτωση Μπερλουσκόνι υποδεικνύει ότι οι συντηρητικές δυνάμεις δεν αναμορφώνονται. Αναδιπλώνονται, ανασυγκροτούνται και αντεπιτίθενται. Μετατρέπουν τη σύγχυση των θεσμών σε μόνιμη κατάσταση και μεταγγίζουν τη διαφθορά τους στη δημόσια ζωή. Ο μπερλουσκονισμός είναι βάλσαμο στα φαρμάκια της κυβερνητικής παρέας του Βατοπεδίου, η οποία δεν καταλαβαίνει τι έκανε λάθος, αργεί ή αρνείται να παραιτηθεί και διεκδικεί την παραμονή της στο πολιτικό παιχνίδι. Είναι όμως νοσηρό σύμπτωμα στο σώμα της εγχώριας δημόσιας ζωής.